Ένα σύντομο αλλά ενδιαφέρον άρθρο του Independent για το ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην ΕΕ

Το ακόλουθο είναι ένα ενδιαφέρον άρθρο του Independent για το ποσοστό ιδιοκτησίας από τον ένοικο της κατοικίας του στην ΕΕ. Για όσους δεν τους βολεύουν τα αγλικά η μετάφραση του (π.χ. με το google translate) δίνει ένα σχετικά αξιοπρεπεπές αποτέλεσμα.

Έχουν ενδιαφέρον τα ακόλουθα σημεία, τα οποία επισημαίνει ή παραλείπει το εν λόγω άρθρο:

(1) Επισημαίνει ορθά ότι επί Θάτσερ (όπως προσπάθησε αποτυχημένα και ο Σαρκοζύ) δοκιμάσθηκε να αυξηθεί το παραδοσιακά χαμηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Βρετανία. Το ποσοστό αυτό είναι χαμηλό γιατί η ιδιοκτησία της γης – ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα – είναι εξαιρετικά συγκεντρωμένη σε μεγάλους ιδιοκτήτες (εταιρείες κλπ.) και επίσης η τιμή της γης είναι εξωφρενικά υψηλή. Ο νεοφιλελευθερισμός προσπάθησε έτσι – ουτοπικά – να κάνει ένα «έθνος μικροϊδιοκτητών» θεωρώντας ότι θα αποτελέσει το στέρεο θεμέλιο του καπιταλισμού. Φυσικά αγνόησε τις τάσεις συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου (εν προκειμένω της γης) που λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα. Επίσης αγνόησε ότι το κατασκευαστικό κεφάλαιο χρειάζεται – και στο οικιστικό του σκέλος – συγκέντρωση της έγγειας ιδιοκτησίας για να μπορεί να έχει οικονομίες κλίμακας στις επενδύσεις του. Γι’ αυτό σήμερα, ιδιαίτερα εν μέσω κρίσης, υπάρχει μία αναστροφή της αύξησης της ιδιοκατοίκησης στη Βρετανία και πλέον μιλούν για νέες γενιές που δεν προσδοκούν να έχουν δικό τους σπίτι (μία σχετική έρευνα και μόνο στον Independent φέρνει αρκετά σχετικά άρθρα).

(2) Το άρθρο δείχνει με σχετικά αδρό τρόπο το ότι η ιδιοκατοίκηση είναι ένα στοιχείο που διαφοροποιεί σημαντικά την ελληνική κοινωνία (και την ταξική διάρθρωση της) σε σχέση με τις πιο αναπτυγμένες δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες. Αυτό τονίζει βέβαια όχι μόνο την αυξημένη συγκριτικά λαϊκή και εργατική ιδιοκατοίκηση αλλά και το σημαντικό ρόλο και έκταση των μικροαστικών στρωμάτων στη χώρα μας.

(3) Αυτό που μάλλον υποτιμά το εν λόγω άρθρο είναι ότι πρέπει να μετρά μόνο την πρώτη κατοικία και όχι και την δεύτερη (ενοικιαζόμενες ιδιοκτησίες) και τρίτη (εξοχικά, σπίτια σε τόπους καταγωγής). Στην περίπτωση αυτή το ποσοστό της  ιδιοκτησίας σπιτιών πρέπει να αυξάνει πολύ περισσότερο για την Ελλάδα και άλλες νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες.

