Άρθρα στελέχους της Motor Oil που επικρίνουν το ευρώ και συνιστούν έξοδο από την ευρωζώνη

Ο Θεός της Ελλάδος σηκώνει τα χέρια

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010 – 07:27

Πηγή:www.capital.gr

Του Βασίλη Σεραφειμάκη
Παρακολουθώ τα άρθρα που δημοσιεύει το Capital.gr, τόσο για το ποιοτικό τους περιεχόμενο όσο και για την καλή τους γλώσσα, ιδιότητα που σήμερα κατέληξε να είναι σπάνια. Βλέπω να  καταγγέλλονται οι γνωστές χρόνιες αρρώστιες της Ελλάδος (διαφθορά, ανικανότητα, σπατάλη του δημοσίου, γραφειοκρατία). Εννοείται ότι οι καταγγέλλοντες έχουν δίκιο. Αλλά θα πίστευε κάποιος ότι εάν αυτά τα νοσηρά φαινόμενα δεν υπήρχαν (λέμε ΕΑΝ!) δεν θα περνάγαμε και αυτή τη βαθύτατη οικονομική κρίση που περνάμε. 

Αυτό είναι όμως λάθος.

Είμαστε κατά κάποιο τρόπο άτυχοι διότι αυτά τα φαινόμενα -που είναι όντως υπαρκτά και σοβαρά-επικαλύπτουν, κρύβουν την πραγματική, τη γενεσιουργό αιτία του προβλήματος που ταλανίζει την ευρωπαϊκή οικονομία, και κατ΄ επέκταση και την ελληνική οικονομία, και που είναι εντελώς διαφορετική από την αιτία της κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στις ΗΠΑ, η κρίση ξεκίνησε βασικά από την φούσκα των τιμών στα ακίνητα και εντάθηκε από το speculation των παραγώγων που βασίστηκαν στην φούσκα αυτή.

Στην Ευρώπη όμως το ίδιο το σύστημα είναι χτισμένο λάθος! Το Ευρώ είναι ένα νόμισμα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Για να υπάρξει ένα νόμισμα όπως το Ευρώ, δηλ. να υπάρξει νομισματική ένωση για μία σειρά χωρών, θα πρέπει να έχει προηγηθεί πλήρης πολιτική ένωση των χωρών αυτών! Και λέω «πολιτική» διότι εννοείται ότι η πολιτική ένωση επιφέρει και δημοσιονομική ένωση.
Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Η μειοψηφία που, για καθαρά «τεχνικούς» (δηλ από πλευράς επιστημονικής) προειδοποιούσε για το τι μέλλει γενέσθαι, πνίγηκε μεταξύ των πολιτικών αντιρρήσεων των κομμάτων της άκρας αριστεράς και των θριαμβολογιών των νέο-ευρωπαϊστών. Αυτοί προέβλεπαν μέλλον λαμπρό για το  νόμισμα που θα «ανταγωνιζόταν το δολάριο» (!).
Επειδή μία απευθείας πολιτική ένωση της Ευρώπης είναι εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη, εάν επιχειρηθεί από μόνη της (για γνωστούς ιστορικούς κ.ά. λόγους), οι πολιτικοί ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πίστεψαν ότι ο μόνος δρόμος ήταν η καταναγκαστική πειθαρχία που επιφέρει μία νομισματική ένωση. Πίστεψαν ότι οι «δύσκολες αποφάσεις» (π.χ. να αποφασίζει ένας Γερμανός τι θα γίνει στην Αγγλία!) θα ξεπερνιόντουσαν μόνον εάν αυτές προέκυπταν ως απόρροια καθαρά «οικονομικών υποχρεώσεων». Και το όραμα μίας ειρηνικής, ενωμένης Ευρώπης είναι μεν καθ΄ όλα ευγενές και θεμιτό, επιχειρήθηκε όμως με τον πιο βάρβαρο και λανθασμένο τρόπο, μέσω της νομισματικής ένωσης. 

