The Spiegel affair: Tricks, blackmails and imperialist rivalries

The Spiegel affair: Tricks, blackmails and imperialist rivalries

by Stavros D.Mavroudeas

The unexpected publication by Spiegel on Friday (6/5/2011) noon of an article (http://www.spiegel.de/international/europe/0,1518,761201,00.html) revealing a secret EU meeting in Luxemburg considering the possibility of Greece’s exodus from the Eurozone set fire to markets but also to political debates in Greece and across Europe. The existence of the meeting was initially officially denied, then verified but its agenda was never disclosed satisfactorily.

Till now the possibility of a Greek exodus from the Eurozone was a forbidden taboo for both the European hegemonic powers and the Greek capital. Even the acceptance of the now obvious failure of the EU-IMF Greek Memorandum to solve the Greek crisis was, so far, a forbidden taboo. So what happened and a reverend mouthpiece of the German elite – such as the Spiegel – brings forward this accursed issue?

It is obvious that the article was not a maverick action (since another followed actually reiterating it) but a planned move by significant German power centers. It appears that during the last months the German capital is moving more and more unilaterally on EU issues and forces its choices not only upon the poorer European peripheral countries (Greece, Ireland, Portugal etc.) but also upon its equivalents (and particularly France). The sudden opening a few weeks ago by official German circles of another taboo issue (the possibility of a restructuring of the Greek debt before 2012, which amounts for a recognition of the failure of the EU-IMF Memorandum) took not only the Greek bourgeoisie but also the French by surprise. The Spiegel affair escalates this movement.

It appears that Spiegel’s article (and those instigating it) has three axes and respective recipients. By brandishing the fictitious specter of a Greek disengagement from the euro (something that the PASOK government and the Greek bourgeoisie is unable to think of) it blackmails all these three audiences.

First, it addresses the Greek bourgeoisie and it actually signals that Greek capital (and not only the working class) has to bear the burden of the restructuring of the Greek economy. In particular, it has to acquiescent to significant entrepreneurial assets (both public and private) coming into German control and ownership. This affects particularly the banking sector, which has supported and even campaigned vigorously in favour of the EU-IMF Memorandum but tries to avoid the acquisition of significant portions of it (if not all) by European capitals. Additionally, it is a blunt message to the Papandreou PASOK government (by scapegoating it as thinking the disengagement from the euro) to harness its favouring of US interests or else it will pay dearly. Only a few days before, a big (and very controversial) land project was aborted after German (among others) pressure in the European Commission. The project involved the sale (or long-term leasing) of the old Athens airport to Qatar (which is obviously a poor proxy for US interests) through a direct deal. Contra to that, the European Commission ruled that this had to be done through an open bid. On a separate plane, the reappearance of K.Simitis (the previous PASOK leader and prime-minister with well-known connections to the German establishment) with an article arguing for a Greek debt restructuring (similar to the German suggestions) threw another Parthian shaft to G.Papandreou since it effectively revealed the failure of the latter’s EU-IMF Memorandum policies.

The second recipient seems to be those centers of power within Germany that argue for a radical overhauling of the EU and the possible expulsion of its peripheral countries. There, W.Schaeuble (the German minister of finance) argues that such a development (beginning with the possible exit of some weaker country) it is not still in the interests of German capitalism. It is possible, at some subsequent stage and if the European imperialist integration project goes as disastrously as it seems today, to become necessary to radically overhaul if not dissolve it. But till now the German capital has to lose more than what it will gain from such a development. In a nutshell, with the European integration project the German capital (and its allies) has conquered economically what they have failed to conquer militarily in the 1st and 2nd World Wars. The current economic crises (the first 21st century depression) threw into turmoil this edifice, shake its very foundations and endangered its very future. Moreover, what was till now a blood donor for German capital accumulation (the European peripheral countries) is in urgent need of a transfusion. German capitalism is weighting the pros and cons of this process. The dismal evolution of the world economy and the significant risks of a double dip makes very costly and possible fruitless such transfusions. But on the other hand, it is still early to judge and also the European integration edifice (because of its blatant voluntarism and inherent instability) lacks mechanisms of orderly dissolution.