(4) Η εικόνα αυτή δείχνει ένα σημαντικό πρόβλημα του ελληνικού αλλά και του ξένου κεφαλαίου στη χώρα μας. Η εκτεταμένη λαϊκή και μικροαστική ιδιοκτησία γης και κατπικίας μπορεί να εκτόνωσε μεταπολεμικές ταξικές πιέσεις και να ενσωμάτωσε διεκδικήσεις στο σύστημα. Όμως εδώ και πολλά χρόνια περιορίζει την δυνατότητα δράσης του κατασκευαστικού κεφαλαίου και δεν διευκολύνει την κερδοφορία του. Το ρπόβλημα αυτό επιτείνεται μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2007-8. Γι’ αυτό και μέσα στα πλαίσια του Μνημονίου περιλαμβάνεται και η κατεύθυνση «απαλλοτρίωσης» της έγγειας ιδιοκτησίας των λαϊκών και μικροαστικών στρωμάτων από το κεφάλαιο (το ελληνικό κατ’ αρχήν αλλά πλέον ολοένα και περισσότερο και το ξένο). Ο μηχανισμός που οδηγεί εκεί είναι η αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινητών σε συνδυασμό με την αύξηση της φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας. Αυτό αυξάνει το κόστος διακράτησης της ακίνητης περιουσίας για τα προαναφερθέντα στρώματα. Το αποτέλεσμα αρχίζει να είναι ήδη ορατό: οι ταξεις και τα στρώματα αυτά αρχίζουν, αργά αλλά σταθερά, να εκποιούν την ακίνητη περιουσία τους. Τα πρόσφατα «παιχνίδια» με την υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας (φασαρίες, εγκληματικότητα κλπ.) έρχονται να ενισχύσουν την τάση αυτή. Και ήδη μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα (ελληνικά και σιγά-σιγά και ξένα) μπαίνουν στο παιχνίδι αυτό. Φυσικά οι εξελίξεις αυτές ανατρέπουν δραματικά την μεταπολεμική ταξική δομή του ελληνικού καπιταλισμού και μπορεί να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες εξελίξεις.

 

Why the Germans and French prefer to rent

View from the Continent

By Tony Paterson and John Lichfield

INDEPENDENT, Tuesday, 31 May 2011

http://www.independent.co.uk/life-style/house-and-home/property/why-the-germans-and-french-prefer-to-rent-2291077.html

Englishmen may see themselves as king of their own castles, but the fact that Europe largely did away with its monarchies many years ago does not necessarily explain why those on the Continent are happier to rent, even if the situation is starting to change.

Ποσοστά ιδιοκτησίας κατοικίας στην ΕΕ

 

Germany has the greatest proportion of home-renters in Europe, and Germans still prefer to rent accommodation rather than own it. Only 39 per cent of the population own the homes that they live in compared with about 60 per cent in Britain. But that pattern is changing. Berlin is experiencing a boom in property buying: hundreds of recently renovated, turn-of-the-last-century apartments are being snapped up by wealthy Germans.

But as home ownership gradually increases, renting is still seen as a perfectly acceptable alternative, and is much more part of the fabric of German society. Rents controlled by local government and the reluctance of banks or housing associations to provide would-be home-owners with mortgages are among the main reasons for the Germans’ preference for renting.

Unlike in Britain, Germany’s more cautious banking system requires would-be home-owners to provide substantial guarantees of their ability to finance a loan before granting a mortgage. For many on low incomes or with little capital, owning a home has simply never been an option.

And even when the Germans buy, they often buy a plot of land and have a new home built from scratch rather than buying an old house. This is in part owing to lack of housing stock. Even in Britain, attitudes are changing, with more people buying up older housing and renovating it.

France likes to think of itself as a nation of owner-occupiers. But it is not. Only just over 50 per cent of French people live in their own properties. In Paris, the figure is less than one in three.

President Nicolas Sarkozy declared, Thatcher-like, four years ago that he intended to turn France into a nation of home-owners. He has failed. The proportion of owner-occupiers in France fell in the 1990s and crept up in the Noughties but has been pushed back by a boom in property prices in the past two years.

Even relatively well-off young couples now find it impossible to afford to buy a flat in Paris. The average asking price has just broken the €8,000-a-square-metre barrier for the first time. Unless you have a large lump sum of cash, you could never find a mortgage on a similar flat at a similar weekly price. Rents are also high – maybe €600 a week for 100 square metres in a reasonably good area – but annual increases have been held back by a change in the law since 2008.

As a result, renting a flat or house in France is still relatively respectable, even a normal state of affairs, especially in the big cities. There is no social disgrace to being a tenant in Paris or Lyon.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s