Ο Brian Lenihan καταγγέλει την ΕΚΤ ότι εξανάγκασε την Ιρλανδία να μπει στο Μνημόνιο μέσω της φυγής καταθέσεων: Όταν το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό του συστήματος διαπιστώσει έκπληκτο ότι είναι αναλώσιμο και αρχίσει να «καρφώνει» …

Ο Brian Lenihan καταγγέλει την ΕΚΤ ότι εξανάγκασε την Ιρλανδία να μπει στο Μνημόνιο μέσω της φυγής καταθέσεων: Όταν το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό του συστήματος διαπιστώσει έκπληκτο ότι είναι αναλώσιμο και αρχίσει να «καρφώνει» …

Αυτές τις μέρες στην συν-ταλαίπωρη Ιρλανδία βράζει μία συζήτηση σχετικά με το πως οδηγήθηκε ο πρώην «Κέλτικος τίγρης» στην χρεωκοπία και στην «σωτήρια αγκάλη» του ΔΝΤ και της ΕΕ. Η συζήτηση αυτή γίνεται μετά τις πρόσφατες εκλογές, όπου το παραδοσιακό κόμμα του ιρλανδικού εθνικισμού (το Fianna Fail) καταποντίσθηκε δικαιολογημένα ως υπαίτιο για το ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας.

Ο Brian Lenihan (υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του Fianna Fail), αφού πρώτα υπάκουσε σε όλες τις εντολές των ιρλανδικών και ευρωπαϊκών κέντρων εξουσίας και αφού εκστόμισε εφάμιλλου κάλλους Παγκαλιάδες κατά των Ιρλανδών πολιτών, τώρα που εκπαραθυρώθηκε και έχει γίνει αποδιοπομπαίος τράγος θυμήθηκε να βγει να καταγγείλει την ΕΚΤ ότι εξανάγκασε την Ιρλανδία στο να μπει σε Μνημόνιο της ΕΕ-ΔΝΤ με δηλώσεις της που οδήγησαν σε φυγή καταθέσεων (σας θυμίζει κάτι αυτό;). Μάλιστα υποστήριξε ότι η μεν ΕΚΤ εξώθησε την Ιρλανδία στη «σωτηρία» του Μνημονίου ενώ η Κομισιόν ήταν πιο χαλαρή.

Είχαν προηγηθεί παρόμοια σχόλια του επίσης εκπεσόντος υπουργού Δικαιοσύνης Dermot Ahern. Η αντίδραση των Βρυξελλών ήταν ουσιαστικά να ειρωνευθεί τις απόψεις του Lenihan ως «υποκειμενικές» (δηλαδή αβάσιμες), η ΕΚΤ βράζει με διαψεύσεις και ειρωνείες ενώ τo διάδοχο «τάχα-μου-αντιμνημονιακό» πολιτικό υπηρετικό προσωπικό ανησυχεί μήπως οι χολωμένες αποκαλύψεις των προκατόχων του χαλάσουν το καλό κλίμα (που το είδαν μετά την ταπεινωτική άρνηση στην προηγούμενη ευρωπαϊκή σύνοδο;) στην επαναδιαπραγμάτευση του Ιρλανδικού Μνημονίου (βλέπε συνημμένα άρθρα των Irish Times και Irish Independent).

Το θέμα το ανακάλυψε και το καθ’ ημάς μπλογκ banksnews.gr (http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/2536-2011-04-26-11-25-55) με αξιέπαινη εκτενή κάλυψη και εύστοχο σχολιασμό.

Τα σχετικά κείμενα των banksnews.gr, Irish Times και Irish Independent ακολουθούν.

Και στα δικά μας …

Όταν η ΕΚΤ ενορχηστρώνει καταρρεύσεις…

 http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/2536-2011-04-26-11-25-55

Tuesday, 26 April 2011 13:22

Σφοδρές επικρίσεις για το ρόλο της στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, με αφορμή όσα συνέβησαν στην περίπτωση της Ιρλανδίας, δέχεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σύμφωνα με ντοκιμαντέρ που παρουσιάσθηκε από το BBC, η ΕΚΤ ενορχήστρωσε την κατάρρευση της Ιρλανδίας και έσυρε τη χώρα σε μια έξωθεν επιβεβλημένη «διάσωση»!

Ο καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου, Κολμ Μακ Κάρθι, δηλώνει ευθέως στην «Independent» ότι είναι διάχυτη πλέον η υποψία, πως η ΕΚΤ ενθάρρυνε τη μαζική διαφυγή καταθέσεων από το ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα, ώστε να υποχρεωθεί η κυβέρνηση του Δουβλίνου να ζητήσει το «πακέτο» της διεθνούς διάσωσης.

