Μην τον είδατε τον Κινέζο; Χαζά παιχνίδια και εθελοτυφλίες των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων

Κάθε τόσο όταν μία ευρωπαϊκή χώρα καταπίνεται από τον ευρωενωσιακό μινώταυρο, λίγο πριν συμβεί αυτό επικαλείται τον από Κίνας (αντί του από μηχανής) θεό. Φυσικά, κάθε φορά ο Κινέζος νεύει συγκαταβατικά (με αυτό το σιωπηλό και ανεξιχνίαστο χαμόγελο που μπορει να έχουν οι Κινέζοι), άντε να πει καμία καλή κουβέντα αλλά εν τέλει δεν εμφανίζεται.

Ποιό είναι το επίδικο; Μα φυσικά τα τεράστια κινεζικά πλεονάσματα που τα κουτά δυτικά αγόρια θεωρούν ότι θα μπορούσαν να μασουλήσουν – όπως οι αμερικάνοι – για να καλύψουν τις τρύπες τους.

Θυμηθείτε:

Όταν σπρώχθηκε με κλωτσιές και σφαλιάρες (και με κάμποσα βρώμικα κόλπα, βλέπε έλλειμμα και ΕΛΣΤΑΤ) η Ελλάδα στο Μνημόνιο προηγήθηκαν κάποιες – πραγματικές ή ψεύτικες (μάλιστα αν θυμάμαι καλά ο τέως Παμπούκης έκανε και εκεί την βόλτα του, άλλωστε όπως δημοσιεύθηκε πρέπει να είχε παλαιόθεν σχέσεις) – συζητήσεις. Ακολούθησε ευρωπαϊκή περιοδεία του κινέζου πρωθυπουργού σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, μεταξύ των οποίων και την Αθήνα και την Μαδρίτη. Και στις δύο του ζητήθηκε χείρα βοηθείας και αυτός υποσχέθηκε μέχρι και θάλασσα στα Τρίκαλα. Μετά βέβαια συνάντησε τον Σαρκοζί και την Μέρκελ και τους ζήτησε στήριξη στο αμέσως επόμενο G 20 ενάντια στις πιέσεις των ΗΠΑ για ανατίμηση του γουόν. Και οι τότε ακόμη άνετοι Νικολά και Άνγκελα του έτριξαν τα δόντια και αρνήθηκαν. Και φυσικά ο Κινέζος έκανε τον «κινέζο» στα αιτήματα των υπηκόων τους. Μάλιστα αμέσως μόλις έφυγε από την Ελλάδα ο Κινέζος αξιωματούχος ξαφνικά (;) και ώ του θαύματος (!) πιάστηκε (δήθεν τυχαία λόγω μόλυνσης) μία τεράστια παράνομη κινέζικη απόθηκη παράνομων προϊόντων στο Κολωνό (με ψευδότοιχους, κάμερες , υπόγεια περάσματα επικοινωνίας με γειτονικούς χώρους πρόσβασης φορτηγών κλπ.). Με άλλα λόγια μάλλον κάποια από τις γνωστές «υπηρεσίες» έστειλε κάποιο μήνυμα στους Κινέζους. Βέβαια στο G 20 πήγαν τα κουτά δυτικά αγόρια και κορίτσια να πιέσουν τους Κινέζους και πήραν εν τέλει …

Όταν σπρώχθηκε πάλι με κλωτσιές και σφαλιάρες η Πορτογαλία στο δικό της Μνημόνιο, λίγο πριν και ενώ προσπαθούσε να γλυτώσει την «σωτηρία», ανακοινώθηκε ότι στην τελευταία προ του δράματος πώληση πορτογαλλικών ομολόγων υπήρξε κινέζικη παρέμβαση βοηθείας, κάτι που η Κίνα δεν διεύψευσε. Βέβαια μάλλον ο συγκεκριμένος «κινέζος» ήταν η ΕΚΤ.

Το γελοιοδέστερο όμως ήταν όταν σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ισπανία βγήκε ο «σοσιαλιστής Θαπατέρο και δήλωσε τα ίδια και αμέσως βγήκε η Κίνα και τον διεύψευσε εξευτελίζοντας τον δημόσια.

Ορισμένες επισημάνσεις.

