Βιβλία

 

Η Πολιτική Οικονομία και η Κριτική της

Στ.Δ.Μαυρουδέας

Εκδ. ΤΥΠΩΘΥΤΩ

ISBN: 960-402-280-6 | Αρ. Σελίδων: 244 | Ημ. Έκδοσης: 2006

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει τη θεωρία της Πολιτικής Οικονομίας (Κλασσικής και Μαρξιστικής) έτσι όπως αυτή συγκροτήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα τόσο από επιστημονικές συζητήσεις όσο και από κοινωνικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Στο πρώτο τμήμα του αναλύεται γιατί η επιστήμη των οικονομικών σχέσεων είναι μία «νεαρή» επιστήμη. Επίσης, εξηγείται γιατί και πώς μαζί με τη συγκρότηση των καπιταλιστικών οικονομιών γεννήθηκε και αυτός ο επιστημονικός κλάδος αλλά και γιατί η πρώτη κυρίαρχη εκδοχή του πήρε τη μορφή της Κλασσικής Πολιτικής Οικονομίας. Στη συνέχεια, στο δεύτερο τμήμα του βιβλίου, παρουσιάζεται ο βασικός θεωρητικός πυρήνας της Κλασσικής Πολιτικής Οικονομίας έτσι όπως αυτός συγκροτήθηκε και αναπτύχθηκε από τους κυριότερους εκπροσώπους της (Σμιθ, Ρικάρντο). Ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται στην Εργασιακή Θεωρία της Αξίας, που αποτέλεσε το θεμελιακό αναλυτικό πλαίσιο της Κλασσικής Πολιτικής Οικονομίας. Στο τρίτο τμήμα του βιβλίου παρουσιάζεται η Μαρξιστική Πολιτική Οικονομία και αναλύεται διεξοδικά η Αξιακή Θεωρία της Αφηρημένης Εργασίας, η θεωρία της υπεραξίας και η διαδικασία αναπαραγωγής του οικονομικού συστήματος. Το βιβλίο αυτό συνδυάζει στοιχεία από την οικονομική ιστορία και την ιστορία της οικονομικής σκέψης για να παρουσιάσει τη θεωρητική ανάλυση της Κλασσικής και της Μαρξιστικής Πολιτικής Οικονομίας.

——————————————————————————————————-

 

 

Οι τρεις εποχές του πανεπιστημίου

Το πανεπιστήμιο στον καπιταλισμό

Στ.Δ.Μαυρουδέας

Εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ISBN: 960-406-779-6 | Αρ. Σελίδων: 183 | Ημ. Έκδοσης: 2005
Είναι προφανές ότι σήμερα το πανεπιστήμιο περνά κρίση ταυτότητας. Οι παραδοσιακοί μηχανισμοί και οι σχέσεις λειτουργίας του αποδεικνύονται αναποτελεσματικοί, ενώ καινοφανή πρότυπα προβάλλονται ως διάδοχοί τους. Η σύνδεση του πανεπιστημίου με τον κόσμο των επιχειρήσεων, η δημιουργία νέων επιστημονικών κατευθύνσεων και τύπων σπουδών και οι αλλαγές στο ρόλο και τον κοινωνικό χαρακτήρα του ακαδημαϊκού προσωπικού αλλά και του φοιτητικού πληθυσμού είναι μερικά από τα νέα αυτά προτάγματα. Το παρόν βιβλίο προσπαθεί να ερμηνεύσει την κρίση αυτή και τις μεταβολές που επιτελούνται. Κεντρική του θέση είναι ότι το βασικό αίτιό τους εντοπίζεται στη γένεση ενός νέου σταδίου του καπιταλιστικού συστήματος, που η κυοφορία του ξεκίνησε μετά τη μεγάλη δομική κρίση της δεκαετίας του 1970.