Κάθε περαιτέρω έρευνα για την τραπεζική κρίση της Ιρλανδίας, τονίζει ο καθηγητής, θα πρέπει να επικεντρωθεί στο σκοτεινό ρόλο της ΕΚΤ στα γεγονότα που οδήγησαν στον αποκλεισμό της χώρας από τις αγορές και την υποχρέωσαν να λάβει βοήθεια από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ τον Νοέμβριο του 2010.

Στην Ιρλανδία έχει ξεσπάσει θύελλα συζητήσεων για το ρόλο της ΕΚΤ στο «φλερτ» της χώρας με τη χρεοκοπία, με αφορμή το ντοκιμαντέρ που επιμελήθηκε για λογαριασμό του ραδιοφώνου του BBC ο Νταν Ο’ Μπράιαν, αρχισυντάκτης οικονομικών θεμάτων των «Irish Times». Στο ντοκιμαντέρ αυτό, που έχει πίσω του δημοσιογραφική δουλειά τεσσάρων μηνών και βασίζεται σε συνεντεύξεις με τους περισσότερους πρωταγωνιστές του «ιρλανδικού δράματος», ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας, Μπράιαν Λένιχαν, αφήνει «δηλητηριώδη» υπονοούμενα για το ρόλο της ΕΚΤ.

Η κορύφωση της ιρλανδικής κρίσης άρχισε στις 12 Νοεμβρίου, από μια «διαρροή», προερχόμενη από κύκλους της ΕΚΤ, σε διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο. Σύμφωνα με το τηλεγράφημα που έκανε το γύρο του κόσμου, πηγή της ΕΚΤ ανέφερε ότι την προηγούμενη ημέρα είχαν ασκηθεί πιέσεις στην Ιρλανδία, προκειμένου να ζητήσει τη βοήθεια του ευρωπαϊκού προσωρινού μηχανισμού στήριξης.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η θέση της ιρλανδικής κυβέρνησης, επίσημα ή ανεπίσημα, ήταν σταθερή: η Ιρλανδία είχε καλυμμένες τις δανειακές της ανάγκες μέχρι τα μέσα του 2011 και δεν υπήρχε λόγος να ζητήσει ένα διεθνές «πακέτο» διάσωσης, όπως αυτό που είχε ζητήσει η Ελλάδα. Κι όμως, μέσα στις δύο εβδομάδες που ακολούθησαν εκείνη τη «διαρροή» από στέλεχος της ΕΚΤ, η χώρα υποχρεώθηκε να ζητήσει τη διάσωσή της από το ΔΝΤ και των ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης.

Ο Μπράιαν Λένιχαν τονίζει σε δηλώσεις του στο ντοκιμαντέρ του BBC ότι ακόμη και στις 8 Νοεμβρίου, όταν είχε συναντήσει τον Ευρωπαίο επίτροπο Οικονομικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, από την πλευρά της Κομισιόν δεν είχε εκδηλωθεί πίεση στην Ιρλανδία για προσφυγή στο μηχανισμό διάσωσης. Αντίθετα, λέει σήμερα ο Λένιχαν, η ΕΚΤ ασκούσε έντονες πιέσεις, που γίνονταν εντονότερες, όσο οι ιρλανδικές τράπεζες αύξαναν την εξάρτησή τους από τις βραχυπρόθεσμες χρηματοδοτήσεις της Φραγκφούρτης.

Ο Ζαν Κλωντ Τρισέ, σύμφωνα με την αφήγηση του Λένιχαν, ήταν αρκετά υποστηρικτικός προς την κυβέρνηση του Δουβλίνου, όμως άλλα μέλη του συμβουλίου της ΕΚΤ δεν ακολουθούσαν την ίδια τακτική, αλλά παρενέβαιναν στη δημόσια συζήτηση για την Ιρλανδία με όλο και οξύτερα σχόλια, αλλά και με διαρροές σε εφημερίδες των χωρών τους, που είχαν καταστροφικές παρενέργειες στο τραπεζικό σύστημα της Ιρλανδίας.

Επιπλέον, η ΕΚΤ είχε, σύμφωνα με τον Λένιχαν, μια εσφαλμένη αντίληψη της κρίσης στην Ιρλανδία. Στα ανώτατα κλιμάκια της κεντρικής τράπεζας πίστευαν ότι θα ήταν αρκετή η επιβολή μιας εξαιρετικά αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής για να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα της Ιρλανδίας. Ουσιαστικά, δηλαδή, η ΕΚΤ εξαρχής επιδίωκε να μεταφερθούν τα βάρη του τραπεζικού συστήματος της χώρας στους Ιρλανδούς πολίτες.