Πρώτον, η Κίνα έχει ανέβει πολύ στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας (που λέμε και εμείς οι Μαρξιστές) αλλά ταυτόχρονα έχει σοβάρα δομικά οικονομικά προβλήματα που επί του παρόντος συγκαλύπτονται αλλά δεν θα αργήσουν να εκραγούν. Και η βάση τους δεν είναι ανόητες μετρήσεις όπως αυτές του Ρουμπίνι περί κινέζικου χρέους ως 80% του ΑΕΠ.

Δεύτερον, η Γερμανία πουλά στην Κίνα κυρίες ενδιάμεσα προϊόντα ενώ η Κίνα πουλά στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη κυρίως τελικά καταναλωτικά προϊόντα. Η επιστροφή της κρίσης (σαν «διπλή βουτιά») δαγκώνει τόσο τις αμερικανικές όσο και τις ευρωπαϊκές κινεζικές εξαγωγές και έτσι θα θίξει και τις γερμανικές εξαγωγές στην Κίνα.

Τρίτον, με το ξέσπασμα της κρίσης όλες οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προχώρησαν σε προγράμματα στήριξης των καπιταλιστών τους, που ως γνωστόν εκτίναξαν παντού τα δημοσιονομικά ελλείμματα και σε αρκετές χώρες (που δανείζονται στο εξωτερικό και όχι στο εσωτερικό) και το εξωτερικόι χρέος. Όμως υπάρχουν οι εξής διαφορές. Οι μεν ΗΠΑ έδωσαν πακέτα δημοσιονομικής και νομισματικής στήριξης των καπιταλιστών τους, δηλαδή επεκτατική δημοσιονομική (κοινώς δημόσια έργα) και χαλαρή νομισματική πολιτική (κοινώς χαμηλά επιτόκια). Και επιπλέον, μέσω των προγραμμάτων «ποσοτικής χαλάρωσης» ουσιαστικά νομισματοποίησε τα χρέη της (καθώς είναι ελλειμματική οικονομία). Δηλαδή τόνωσαν τη ζήτηση στην οικονομία τους, που αφορά και αμερικανικά προϊόντα αλλά και ξένες εισαγωγές. Η δε Κϊνα υιοθέτησε επεκτατική δημοσιονομική πολιτική και σφικτή νομισματική πολιτική (γιατί δεν είχε ανάγκη κεφαλαίων καθώς είναι πλεονασματική). Δηλαδή τόνωσε και αυτή τη ζήτηση στην οικονομία τους, που αφορά όμως πρωτίστως κινεζικά προϊόντα αλλά καιελεγχόμενα ξένες εισαγωγές.Αντιθέτως, η ΕΕ προχώρησε κυρίως σε σκληρή εσωτερική λιτότητα και μία μικρή νομισματική χαλάρωση, που σύντομα διέκοψε (αλλά σήμερα, εμπρός στο φάσμα της κρίσης που εθελοτυφλούσαν ότι έχουν ξορκίσει, μάλλον θα ξαναρχίσει). Δηλαδή η ΕΕ (δηλαδή ο εξαγωγικός και ηγεμονικός γερμανοκεντρικός πυρήνας της) θεώρησε ότι θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα του και την θέση της στο διεθνή καταμερισμό εργασίας χωρίς να δίνει αγορές σε άλλους (λόγω λιτότητας που περιορίζει την ζήτηση και φθηναίνει τα εγχώρια προϊόντα) και αντίθετα θα παίρνει αγορές από άλλους (λόγω τόνωσης της ζήτησης των άλλων και διείσδυσης εκεί των ευρωπαϊκών προϊόντων που πάλι λόγω ευρωπαϊκής λιτότητας γίνονται ανταγωνιστικότερα). Έτσι η ΕΕ ελπίζει να βγεί κερδισμένη από την κρίση (ξέρετε «η κρίση σαν ευκαιρία», κοινώς ο ένας καπιταλιστής θα θάψει, εκτός από τους εργαζόμενους, τον άλλο). Ειδικότερα, η ΕΕ θεωρεί ότι θα εκμεταλλευθεί την «ποσοτική χαλάρωση» των ΗΠΑ που κάποια στιγμή δεν θα μπορεί να κρατηθεί και θα θίξει το στάτους της οικονομίας των ΗΠΑ αλλά που στο μεταξύ θα έχει βοηθήσει τις ευρωπαϊκές εξαγωγές εκεί. Επίσης ότι η κινεζική δημοσιονομική επέκταση θα τροφοδοτήσει τις γερμανικές εξαγωγές εκεί ενώ θα τρώει σιγά-σιγά τα κινεζικά πλεονάσματα (καθώς και οι κινεζικές εξαγωγές θα μειώνονται τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ).