Σήμερα λοιπόν, μετά δέκα και πλέον έτη αυτού του «πειράματος», μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για ουτοπία. Το Ευρώ είναι ένα νόμισμα θνησιγενές. Η μόνη ελπίδα διάσωσης του θα ήταν η άμεση οικονομική και πολιτική ένωση της Ευρώπης -κάτι που πρέπει να παραδεχθούμε όμως ότι είναι κομματάκι δύσκολο…

Είναι αναπόφευκτη συνεπώς η αποχώρηση όλων των μελών της Ευρωζώνης από το κοινό νόμισμα και η επιστροφή τους σε εθνικά νομίσματα. Αυτό θα γίνει αργά ή γρήγορα – αν και προσωπικά προβλέπω ότι θα γίνει γρηγορότερα από ό,τι νομίζομε. Οι καταρρεύσεις μεγάλων παγκοσμίων συστημάτων πολλές φορές διαρκούν χρονικά πολύ λιγότερο από ό,τι υποθέτουμε όταν είναι στις μεγάλες τους δόξες. (Βλ. πχ την κατάρρευση του συστήματος του ανατολικού μπλοκ.)
Η θνησιγένεια του ευρώ οφείλεται στο ότι δεν νοείται άσκηση νομισματικής πολιτικής ανεξάρτητα από την δημοσιονομική.
Γι΄ αυτό και οι πρώτες κινήσεις στις οποίες προέβησαν όλα τα κράτη που έγιναν ανεξάρτητα στην ιστορία του κόσμου ήταν να  δημιουργήσουν δική τους σημαία και δικό τους νόμισμα!
Πώς είναι δυνατόν σε μία χρονική στιγμή του ευρωπαϊκού καπιταλισμού που είναι πασιφανές ότι χρειάζεται δημοσιονομική αιμοδοσία για να συνέλθει, εμείς, δηλ. τα μέλη της Ευρωζώνης, να είμαστε δέσμιοι κανόνων δημιουργημένων από κρατικούς τραπεζίτες, κανόνων προορισμένων να διαφυλάξουν την αφηρημένη αγοραστική αξία του νομίσματος, κανόνων δηλ. που στοχεύουν μονόπαντα στην… καταπολέμηση του πληθωρισμού ;;
Οι συνταγές των Ευρωπαίων αρμοδίων μπροστά στην τρέχουσα κρίση (συνταγές που εφαρμόζονται τώρα στη χώρα μας, ως πρώτη στη σειρά ασθενής) είναι σαν την εντολή του γιατρού που του φέρνουν στα επείγοντα περιστατικά έναν ασθενή που έχει εξαντληθεί από την απώλεια αίματος και αυτός διατάζει …αφαίμαξη!
Ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα προσπάθησε σε διαδοχικές συναντήσεις του με τους Ευρωπαίους ηγέτες να τους πείσει για την ανάγκη οι Ευρωπαίοι να ξαναβάλουν μπροστά τις οικονομίες τους αλλά έπεσε σε ώτα μη ακουόντων.
Αντίθετα από την Ευρώπη, η Αμερική, με τα πακέτα των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων που έριξε και θα συνεχίσει να ρίχνει στην αγορά, μπήκε ήδη στην ανάκαμψη : Το ΑΕΠ ανεβαίνει, ο αριθμός εργαζομένων ανέβηκε, το ποσοστό ανέργων μειώθηκε. (βλ. πρόσφατη αναφορά οικονομικής αποδόσεως α΄ τριμήνου 2010 ΗΠΑ από Γραφείο Προϋπ/σμού Κογκρέσου.)
Ο Κέϋνς έδειξε τον δρόμο στην «νεο-φιλελεύθερη» Ουάσιγκτον. Ενώ οι ευρωπαϊκές οικονομίες βουλιάζουν αργά αλλά σταθερά — με μόνη προοπτική αλλαγής να αρχίσουν να βουλιάζουν σταθερά και γρήγορα.