 

——————————————————————————————————————————————

 

Ο χάρτης της κρίσης
Το τέλος της αυταπάτης

Συλλογικό Έργο

1η έκδοση: Νοέμβριος 2010

Οι συγγραφείς του βιβλίου: Λεωνίδας Βατικιώτης, Κώστας Βεργόπουλος,  Μενέλαος Γκίβαλος, Μάκης Ζέρβας,  Γιάννης Κουζής, Κώστας Λαπαβίτσας,  Σταύρος Μαυρουδέας,  Πέτρος Παπακωνσταντίνου,  Γιάννης Τόλιος.

Πού είμαστε; Πού πάμε; Τι να κάνουμε;

Η σαρωτική κρίση που ζούμε είναι ίδια με προηγούμενες οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις και ταυτόχρονα πολύ διαφορετική. Εννέα σημαντικοί επιστήμονες χαρτογραφούν στον παρόντα τόμο τα όρια, το βάθος, την καταγωγή, τις αιτίες, τις συνέπειες της κρίσης: σε κοινωνικό/θεσμικό, σε οικονομικό, κοινωνικό, εργασιακό και περιβαλλοντικό επίπεδο. Όλοι συμφωνούν σε ένα σημείο: το Μνημόνιο όχι μόνο δεν αποτελεί μονόδρομο, αλλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο. Στο πλαίσιο αυτό ιχνηλατούνται πιθανές εναλλακτικές επιλογές, αφού ο τρόπος εξόδου από την κρίση θα καθορίσει το μέλλον της χώρας. Με σημείο εκκίνησης θέσεις που καλύπτουν μεγάλο φάσμα της ελληνικής αριστεράς, οι μελέτες αυτές επιτρέπουν στον αναγνώστη να σχηματίσει τη δική του θέση για την υπέρβαση, τη δική του δυναμική στάση σ’ αυτόν τον ανεξέλεγκτο πόλεμο.

________________________________________________

Kώστας Βεργόπουλος: Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σήμερα σε ύφεση και η Ελλάδα μετέχει αυτής, όπως όλες οι χώρες, ανεξαρτήτως μεγέθους ελλειμμάτων και χρέους. Δεν είναι τα ελλείμματα ούτε το χρέος που προκαλούν την ύφεση, αλλά ακριβώς το αντίστροφο: η οικονομική επιβράδυνση αποβαίνει βασική αίτια διόγκωσης τόσο των ελλειμμάτων όσο και του χρέους.
Η επιβράδυνση είναι η ασθένεια, τα ελλείμματα και το χρέος τα συμπτώματα.

Λεωνίδας Βατικιώτης: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κρίση που ξέσπασε την άνοιξη του 2007 αποτελεί μια δομικού, ιστορικού χαρακτήρα κρίση μακράς διάρκειας, που έχει την πρωτοτυπία να ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά όλων των υπόλοιπων κρίσεων που ξέσπασαν τις τελευταίες δεκαετίες. Οι λύσεις που μέχρι στιγμής δρομολογούνται (συντριβή των εργατικών κατακτήσεων, μακρόχρονα προγράμματα λιτότητας σε συνδυασμό με στροφή στις εξαγωγές και ενίοτε με ενέσεις ρευστού) καθιστούν σαφές ότι η έξοδος από την κρίση θα είναι εξαιρετικά άνιση, εις βάρος των εργαζομένων και, το σημαντικότερο, εύθραυστη, χωρίς θεαματικές επιδόσεις.

Κώστας Λαπαβίτσας: Εν ολίγοις, το εξωτερικό χρέος της περιφέρειας αντανακλά την προβληματική της ενσωμάτωση στην Ευρωζώνη. Η γενικευμένη συμπίεση των μισθών, επέτρεψε στο κέντρο να κερδίσει ανταγωνιστικότητα, οδηγώντας σε αυξημένη χρέωση της περιφέρειας προς το κέντρο. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση δεν προώθησε τη σύγκλιση των χωρών-μελών της, αλλά υπήρξε πηγή αδυσώπητης πίεσης επί των εργαζομένων, η οποία κατέληξε σε συστηματικές ανισομέρειες μεταξύ κέντρου και περιφέρειας.