Κουτά Ευρωπαίοι!! Έχουν ήδη υποτιμήσει τους ανταγωνιστές τους. Αν κάποιος «πονάει» αυτή τη στιγμή είναι η Ευρώπη. Και ο μεν πολύς Γκέιτνερ (υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ) τους κατσικώθηκε μέσα στα συμβούλια κορυφής τους περίπου απρόσκλητος. Και ακόμη και εάν περίπου τον έβρισαν βγήκε και δήλωσε 9και κάτι μάλλον γνωρίζει) ότι θα αναγκασθούν να εφαρμόσουν τα μέτρα που τους πρότεινε (δηλαδή ευρωπαϊκά προγράμματα «ποσοτικής χαλάρωσης»).

Αντίστοιχα ο Κινεζικός παράγων δεν πάει πίσω. Το ακόλουθο άρθρο παρουσιάζει εύστοχα βασικές πλευρές του κινεζικού παιχνιδιού και εξηγεί γιατί άδικα οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές βαυκαλίζονται ότι μπορεί να έχουν «τζάμπα γεύμα». Το πιθανότερο είναι ότι στο τέλος του γύρου η ΕΕ θα είναι ο μεγάλος χαμένος. Φυσικά το να «καούν» οι ευρωπαίοι καπιταλιστές και ιμπεριαλιστές μόνο λύπη δεν μπορεί να προκαλέσει. Όμως οι τελευταίοι προσπαθούν να κάουν ολοκαύτωμα τους λαούς των χωρών τους και αυτό είναι πράγματι τραγικό.

Για άλλη μία φορά ζητείται μία άξια του ονόματος της Αριστερά.

 

Μην περιμένετε το κινεζικό ιππικό στην Ευρώπη

http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/658197/ArticleFTgr.aspx#

By Yao Yang *
Δημοσιεύθηκε: 13:21 – 20/09/11

Οι προσδοκίες ότι η Κίνα μπορεί να εφορμήσει και να σώσει το ευρώ την ύστατη στιγμή ίσως να είναι υπεραισιόδοξες. Ο πρωθυπουργός κ. Wen Jiabao δήλωσε την προηγούμενη εβδομάδα σε μία συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ ότι «η Κίνα είναι διατεθειμένη να δώσει χείρα βοηθείας και θα συνεχίσει να επενδύει εκεί». Όσοι, όμως, περιμένουν ότι η χώρα θα προσφέρει περισσότερα από συμβολική στήριξη, σύντομα θα απογοητευτούν.Η Κίνα γνωρίζει ότι η σταθερότητα της ευρωζώνης είναι και προς το δικό της εθνικό συμφέρον. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος και μια ανεξέλεγκτη κατάρρευση στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου θα επιφέρει καταστροφικές συνέπειες για τις οικονομικές προοπτικές της Ευρώπης. Το Πεκίνο δεν επιδιώκει ούτε μεγαλύτερη αναστάτωση στην αγορά συναλλάγματος, ούτε μεγάλες αλλαγές στη ροή του διεθνούς εμπορίου, ούτε κινήσεις προστατευτισμού. Στρατηγικά, η συνεχιζόμενη επιτυχία του ευρώ είναι ζωτικής σημασίας για την Κίνα, αφού στόχος είναι να αποφύγει την «παγίδα του δολαρίου» που έχει εγκλωβίσει την οικονομία της. Η Κίνα διαρκώς φοβάται για την αποδυνάμωση του δολαρίου, καθώς, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αναλυτών, τα δύο τρίτα των συναλλαγματικών αποθεμάτων της (που υπολογίζονται στα 32 τρισ. δολ.) είναι σε αμερικανικό νόμισμα. Ο μακροπρόθεσμος στόχος της Κίνας είναι να καταστήσει το γουάν ένα διεθνές νόμισμα. Για την επίτευξή του, όμως, θα χρειαστεί πολύς καιρός. Εν τω μεταξύ, τα κινεζικά συμφέροντα συμβαδίζουν με ένα ισχυρό ευρώ.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, οποιαδήποτε στήριξη πέραν της φραστικής θα συνοδεύεται από σημαντικούς πολιτικούς κινδύνους. Η Κίνα δεν είναι χαζή. Αντιλαμβάνεται ότι το αδιέξοδο ως προς την Ελλάδα δεν έχει να κάνει με το εάν υπάρχουν τα απαραίτητα κεφάλαια, αλλά κυρίως με το εάν υπάρχει η πολιτική βούληση. Για να λήξει η κρίση, κάθε χώρα της Ε.Ε. -ξεκινώντας από τη Γερμανία- θα πρέπει να βάλει στην άκρη τα κοντόφθαλμα εθνικά της συμφέροντα. Αυτό, όμως, δεν πρόκειται να συμβεί, αφού ο λαός και ο πολιτικός κόσμος στη Γερμανία είναι διχασμένοι.