Οι φόβοι στις αγορές ότι η ΕΚΤ θα σταματούσε να υποστηρίζει με ρευστότητα το ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα, που έγιναν ακόμη εντονότεροι, όταν άρχισαν οι «διαρροές» για τις πιέσεις που ασκούνταν στο Δουβλίνο να ζητήσει στήριξη, συνέτειναν στη μαζική έξοδο καταθέσεων από την Ιρλανδία. Το τρίμηνο Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου χάθηκαν καταθέσεις 125 δισ. ευρώ, ενώ ακόμη και μετά τη διάσωση της χώρας, στα τέλη Νοεμβρίου, χάθηκαν άλλα 75 δισ. ευρώ καταθέσεων μέσα στον Δεκέμβριο του 2010.

Πολλοί πιστεύουν ότι αν η ΕΚΤ δεν είχε δημιουργήσει ενδοιασμούς στις αγορές για το αν θα συνέχιζε να υποστηρίζει τη ρευστότητα των τραπεζών η Ιρλανδία ίσως να είχε αποφύγει το δικό της επαχθές μνημόνιο για διάσωση από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Ο καθηγητής Ο’ Κάλαχαν του Διεθνούς Πανεπιστημίου του Ντουμπρόβνικ είναι πεπεισμένος γι’ αυτό: «Μια συστηματική έξοδος καταθετών από το ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα ήταν η αιτία της κρίσης του περασμένου Νοεμβρίου και αυτή η έξοδος ήταν πιθανότατα συνέπεια των δημόσιων υπαινιγμών από στελέχη της ΕΚΤ για την ανάγκη να περιορισθεί η υποστήριξη ρευστότητας στις τράπεζες».

Ποιο ήταν το κέρδος της ΕΚΤ από αυτή τη στάση της έναντι της Ιρλανδίας; Η κεντρική τράπεζα κατάφερε να μεταφέρει τα βάρη της κρίσης στο τραπεζικό σύστημα της Ιρλανδίας στους πολίτες της χώρας. Παράλληλα, όμως, με το διεθνές «πακέτο» στήριξης εξασφαλίσθηκαν οι απαιτήσεις των μεγάλων γερμανικών τραπεζών έναντι των ιρλανδικών, κάτι που αποτελούσε βασική επιδίωξη της γερμανικής Μπούντεσμπανκ. Από τη στάση της ΕΚΤ, δηλαδή, μεγάλοι κερδισμένοι ήταν οι Γερμανοί τραπεζίτες, που είχαν αλόγιστα χρηματοδοτήσει το τραπεζικό σύστημα της Ιρλανδίας στις καλές εποχές.

Αξίζει να σημειωθεί ότι και στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η ΕΚΤ προκάλεσε με τη στάση της την ενδυνάμωση των πιέσεων στα ελληνικά ομόλογα. Από τον Νοέμβριο του 2009 στελέχη της ΕΚΤ προειδοποιούσαν ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα έπαιρναν τις χρηματοδοτήσεις που θα ζητούσαν κατά τη δημοπρασία ρευστότητας του Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Αυτό έδωσε το έναυσμα για εντονότερες επιθέσεις των κερδοσκόπων στα ομόλογα, αφού πιθανολογούσαν βάσιμα ότι οι ελληνικές τράπεζες θα αντιμετώπιζαν σύντομα σοβαρά προβλήματα χρηματοδότησης και δεν θα ήταν σε θέση να στηρίξουν τη χρηματοδότηση του Δημοσίου.

Lenihan’s remarks on ECB bailout dismissed as ‘subjective’

‘Loan request came from the Government he was part of’

BRIAN Lenihan’s claim that the European Commission was «more relaxed» about Ireland‘s bailout than the ECB was last night dismissed as «very subjective» by Brussels sources.

The comments come after the former Finance Minister told the BBC that the Frankfurt-based ECB «bounced» Ireland into a bailout while the commission took a more laid-back approach.

«That is really very subjective,» said a Brussels source close to the bailout negotiations.

«It is Mr Lenihan’s comments after leaving office on an issue that could have been perceived differently by every single player involved.

«At the end of the day, the request (for a bailout) came from the former Irish Government and Mr Lenihan was a part of that.»

Mr Lenihan’s comments mirror remarks from former Justice Minister Dermot Ahern, who accused the ECB of «bouncing» Ireland into the €67bn bailout in the immediate aftermath of the deal’s agreement.