Σταύρος Δ. Μαυρουδέας: Οι ηγεμονικές οικονομίες (με πρώτη την αμερικανική), ενώ ευθύνονται πρωταρχικά για το πρόβλημα, το μεταθέτουν στις πιο αδύναμες οικονομίες. Έτσι μια αδύνατη οικονομία στοχοποιείται για παραδειγματισμό, πιέζεται από δανειστές με κυριολεκτικά τοκογλυφικούς όρους (ενώ τα κεφάλαια που απομυζούνται ενισχύουν την ανάκαμψη των ηγεμόνων) και τελικά, όταν κυριολεκτικά στραγγισθεί, οδηγείται στην προκρούστεια κλίνη του ΔΝΤ για να παραμορφωθεί πλέον οριστικά.

Γιάννης Τόλιος: Η «παύση πληρωμών» δημιουργεί μια δυναμική και δίνει μια άλλη προοπτική στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Τα κονδύλια της «παύσης πληρωμών» (τοκοχρεολύσια) αν αξιοποιηθούν σωστά (για τόνωση οικονομικής δραστηριότητας, αύξηση απασχόλησης, μείωση ανεργίας, αύξηση εθνικού εισοδήματος, προστασία αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, στήριξη κοινωνικών δαπανών κ. ά.), θα έχουν θετική επίδραση στην οικονομία και κοινωνία. Κατά συνέπεια το πρόβλημα γίνεται πολιτικό.

Μενέλαος Γκίβαλος: Το ιστορικό ερώτημα, όμως, που τίθεται σήμερα είναι εάν υπάρχουν πνευματικές, πολιτικοϊδεολογικές και κοινωνικές δυνάμεις που να μπορούν όχι απλώς να διαμαρτύρονται και να διαπιστώνουν το πρόβλημα, αλλά να συγκροτήσουν τον πυρήνα μιας πράγματι εναλλακτικής λύσης, ενός νέου παραδείγματος που θα αντιμετωπίζει τη σχέση Κοινωνίας-Οικονομίας-Δημοκρατίας με «νέα μάτια» και θα αποκαταστήσει την ισορροπία μεταξύ παραγωγικής ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.

Γιάννης Κουζής: Η τυπική σχέση εργασίας, με τη μορφή της πλήρους και σταθερής απασχόλησης, όχι μόνο περιορίζεται υπέρ του ευέλικτου εργασιακού προτύπου, αλλά υπόκειται και σε σοβαρές ποιοτικές αρνητικές μεταβολές στο περιεχόμενό της, υπό την πίεση του ευέλικτου και φθηνού εργατικού δυναμικού και της υψηλής ανάπτυξης του εφεδρικού στρατού των ανέργων.

Μάκης Ζέρβας: Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι το «ιδιωτικοποιημένο» περιβάλλον θα βελτιωθεί σε σχέση με τον ανίκανο και διεφθαρμένο δημόσιο τομέα. Και ίσως να έχουν δίκιο σε ορισμένους τομείς όπου το κράτος λάμπει διά της απουσίας του. Αυτό όμως θέτει αρχικά το θέμα τού ποιος πληρώνει τον λογαριασμό. Κατόπιν, όταν ο τομέας αυτός δεν θα είναι πλέον κερδοφόρος, τότε δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο ιδιωτικός τομέας θα συνεχίσει να ενδιαφέρεται. Και το αποτέλεσμα; Πολύ απλά είτε υποβάθμιση του περιβάλλοντος, είτε κρατικές επιδοτήσεις, είτε αύξηση των τιμών.

Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Το μόνο που εγγυάται «νομοτελειακά» η κρίση είναι η οξύτατη κοινωνική πόλωση και η αναζήτηση «ρηξικέλευθων» απαντήσεων, νέων προτύπων για να αντικαταστήσουν τα σπασμένα είδωλα των χθεσινών θεών, που οδήγησαν στη χρεοκοπία. Αν αυτό το «λιντσάρισμα των ενόχων» γίνει από τα δεξιά ή από τα αριστερά, εξαρτάται εν πολλοίς από τη συνειδητή δράση των ενεργών πολιτικών υποκειμένων.