The third recipient is probably other hegemonic forces within the EU and especially France. The German capital is already blackmailing France on the issue of restructuring of the Greek debt. It abruptly threw away the Normadian beach romantic walk accord between Merkel and Sarkozy on a smoother EU restructuring. By bringing forth the issue of a pre-2012 restructuring of Greek debt the German capital signals that (a) (contrary probably to France who is more exposed) it had made provisions for covering its exposure to Greek debt and that (b) it is not willing to pay dearly for subsequent transfusions to peripheral countries and thus others (the French primarily have to throw more in). But also French capitalism fears, since it is a weaker economy, sooner or later might come their turn as well. By brandishing the Greek scapegoat of a euro exodus, German capitalism blackmails for the acceptance of its debt restructuring plans as the less evil scenario.

All these dirty tricks signal even worse developments for the working people of Greece (but also of the other European peripheral countries). The very same days of the Spiegel affair the EU-IMF-ECB troika appeared in Greece demanding even more pounds of flesh from the Greek people but also – and this is a new development – from the Greek capital. Greater worsening of working and pay conditions, enormous privatisations and selling of public property to foreign capitals are required in order to catch the blatantly failed projections of the EU-IMF Memorandum. A new blackmail is thrown in: the non-payment of the 5th part of the Memorandum loan if not conform to their directives. But the bigger deal follows. In the immediate aftermath of the Spiegel affair it emerged that all of them are discussing something unknown to the Greek people: the introduction of a new (even harsher) Memorandum and the extension of the current state of economic protectorate for Greece for several years to come. The sheer shock of the Spiegel affair facilitates the promotion and imposition of such a new Memorandum as again the ‘lesser evil’.

One response to “The Spiegel affair: Tricks, blackmails and imperialist rivalries

  1. ΠΕΤΥΧΕ Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ!

    Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

    Αναπάντητο παραμένει το κύριο ερώτημα: τι είδους αποφάσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους επρόκειτο να λάβει η μυστική συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών των ηγεμονικών χωρών της Ευρωζώνης και του Ελληνα ομολόγου τους την Παρασκευή το βράδυ στο Λουξεμβούργο και γιατί η γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να την τορπιλίσει μέσω του πασίγνωστου πλέον δημοσιεύματος της ηλεκτρονικής έκδοσης του γερμανικού περιοδικού «Σπίγκελ» περί δήθεν επικείμενης απόφασης της κυβέρνησης Παπανδρέου να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ;

    Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Γερμανοί πέτυχαν τον στόχο τους να υπονομεύσουν τη μυστική συνάντηση και να αποτρέψουν τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης στο Λουξεμβούργο. Από τη στιγμή που έγινε «βούκινο» η σχεδιασθείσα ως «απολύτως μυστική» συνεδρίαση, δεν ήταν πια δυνατόν να αποφασίσει τίποτα. Οχι μόνο είχε χαθεί παντελώς το στοιχείο του αιφνιδιασμού, αν υποθέσουμε ότι υπήρχε ανάγκη για κάτι τέτοιο, αλλά πρωτίστως ο κίνδυνος διαρροών ως προς το περιεχόμενο των συζητήσεων και των αποφάσεων ήταν εξαιρετικά υψηλός. Στην ουσία άγγιζε τα όρια της βεβαιότητας, αφού είχε πλέον αποδειχθεί εμπράκτως ότι η ίδια η γερμανική κυβέρνηση ή έστω ισχυρότατοι κύκλοι του Βερολίνου είχαν ήδη αποφασίσει να τορπιλίσουν τη συνεδρίαση, άρα θα διοχέτευαν οπωσδήποτε στα μέσα ενημέρωσης τις αποφάσεις της που ούτως ή άλλως θα είχαν προκαταρκτικό, ανεπίσημο χαρακτήρα αφού η συνεδρίαση ήταν άτυπη. Το γεγονός ότι συμμετείχαν στη συνεδρίαση ο πρόεδρος της Ευρωζώνης Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ και ο αρμόδιος επίτροπος Ολι Ρεν υποδηλώνει ότι η συνεδρίαση αυτή είχε προγραμματιστεί να είναι σοβαρή ως προς το τι θα συζητούσε και τι θα αποφάσιζε.
    Την κρισιμότητα της συνεδρίασης αποδεικνύει έμμεσα και το γεγονός ότι αρχικά επιδίωξαν να διαψεύσουν ακόμη και ότι γινόταν η σύσκεψη τόσο ο εκπρόσωπος του Γιουνκέρ όσο και του Ρεν, παρόλο που και οι δύο συμμετείχαν σε αυτήν! «Αρνούμαι πλήρως ότι υπάρχει τέτοια συνάντηση, αυτές οι πληροφορίες είναι ψευδείς!», δήλωσε κατηγορηματικά ο εκπρόσωπος του αρχηγού της Ευρωομάδας Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. «Δεν γνωρίζω τίποτα για τέτοια σύσκεψη», δήλωσε στις Βρυξέλλες και εκπρόσωπος του Ολι Ρεν. Τελικά, μέσα στον χαμό που προκλήθηκε, υποτίθεται ότι δεν αποφάσισαν τίποτα. Ο ίδιος ο Γιουνκέρ δήλωσε μετά τη λήξη της συνεδρίασης ότι τα σενάρια αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ είναι «αβάσιμα» και «γελοία», προσθέτοντας ότι οι μεγάλες χώρες της Ευρωζώνης απέκλεισαν κάθε ιδέα αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους.Υπενθυμίζουμε εδώ ότι όπως είχαμε γράψει στη σελίδα αυτή τη Μεγάλη Τετάρτη, 20 Απριλίου, οι Γάλλοι είναι έξω φρενών με την ελληνική κυβέρνηση γιατί έχουν πληροφορίες ότι διεξάγει μυστικές συνομιλίες με την κυβέρνηση της Μέρκελ για την κατάρτιση ενός σχεδίου αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα διασφαλίζει τα γερμανικά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, αδιαφορώντας για τα συμφέροντα των Γάλλων και των υπόλοιπων δανειστών της Ελλάδας.
    Γαλλικές πηγές ισχυρίζονταν ότι η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ ήταν αυτή που ζήτησε τη σύγκληση της μυστικής συνεδρίασης του Λουξεμβούργου. Αν αυτό είναι όντως αληθές, τότε είναι προφανές ότι το Παρίσι βάζοντας στη συζήτηση τον Τρισέ της ΕΚΤ, τον Ολι Ρεν της Κομισιόν και τον Γιουνκέρ της Ευρωομάδας, ήθελε να πετύχει τουλάχιστον δύο πράγματα. Πρώτον, να δυναμώσει το μέτωπο κατά της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους αφού όλοι αυτοί οι οργανισμοί (ΕΚΤ, Κομισιόν, Ευρωομάδα) είναι εναντίον της αναδιάρθρωσης. Δεύτερον, στην περίπτωση συζήτησης περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, να διευρυνθεί το πλαίσιο εντός του οποίου θα συζητηθεί το θέμα αυτό έτσι ώστε να ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα όλων και όχι μόνο τα γερμανικά.
    Δεδομένου ότι το τελευταίο διάστημα στη Γερμανία έχουμε αλλεπάλληλες εμφανίσεις Γερμανών κυβερνητικών παραγόντων και συμβούλων της καγκελαρίου Μέρκελ που με δημόσιες δηλώσεις τους τάσσονται υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, είναι προφανές ότι το Βερολίνο δεν είχε κανένα λόγο να δει να πετυχαίνει μια μυστική συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο με το περιεχόμενο που ήθελαν να της δώσουν οι Γάλλοι.

    «ΔΟΛΩΜΑ»
    Το παραμύθι περί δραχμής
    Στόχος του δημοσιεύματος του «Σπίγκελ» ήταν να αποκαλύψει τη σύγκληση της μυστικής συνεδρίασης με θέμα τη συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, αν και όταν γίνει, και να τινάξει στον αέρα τη δυνατότητα των συμμετεχόντων στη σύσκεψη να λάβουν σοβαρές αποφάσεις επί του θέματος αυτού. Η δήθεν πρόθεση του Γ. Παπανδρέου να βγάλει την Ελλάδα από την Ευρωζώνη ήταν εξαρχής παραμύθι, τελείως άσχετο με την πραγματικότητα και την πολιτική βούληση της Αθήνας. Ηταν μια εξαρχής χαλκευμένη «είδηση», άκρως εντυπωσιοθηρική, που θα λειτουργούσε ως «δόλωμα» για να προκαλέσει πανευρωπαϊκό σάλο, αποκαλύπτοντας παράλληλα στους πάντες τη μυστική συνεδρίαση του Λουξεμβούργου και υπονομεύοντάς την. Οπως αποδείχθηκε, οι υπολογισμοί των Γερμανών ήταν σωστοί!

    *Δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ, 09.05.2011

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s