Mr Ahern’s outburst provoked outrage in Frankfurt, but Mr Lenihan’s contribution is likely to prove less offensive since he is no longer in government and is unlikely to be seen as ‘speaking for Ireland’.

Others pointed out that Mr Lenihan’s comments won’t threaten Ireland’s negotiations with the ECB as the new Government has already gotten Frankfurt to commit to continue to provide massive amounts of short-term cash to the banks and to ease collateral requirements for accessing those funds.

An ECB spokeswoman yesterday said the bank had «no comment» to make on Mr Lenihan’s claims, but several ECB executives have publicly rejected the charge that the bank pushed Ireland into the bailout.

On the same BBC programme that featured Mr Lenihan’s comments, the ECB’s Klaus Masuh, who heads up the bank’s mission to Ireland, insisted his institution had not forced the bailout on Ireland.

In a recent interview with the Irish Independent, ECB executive board member Jürgen Stark also rejected Mr Ahern’s suggestions, saying it was a «normal human reaction to be in a state of denial» when a country «runs into difficulty».

Mr Lenihan’s recent interview also criticised the ECB for failing to publicly confirm its liquidity supports for the Irish banks and instead «engaging in the language of panic», which helped spook the markets.

Crisis

At the time, the ECB was extending about €130bn of short-term loans to the Irish banking system, but was also speaking publicly about the need to wind down crisis-time liquidity supports.

A spokeswoman for the ECB declined to comment on whether there was an opportunity for the bank to «be more forthcoming publicly» on its support for the Irish banking system.

The ECB has been trying to wean eurozone banks off liquidity supports introduced at the dawn of the crisis and the institution has repeatedly insisted it can not tailor-make policies to suit individual countries.

After the latest banking restructuring announcements on March 31, the ECB confirmed it would «continue to provide liquidity to banks in Ireland» but stopped short of delivering the «medium-term liquidity solution» the Government had been calling for.

– Laura Noonan

The Irish Times – Wednesday, April 27, 2011

ECB refuses to comment on Lenihan’s bailout claim

http://www.irishtimes.com/newspaper/finance/2011/0427/1224295543666.html

DEREK SCALLY in Berlin

THE EUROPEAN Central Bank (ECB) has refused to comment on claims by former minister for finance Brian Lenihan that it forced Ireland into a bailout.

It comes as the ECB’s chief economist was accused of “pouring oil on the fire” by warning that “short-sighted” talk of restructuring debt could trigger a second financial crisis in the euro zone.

Brian Lenihan told a BBC radio documentary that it was at the insistence of the Frankfurt-based bank that Ireland accepted EU-IMF loans. At the time, he said, the European Commission was more open-minded.

A spokesperson for the ECB said yesterday the bank had “no comment” on the assertion.

Asked if the ECB and the commission were of divergent views on Ireland last autumn, the bank again declined to comment.

The Frankfurt bank was equally tight-lipped on Mr Lenihan’s third main assertion, that senior ECB figures were briefing against Ireland’s interest in the critical period before the bailout was announced.

On the former minister’s claim that the bank used a language of panic ahead of the bailout being announced, again it had “no comment”.

Leading German media have taken an increasingly critical view of the ECB’s role in the euro zone drama.

The leading Handelsblatt daily accused ECB chief economist Jürgen Stark of spooking markets with his remark that “simple” solutions like restructuring debt could cause more harm than good.

“A debt reduction seems perhaps as the simple route but the underlying budgetary and structural problems would not be solved,” he told Germany’s ZDF public television on Saturday.

It would result, said Mr Stark, in countries being cut off “for an unforeseeable time” from finance markets and dependent on “outside financial assistance”.

He said the current restructuring discussion was “based on the completely false assumption that one or more [euro zone] member states is insolvent”.

Such a path was highly risky, given that the closely knit nature of the euro zone economies could quickly turn a local financial problem into a continental crisis.

“In the current debate these risks are, wrongly, too often neglected,” he said, comparing the risks to the shock that followed the collapse of Lehman Brothers.

Earlier this month Mr Stark said the ECB was “not responsible for what happened in Ireland”.

Last week a leading German economist who advises the Berlin federal government said he saw no option but for Greece to restructure.

The Irish Times – Wednesday, April 27, 2011

Bailout method betrays ECB as unaccountable

OPINION: The ECB deal can probably be justified. But the drastic way it achieved it cannot

MUCH REMAINS unknown despite recent interviews with all the main players involved in Ireland’s EU-International Monetary Fund bailout that cast new light on the extraordinary events of last November. Among the many questions and concerns that linger are issues surrounding the way in which the European Central Bank (ECB) acted and its lack of accountability more generally.