Η Ελλάδα προορίζεται να γίνει το μαύρο πρόβατο του ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος. Όχι διότι οι Ευρωπαίοι είναι… ανθέλληνες (άλλο πρόσχημα διαρκούς βαυκαλισμού μας κι αυτό!) αλλά διότι είναι αδύνατον να δεχθούν ότι δημιούργησαν ένα τέρας. Έτσι, μία-μία οι χώρες του ευρωπαϊκού περιθωρίου, ξεκινώντας από την Ελλάδα, και συνεχίζοντας με Πορτογαλία, Ισπανία, και Ιταλία, θα οδηγηθούν βιαίως στην έξοδο, έως ότου το Ευρώ καταστεί απλά μία διαφορετική ονομασία για το γερμανικό μάρκο.
Εδώ να τονίσουμε ότι οι Γερμανοί δεν ευθύνονται, ούτε σαν λαός ούτε σαν κυβέρνηση, για τα οικονομικά δεινά της Ελλάδος, ούτε έχουν βέβαια καμία υποχρέωση να μας ..σώσουν!
Αλλά προσοχή! Ούτε και οι λογιστικές ταχυδακτυλουργίες του κ. Σημίτη που μας έδωσαν εισιτήριο για να μπούμε στο ευρώ φταίνε για το σημερινό μας χάλι. Ακόμη και εάν πραγματικά είχαμε τα μεγέθη που απαιτούντο, δεν έπρεπε να μπούμε στο Ευρώ.
Εν ολίγοις, η ταπεινή άποψη του υπογράφοντος είναι ότι η μόνη διέξοδος για την κρίση (για το πούμε χοντρικά και να δώσομε το έναυσμα για τον διάλογο που επειγόντως χρειαζόμαστε) είναι η συνταγή της Αργεντινής , δηλ. βασικά
1. Έξοδος από Ευρώ. (Παραμονή κατά τα λοιπά στην Ε.Ε.)
2. Επιστροφή σε εθνικό, ελληνικό νόμισμα. Πρόταση για την ονομασία του : μα τι άλλο; Δραχμή.
3. Επανάκτηση των συναλλαγματικών αποθεμάτων μας, τα οποία εκχωρήσαμε στην Ευρ. Κεντρ. Τράπεζα όταν μπήκαμε στο Ευρώ.
4. Επαναδιαπραγμάτευση των χρεών προς τραπεζικούς οίκους,
Είναι πιθανό για τον υπογράφοντα ότι, με αφορμή και δικαιολογία την έξοδο της Ελλάδος από την ευρωζώνη, θα βρουν ευκαιρία να την κοπανήσουν και 3-4 άλλα κράτη -κι αυτό για αρχή! Κάτι που θα είναι και λιγάκι διασκεδαστικό – στα χάλια μας.
Αυτά όμως, όσο και να φαίνεται απίστευτο, είναι τα… εύκολα.
Τα δύσκολα είναι αυτά που πρέπει να κάνομε μετά (και που μία Αργεντινή τα έκανε και όχι μόνο βγήκε από την κρίση αλλά επέστρεψαν και όλες οι τράπεζες γονυπετείς για νέες συνεργασίες μαζί της) και είναι αυτά που πρέπει να γίνουν για την τόνωση της ελληνικής οικονομίας.
Σ΄ αυτά έχομε αποδειχθεί επί δεκαετίες ανίκανοι. Εκεί που οι καλοί μας γείτονες Τούρκοι σημειώνουν ρυθμούς ανάπτυξης 10% ετησίως, εμείς βολοδέρνομε μεταξύ των αυτοδεσμεύσεων που αναλάβαμε από άγνοια κινδύνου και των ασθενειών του συστήματος της κρατικής μας μηχανής. Δεν έχω να προβλέψω τίποτα διότι το τι θα γίνει μετά εξαρτάται από το πόσο θάρρος έχουν και τι ποιότητας είναι οι πολιτικές ηγεσίες μας.
Το μόνο ερώτημα πάντως είναι εάν αυτά θα τα κάνομε από μόνοι μας ή θα μας τα κάνουν άλλοι. 