 

Ιμπεριαλισμός: αντιθέσεις και αντιστάσεις
Υλικά του Διεθνούς Συνεδρίου των περιοδικών Διάπλους – Στίγμα – Ουτοπία
Συλλογικό κείμενο
Περιγραφή
Ποια χαρακτηριστικά παίρνει σήμερα ο ιμπεριαλισμός; Ποιες αντιθέσεις τον διαπερνούν, αλλά και ποιες αντιστάσεις τον αμφισβητούν; Μπορούμε να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου επαναστατικού υποκειμένου που θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα;
Σε μια προσπάθεια να αναζητηθούν και συζητηθούν ξανά απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, που απασχολούν τόσο την κοινωνική θεωρία όσο και την πολιτική δράση, τα περιοδικά Διάπλους, Το Στίγμα και Ουτοπία διοργάνωσαν ένα διεθνές συνέδριο που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλη του 2006 στην Αθήνα, με τη συμμετοχή ελλήνων και ξένων διανοητών, ερευνητών και αγωνιστών της Αριστεράς.
Στο βιβλίο παρατίθενται οι εισηγήσεις και παρεμβάσεις στο σημαντικό αυτό συνέδριο.

Προλογίζει ο Ευτύχης Μπιτσάκης.
Περιέχονται εισηγήσεις και παρεμβάσεις των: Β. Χόγκ, Ρ. Χερέρα, Γ. Λιοδάκη, Στ. Μαυρουδέα, Στ. Μπαμπά, Κ. Πρέβε, Γ. Ρούση, Σπ. Σακελλαρόπουλου, Π. Σωτήρη, Α. Χρύση, Δ. Πατέλη, Κ. Χαριτάκη.

Περιεχόμενα: Πρόλογος: Ευτύχης Μπιτσάκης, Μέρος Πρώτο: Θεωρίες του ιμπεριαλισμού. 1. Αυτοκρατορία ή ιμπεριαλισμός; Βόλφγκανγκ Φριτς Χάουγκ. 2. Η οικοδόμηση εναλλακτικών δυνατοτήτων, Ρέμι Χερέρα. 3. Αντιθέσεις, αντιστάσεις και επαναστατική πάλη ενάντια στον σύγχρονο «ολοκληρωτικό καπιταλισμό», Γιώργος Λιοδάκης. 4. Το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα και η συνεχιζόμενη επικαιρότητα της θεωρίας του ιμπεριαλισμού, Σταύρος Μαυρουδέας. Μέρος Δεύτερο: Σύγχρονο επαναστατικό υποκείμενο. 5. Ιμπεριαλισμός, παγκοσμιοποίηση και επαναστατικό υποκείμενο της εποχής μας, Κοστάντσο Πρέβε. 6. Τάξεις, μάζες και πολιτική: σχετικά με το επαναστατικό υποκείμενο της εποχής μας, Σπύρος Σακελλαρόπουλος-Παναγιώτης Σωτήρης. 7. Σύγχρονος ιμπεριαλισμός και οι οικονομικές βάσεις της κομμουνιστικής χειραφέτησης (κριτική θεώρηση της κυρίαρχης θέσης των κλασσικών του μαρξισμού), Γιώργος Ρούσης. 8. Οδοιπορικό προς μια νέα Κομμουνιστική Διεθνή. Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός και η κομμουνιστική προοπτική, Αλέξανδρος Χρύσης. 9. Θεωρητική περιοδολόγηση και διακρίβωση του χαρακτήρα του σύγχρονου σταδίου της κεφαλαιοκρατίας. Μεθοδολογικές επισημάνσεις, Δημήτρης Πατέλης. 10. Επαναστατικό υποκείμενο και σύγχρονος καπιταλισμός, Κώστας Χαριτάκης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s