Since the euro zone crisis erupted last year, the power of the ECB, and the manner in which it has wielded that power, has been striking. Although it was well-known it had taken a leading role in the sudden precipitation of the Irish bailout in November, none of the actors involved had been willing to say as much on the record until Brian Lenihan was interviewed for last Sunday’s BBC documentary, Bailout Boys Go to Dublin.

In that interview with me, he also spoke of the uncontrolled and damaging way members of the bank’s governing council briefed the media. He effectively accused a member of its executive board of not telling the truth. He spoke of his view that the bank had misdiagnosed Ireland’s economic problems and of the limited engagement it had with the Irish authorities on addressing those problems before the bailout. This led, among other things, to ill-thought-out measures being included in the package that were “unimplementable”.

If the things Lenihan had to say about the ECB are true – and many of them are almost certainly true – they raise serious and worrying questions about how the bank exercises its power and the very limited checks and balances to which it is subject. Such concerns have been heightened by the ECB’s central role – by most accounts – in the events leading up to Portugal’s recent bailout.

It is abundantly clear that the bank believes it should act quickly, decisively and without much consultation with other actors, including national governments, if it decides the wider European interest is best-protected by bringing countries into bailouts.

Can this by justified? The answer is a tentative Yes.

The crisis of the euro – ongoing for more than a year – has exposed weaknesses in both the institutional design of the currency and the wider EU, a construct not built for speed. The delays and indecision of the euro zone’s member states, between February and May last year in particular, created a vacuum.

It can be argued that because the zone’s political authorities would not act in a timely fashion to save the euro and prevent the meltdown of the continent’s banking system, the independent monetary authorities in Frankfurt had no choice but to fill the vacuum.

For the ECB to take drastic measures in an emergency situation is, then, justified.

But the manner it which has done so is not.

Neither member of the Fianna Fáil-Green Party cabinet interviewed for the programme – Lenihan nor Eamon Ryan – had been given any indication by the ECB that it was preparing to act before mid-November last year. One could imagine and justify such a stealthy approach by the ECB had the government proved itself to be an unreliable partner and unwilling to respond to reasonable requests for policy changes.

But, for all its many faults, the previous government was not deaf to suggestions from EU institutions, as evidenced by the major role played by those same institutions in pushing the 2011 budgetary adjustment to €6 billion.

Nor was it seen as obstructionist. For instance, many of those interviewed made a clear distinction between the Irish authorities and the untrusted Greek authorities.

Lenihan’s claims that the ECB did not take much interest in restructuring the Irish banking system before November ring true – there was no indication prior to that that the ECB was pushing for change. They ring truer again when one considers the terms of the bailout. It did not amount to a fully thought-through plan for bank restructuring that might have been expected had Frankfurt had its own plan and the only obstacle to implementing it was a stonewalling government in Dublin.

It also seems as if the ECB did not keep the European commissioner, Olli Rehn, informed of its intentions in the days prior to the initiation of the bailout.

He ended a visit to Dublin on the afternoon of Tuesday, November 9th. He gave no indication to anyone he met that, within 48 hours of his departure, the governing council of the ECB would decide on bringing Ireland into the bailout embrace.

There are two possibilities: Rehn knew what was happening in Frankfurt and withheld that knowledge from the Irish authorities for reasons unknown; or he was unaware of what was coming.

The commission has always maintained that it acted in tandem with the ECB at all times. If this is true, then Rehn acted duplicitously on his trip to Dublin on November 8-9th.

The balance of evidence does not support this. It seems much more likely that the commission was not aware of the ECB’s Thursday decision and now feels obliged to maintain that it did because not doing so would show how fragmented the EU institutional response is to the crisis.

The apparent willingness of the ECB to take action as drastic as insisting a sovereign state accept a bailout with so little consultation with anyone raises genuine concerns about the checks and balances to which this powerful institution of government in Europe is subject.

By international standards, the ECB is less accountable than most central banks in other democracies. Most notably, the European Parliament, based in Strasbourg, to which it is nominally accountable, does not have the power to enact legislation to alter its structures or mandate. This is the most important difference with its counterpart institution in other large, advanced democracies – such as the US, Japan, Britain and Canada.

In the US, for instance, an Act of congress could abolish the Federal Reserve. In Europe, only full-blown treaty change, involving agreement among 27 governments and ratification by 27 parliaments, can alter any major aspect of the bank.

This situation came about largely due to German insistence in the 1990s. It then feared that less inflation-averse countries in the euro area could pressure the new institution to take risks with price stability.

However understandable this position was, it has led to a very powerful but barely accountable locus of power. That is never a good thing.


Dan O’Brien is Economics Editor

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s