* Ο κ. Βασίλης Σεραφειμάκης είναι αντιπρόεδρος της Avinoil

Πηγή:www.capital.gr

Μπρος τα φώτα του τρένου που έρχεται

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010 – 07:15

Πηγή:www.capital.gr

Του Βασίλη Σεραφειμάκη
 

Πώς γίνεται ενώ όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί συμφωνούν ότι η χώρα πρέπει να βγει από την κρίση, να μην έχει μέχρι σήμερα καμία συγκεκριμένη πρόταση; Τυχαίο; Δεν νομίζω, που λέει και η γνωστή διαφήμιση. 

Νομίζετε ότι εάν τα πολιτικά επιτελεία και οι αναλυτές είχαν κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις, δεν θα τις είχαν κατεβάσει στη δημοσιότητα; Δεν θα είχαμε τώρα να συζητάμε επί συγκεκριμένων οικονομικών μέτρων; Αντί για συγκεκριμένες όμως προοπτικές, ακούμε συνέχεια ευχολόγια για ένα «καλύτερο αύριο» -και έχομε μάλιστα και επιπλήξεις εάν κάποιος τολμήσει να πει ότι ο αυτοκράτωρ είναι γυμνός («Τρομάζετε τον κόσμο!»).

Πού οφείλεται αυτή η γύμνια, αυτή η απόλυτη ένδεια συγκεκριμένων προτάσεων εξόδου από την κρίση; Μα πού αλλού; Στο ότι δεν υπάρχουν! 

Με τα σημερινά δεδομένα δεσμεύσεων και υποχρεώσεων μέσα στις οποίες είναι περιορισμένη η χώρα μας, είναι αδύνατον να υπάρξει πραγματική αναπτυξιακή προοπτική. Για ποιες προτάσεις μου λέτε λοιπόν;  Είμαστε καταδικασμένοι να βελτιώνομε τους αριθμούς, να σταματήσομε σιγά-σιγά όλη την αγορά  –μέχρι που να φτάσουμε τους «Στόχους» μας – και να πεθάνει ο γάϊδαρος!

Η έλλειψη οιασδήποτε δυνατότητας εφαρμογής αναπτυξιακής δημοσιονομικής πολιτικής εκ μέρους του κράτους, δηλ. της εκάστοτε εκλεγμένης κυβέρνησης, απαγορεύει τη λήψη οιουδήποτε μέτρου που θα έφερνε οικονομική ανάπτυξη –ή έστω που θα σταμάταγε τον κατήφορο που μας έχει πάρει.

Η παραίτηση της χώρας μας από τα δημοσιονομικά της όπλα ήταν οικειοθελής –και μάλιστα χαιρετίστηκε τότε με ενθουσιασμό από την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού (όπως και τα γκάλοπ αλλά και τα εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν). Η συμφωνία του λαού για την προσχώρηση μας στην Ευρωζώνη (και την καθιέρωση του Ευρώ στην Ελλάδα) ήταν σχεδόν καθολική, διότι ο πολύς κόσμος πίστευε ότι μόνον έτσι θα μπορέσουν να διορθωθούν τα πολλά και πραγματικά Κακώς Κείμενα της χώρας, δηλ. η διαφθορά στο Δημόσιο, η τρομερή γραφειοκρατία, οι συχνές αυθαιρεσίες των κρατικών οργάνων, η συστηματική μη εφαρμογή των νόμων, και άλλα πολλά. Πιστεύαμε δηλ. ότι θα «έμπαινε μία τάξη» στην Ελλάδα μέσω της νομισματικής πειθαρχίας και θα μας «έστρωνα» οι Ευρωπαίοι, αφού δεν μπορούμε να «στρώσουμε» εμείς μόνοι μας.

Πράγματι, τα χρόνια και σοβαρά προβλήματα λειτουργίας του όλου κρατικού μηχανισμού είναι υπαρκτά (για να μην πούμε για την γενικότερη ηθική παρακμή στην οποία η κατάσταση αυτή έχει ρίξει την ελληνική κοινωνία –άλλη συζήτηση αυτή!). Αλλά λύνονται με απευθείας αντιμετώπιση και μόνον –και όχι πλαγίως όπως νομίζαμε τότε (οι περισσότεροι). Θέλουμε να μειωθεί η διαφθορά στο Δημόσιο; Να καθιερώσουμε διαφανείς και δημόσιες διαδικασίες παντού, να νομοθετήσουμε το Πόθεν Έσχες για όλους, να ανοίξουμε τις αγορές. Θέλουμε να μειωθεί η γραφειοκρατία; Να μειώσουμε σε 3 όλες τις εγκρίσεις που χρειάζεται οποιαδήποτε αίτηση για επένδυση, να συγκεντρώσουμε αρμοδιότητες, να ορίσουμε χρονικό περιορισμό μες στον οποίο πρέπει το Δημόσιο να απαντήσει σε αίτηση επενδύσεως (αλλιώς θεωρείται εγκεκριμένη!).