Επιπλέον, η τοποθέτηση σε ελληνικούς, πορτογαλικούς, ιρλανδικούς, ακόμη και ιταλικούς κρατικούς τίτλους είναι πλέον μια ριψοκίνδυνη δραστηριότητα. Η Κίνα δεν θα προχωρήσει χωρίς ρητές εξασφαλίσεις από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Που είναι μάλλον απίθανο να υπάρξουν.

Φυσικά, η κ. Angela Merkel και ο κ. Nicolas Sarkozy θα ενθουσιάζονταν εάν η Κίνα προχωρούσε σε μονομερή δράση. Μία τέτοια κίνηση, όμως, θα έβαζε το Πεκίνο σε δύσκολη θέση: από τη μία πλευρά θα υπήρχε ο κίνδυνος αντιδράσεων από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, ενώ από την άλλη δεν καταγράφεται πρόοδος προς τη δημοσιονομικά ενοποιημένη Ευρώπη, που τελικά απαιτείται για να διατηρηθεί το ευρώ.

Ας σκεφτούμε επίσης το ύψος των απαιτούμενων κεφαλαίων. Η στήριξη της Ελλάδας είναι ακριβή υπόθεση: Έχουν ήδη δαπανηθεί 110 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. και χρειάζονται επιπλέον 120 δισ. ευρώ. Θα πρέπει πραγματικά να πληρώσει η Κίνα αυτά τα χρήματα για να γίνει μία πλούσια οικονομία της αγοράς;

Είναι γεγονός ότι με τον τρόπο αυτόν θα ήταν δυνατόν να αγοράσει κάποιες προσωρινές φιλίες, που θα μπορούσαν ενδεχομένως να χρησιμοποιηθούν όταν μία ακόμη χώρα θα ζητήσει από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου την επιβολή ποινών anti-dumping εναντίον της Κίνας. Θα μπορούσε επίσης με τον τρόπο αυτόν να δώσει ένα σαφές μήνυμα δέσμευσης ως προς τη θέληση της Κίνας να παίξει πιο εποικοδομητικό ρόλο στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Αυτές οι προκλήσεις, όμως, δεν αρκούν.

Ορισμένοι στοχαστές προτείνουν να δοθούν περισσότερα κίνητρα στην Κίνα. Στις διάφορες ιδέες περιλαμβάνονται μεγαλύτερος ρόλος στο διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα ή ακόμη και δεσμεύσεις ότι ο επόμενος επικεφαλής του ΔΝΤ θα είναι Κινέζος. Ακόμη και σε αυτό το σημείο, ωστόσο, η Κίνα μπορεί να μην είναι έτοιμη. Ως προς την πρώτη πρόταση, ας σκεφτούμε ότι αναφερόμαστε σε μία χώρα της οποίας το νόμισμα για αρκετό χρονικό διάστημα δεν θα είναι πλήρως ελεύθερο, ενώ ως προς τη δεύτερη υπάρχει σημαντικό έλλειμμα άξιων υποψηφίων.

Το πιο πιθανό αποτέλεσμα, κατά συνέπεια, είναι πως η Κίνα δεν θα ρισκάρει τα συναλλαγματικά της αποθέματα για να στηρίξει το ευρώ. Μπορεί να αγοράσει κάποιες μικρές συμβολικές ποσότητες ομολόγων του ευρωπαϊκού Νότου, στο πλαίσιο μιας απατηλής δέσμευσης για το μέλλον της Ε.Ε. Εν κατακλείδι, όμως, η Κίνα είναι ξένο σώμα. Γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ αποσύρονται από τα ευρωπαϊκά θέματα, αλλά δεν είναι έτοιμη να αναλάβει τη θέση τους. Από την πλευρά του Πεκίνου, το ευρώ είναι ευρωπαϊκή υπόθεση. Και οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να διορθώσουν μόνοι τους τα δικά τους λάθη.

*Ο κ. Yao Yang είναι διευθυντής και καθηγητής στο China Center for Economic Research στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου.


ΠΗΓΗ: FT.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s