Αλλά λύση δεν αποτελεί η υιοθέτηση ενός νομίσματος επί του οποίου δεν έχουμε ουδεμία επιρροή και η παραίτηση μας από τη δυνατότητα άσκησης οιασδήποτε ανεξάρτητης οικονομικής (δημοσιονομικής) πολιτικής!
Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων έχει συνηγορήσει μέχρι σήμερα σε όλα τα μέτρα «περιορισμού του κράτους και των κρατικών δαπανών» που έχουν πάρει οι διάφορες κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως κόμματος. Αυτή η συνηγορία του ΣΕΒ, προφανώς, οφείλεται στην επιθυμία των Ελλήνων παραγωγών και εμπόρων, την πραγματική και καθ’ όλα θεμιτή επιθυμία, να καταπολεμηθούν τα νοσηρά φαινόμενα της σπατάλης, της γραφειοκρατίας, της ευνοιοκρατίας και του παρασιτισμού που χαρακτηρίζουν  το ελληνικό κράτος. 

Επαναλαμβάνουμε όμως: Η συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωζώνη και η εγκατάλειψη κάθε δυνατότητας άσκησης ανεξάρτητης δημοσιονομικής πολιτικής δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα φαινόμενα!

Θα μπορούσε η χώρα μας να είναι πρότυπο καλής λειτουργίας του κράτους, μα είχαμε ένα κράτος που να λειτουργεί καλύτερα κι από το Ελβετικό ή το Γερμανικό (εάν τα δεχθούμε σαν υποδείγματα χρηστής λειτουργίας) – αλλά και πάλι θα ήμασταν εν μέσω της ίδιας βαθύτατης, σοβαρότατης οικονομικής κρίσης την οποία τώρα περνάμε. Ο μόνος τρόπος όταν μία χώρα δεν έχει δυνατότητα να ενισχύσει δημοσιονομικά την ιδιωτική ανάπτυξη (όπως δηλ. είναι όλες οι χώρες της Ευρωζώνης) είναι να έχει μία ισχυρή εξαγωγική οικονομία. Η Γερμανία σήμερα παραμένει ισχυρή παρ’ όλο που από το Μάρκο πήγε στο Ευρώ διότι είναι μία ισχυρότατη εξαγωγική οικονομία – και όχι απλά επειδή «το γερμανικό κράτος λειτουργεί καλά».
Μία αναγκαία διευκρίνιση. Ναι, η Γερμανία έχει μπορέσει να έχει ισχυρή εξαγωγική οικονομία επειδή έχει καλά οργανωμένο κράτος –είναι προφανές ότι η ιδιωτική οικονομία και η ανταγωνιστικότητα της (οι εξαγωγές της) ωφελούνται όταν έχουν να κάνουν με έναν ευέλικτο, γρήγορο, σχετικά αδιάφθορο, φιλικά διακείμενο κρατικό μηχανισμό. 

Και η εξαγωγική οικονομία είναι αυτή, όπως είπαμε, που δίνει τη δυνατότητα σε ένα κράτος, όπως η Γερμανία, να μπορεί να πειθαρχεί στα Κριτήρια του Μάαστριχτ, δηλ. να έχει εγκαταλείψει και αυτή τη δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης δημοσιονομικής πολιτικής,  και να παραμένει ισχυρή ως οικονομία. Γι’ αυτό η γερμανική οικονομία πετάει, και το γερμανικό κράτος έχει πρωτογενές πλεόνασμα – Διότι εμείς, οι αγοραστές των γερμανικών προϊόντων και υπηρεσιών (και καλά κάνουμε και τα αγοράζουμε!), υποκαθιστούμε τις δημοσιονομικές κινήσεις που απαιτούνται για μία παρόμοια οικονομική ανάπτυξη όπως της Γερμανίας.

Θυμίζουμε ότι η γερμανική μηχανή πήρε μπροστά μεταπολεμικά δια μέσω συγκεκριμένων δημοσιονομικών, ενισχυτικών μέτρων (από το εξωτερικό και το εσωτερικό). Αλλά θυμίζουμε και ότι ποτέ δεν εγκατέλειψε το Μάρκο! (Του άλλαξε απλώς όνομα όταν είχε γίνει πλέον η ισχυρότερη εξαγωγική οικονομία της Ευρώπης και το λέμε όλοι Ευρώ…). 

Πίσω στην Ελλάδα: Υπάρχουν τελικά συγκεκριμένες προτάσεις; Πώς θα βγούμε από την κρίση; Πώς θα σταματήσουν να κλείνουν τα εμπορικά καταστήματα, όπως λένε οι ανταποκρίσεις του Capital.gr, και να απολύονται εργαζόμενοι; (Δηλ. να αφαιρείται από αυτούς τους εργαζομένους/καταναλωτές η δυνατότητα να καταναλώσουν, να ρίξουν χρήμα στην αγορά😉

Προσωπικά δεν περιμένω να ακούσω καμία συγκεκριμένη πρόταση, ούτε από οικονομικούς αναλυτές ούτε από την Έκθεση Θεσσαλονίκης. Δεν υπάρχει προοπτική ούτε καν να αρχίσουμε να συζητάμε σοβαρά το πρόβλημα μας, δηλ. το πώς θα βγούμε από την κρίση, όσο είμαστε κολλημένοι στις αντιλήψεις περί Εθνικής Οικονομίας που έχουν επιβάλλει οι καλοί μας φίλοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Κι αυτοί το καλό μας θέλουνε! 

Ειλικρινά το λέω! Κι αυτοί πιστεύουν (ειλικρινά!) ότι ο γάϊδαρος λίγο ακόμα θέλει και θα μάθει να μην τρώει…


* Ο κ. Β. Σεραφειμάκης είναι οικονομολόγος και ανώτερο στέλεχος εταιρείας πετρελαιοειδών

Πηγή:www.capital.gr

 

Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιός;

Πέμπτη, 30 Δεκέμβριος 2010 – 06:57

Πηγή:www.capital.gr

του Βασίλη Σεραφειμάκη
Η ανυπαρξία προτάσεων για έξοδο από την κρίση έχει φτάσει πια σε κατάσταση κωμικοτραγική. Κανείς δεν έχει να προτείνει κάτι συγκεκριμένο, και τρεφόμαστε με δίαιτα αερολογιών και φαντασιώσεων, όπως «πνοή», «υπομονή», «τούνελ», κτλ.

Η ανυπαρξία αυτή προτάσεων έχει μάλιστα γενικευτεί και στην κοινότητα των οικονομικών επιστημών, όπου κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις ακαδημαϊκών λένε τα πράγματα με τ’ όνομα τους -όμως κι αυτοί ψελλίζουν ευγενικά αντί ν’αρχίζουν να φωνάζουν!

Αλλά πώς να προτείνει κάποιος γιατρειά όταν δεν έχει κάνει σωστή διάγνωση;

Μας λένε ότι για την οικονομική κρίση της Ελλάδος φταίει ο γιγαντισμός του δημόσιου τομέα, ο αθέμιτος ανταγωνισμός των ΔΕΚΟ  προς τον ιδιωτικό τομέα, ο προστατευτισμός, η τεράστια διαφθορά,  κτλ. Όλα αυτά είναι πράγματι υπαρκτά, μεγάλα και ζωτικά προβλήματα για την ελληνική οικονομία.
Δεν αποτελούν όμως τις πρωτογενείς αιτίες της οικονομικής κρίσης για την Ελλάδα!

Για να το πούμε κομψά, οι χρόνιες και βαθύτατες παθογένειες του ελληνικού δημοσίου επιτάχυναν την κρίση (δεν την δημιούργησαν) -μία κρίση που ήταν αναπόφευκτη ήδη από το 2002 που μπήκαμε στην Ευρωζώνη. Οι παθογένειες απλά μας έδωσαν την ευτυχία να είμαστε «οι πρώτοι σε όλη την Ευρώπη» -οι πρώτοι δηλαδή κατά σειράν που βρίζουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Ήρθε δεύτερη και καταϊδρωμένη η Ιρλανδία και έπονται οι υπόλοιπες ομάδες…

Κανένας λοιπόν δεν μας εξηγεί συγκεκριμένα γιατί μπήκαμε σε κρίση (και ποια ακριβώς σχέση έχει η δική μας με τις κρίσεις σε Ευρώπη και Αμερική), ούτε βέβαια κανείς προτείνει κάτι συγκεκριμένο. Από γενικότητες φυσικά άλλο τίποτα.

Είναι φανερό όμως, τώρα που ήρθε η σειρά των υπολοίπων χωρών, ότι το πρόβλημα που γέννησε την κρίση στην Ελλάδα ΔΕΝ ήταν η Διαφθορά, η Γραφειοκρατία, το Γιγάντιο Δημόσιο και τα λοιπά σχετικά τέρατα (όλα τέρατα υπαρκτά και άκρως τοξικά) αφού χώρες όπως η Ισπανία  έχουν τα προβλήματα αυτά σε πολύ χαμηλότερο βαθμό. Κανένας ειδικός δεν μας εξηγεί πώς έφτασε η Ιρλανδία στα χάλια της Ελλάδος! Όπως και κανείς δεν μας έχει εξηγήσει για ποιούς ακριβώς λόγους η Ιαπωνία δεν έχει σχεδόν καθόλου πληθωρισμό, ενώ είναι μία χώρα με αριθμούς τόσο «χάλια» από πλευράς Μάαστριχτ (ελλείμματα, χρέη, κτλ) που δεν θα έμπαινε ποτέ στο ευρώ! Δεν μπορεί να είναι θέμα εξαγωγών και μόνο, διότι τότε ούτε η Γερμανία θάπρεπε να φοβάται ελλείμματα και χρέη!

(Ειδικά για την Ιρλανδία, μία χώρα-μοντέλο μέχρι πρότινος για τους νεο-φιλελεύθερους, οι διάφοροι αναλυτές κάνουν τον Γερμανό και αποφεύγουν να ασχοληθούν με την περίπτωση, διότι ξεγυμνώνει την σαθρότητα των θεωριών τους.)

Όλες οι χώρες της Ευρωζώνης που δεν έχουν έσοδα από εξαγωγές τόσα που να τους δίνουν πλεονάσματα στον προϋπολογισμό είναι καταδικασμένα μέσα στην Ευρωζώνη. Η Γερμανία φαίνεται πανίσχυρη μέσα στο σύστημα του κοινού νομίσματος διότι έχει ισχυρότατη εξαγωγική οικονομία… Το ίδιο και άλλες βόρειες χώρες. (Ναι, στην Ευρώπη το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου γίνεται μεταξύ χωρών-μελών. Ναι, είναι υποκρισία να ζητάει η Γερμανία να μειωθούν τα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς άλλων ευρωπαϊκών χωρών όταν τα ελλείμματα αυτά είναι που τής δίνουν το πλεόνασμά της! Αλλά η Ελεύθερη Οικονομία δεν είναι ζήτημα Ηθικής.)

Για να βγούμε από την κρίση πρέπει να βγούμε πρώτα από την Ευρωζώνη.
Πρέπει να αποκτήσομε ξανά ένα ελάχιστο ποσοστό εθνικής πολιτικής ανεξαρτησίας –όχι για λόγους στενά εθνικιστικούς, αλλά (κατ’ αρχάς) καθαρά οικονομικούς.

Πρέπει το ελληνικό δημόσιο να αναδημιουργηθεί, πρέπει να απαλλαγεί από τις παθογένειες του, πρέπει να μειώσει το μέγεθος του –όλα αυτά πρέπει πράγματι να γίνουν και πρέπει να τα κάνουν πολιτικοί με τεράστιο θάρρος (γιατρεύοντας το κράτος, στην ουσία θα αποφασίσουν να έχουν οι ίδιοι λιγότερη πολιτική δύναμη!).

Αλλά πριν απ’ όλα πρέπει να αποκτήσομε ξανά εθνικό νόμισμα –ώστε να μπορέσομε να ασκήσομε οικονομική πολιτική αναπτυξιακή και ελπιδοφόρα.

Αλλοιώς ξεχάστε την ανάπτυξη. Κανείς τραυματίας με αιμορραγία δεν έγινε καλά με αφαιμάξεις. Αυτά που επιβάλλει η Τρόϊκα και το ΔΝΤ δεν είναι θεραπεία των παθογενειών. Είναι κόψιμο όποιου οργάνου πονάει!

Και για να μην κουραζόμαστε, προς το παρόν, με οικονομική θεωρία, ας κοιτάξομε την Ιστορία. Όλα τα κράτη στην Ιστορία που έγιναν ανεξάρτητα δημιούργησαν αμέσως δύο πράγματα: Σημαία και Νόμισμα.

Όλες οι χρεοκοπίες των διαφόρων κρατών στην Ιστορία, περιλαμβανομένης της Ελλάδος, είχαν σαν βασική, γενεσιουργό αιτία την προηγούμενη σύνδεση του νομίσματος τους με κάποια τρίτη αξία, πχ χρυσό, δολλάριο (περίπτωση Αργεντινής), κτλ. Κράτη με δικό τους εθνικό νόμισμα, μη ανταλλάξιμο με χρυσό, δεν χρεοκοπούν εφόσον το χρέος τους είναι στο νόμισμα τους.
Πολλοί σ’ αυτό το σημείο επικαλούνται το φάσμα του Πληθωρισμού. Θυμίζω ότι η Ελλάδα μπήκε στο Ευρώ και γι’ αυτό τον λόγο –τόσο απογοητευμένοι ήμασταν όλοι από την κατάσταση των οικονομικών ηγεσιών μας. Αλλά μία χώρα με δικό της νόμισμα (fiat currency) έχει κάθε δυνατότητα να ασκήσει συνετή και αναπτυξιακή πολιτική χωρίς κανέναν απολύτως κίνδυνο πληθωρισμού. Με άλλα λόγια, μην πηγαίνει ο νούς μας αμέσως σε Βαϊμάρη ή τη σημερινή Ζιμπάμπουε. Η αθρόα «εκτύπωση νομίσματος» δεν ήταν η αιτία αλλά ένδειξη της ασθένειας των οικονομιών αυτών. Για άλλους λόγους μπήκαν σε υπερ-πληθωρισμό και όχι επειδή «έκοβαν νόμισμα».
Εμείς το ένα από τα δύο θεμέλια οικονομικής (και εθνικής) ανεξαρτησίας ήδη το παραδώσαμε – και μάλιστα αμαχητί. (Τι αμαχητί δηλαδή. Εδώ πλαστογραφήσαμε τα λογιστικά του κράτους για να το παραδώσομε! Μη τυχόν και χάναμε την ευκαιρία.)

Πρέπει να πάρομε πίσω, εδώ και τώρα, το Εθνικό Νόμισμα  –παρ’ όλο που αυτό σημαίνει ότι θα  περάσομε από κάτι πολύ ζόρικες συμπληγάδες. Ας βάλομε όμως καλά στο μυαλό μας ότι, αργά ή γρήγορα, ή θα φύγομε ή θα μας βγάλουν από την Ευρωζώνη. Καλύτερα λοιπόν να φύγομε μόνοι μας (δηλ. χρησιμοποιώντας την όποια διαπραγματευτική δύναμη έχομε για να πετύχομε καλύτερους όρους εξόδου) και να φύγομε τώρα (παρά αργότερα), ώστε να ελέγξομε όσο μπορούμε τις επερχόμενες εξελίξεις.

Ποιος πολιτικός θα πάρει την πρωτοβουλία να θέσει δημοσίως θέμα εξόδου;


* Ο κ. Βασίλης Σεραφειμάκης είναι οικονομολόγος και ανώτερο στέλεχος εταιρείας στην εμπορία πετρελαιοειδών

Πηγή:www.capital.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s