Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι ή η ιδεολογική επιτροπή του ΚΚΕ στο διάλογο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι

ή

η ιδεολογική επιτροπή του ΚΚΕ στο διάλογο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Σταύρος Μαυρουδέας

5/6/2013

215213_118961938182693_4642453_n

Ο «Ριζοσπάστης» της 4/6/2013 περιείχε μία έκπληξη από αυτές που δεν μας συνηθίζει ο Περισσός τον τελευταίο καιρό. Έστω και κατόπιν εορτής (καθώς η 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε ολοκληρωθεί ήδη δύο ημέρες προηγουμένως) ο Φάνης Παρρής (νεότευκτο μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής) συνέγραψε πόνημα στη στήλη «Αποκαλυπτικά» (που παρεμπιπτόντως μάλλον σινερομάντζο θυμίζει) όπου επικρίνει την τοποθέτηση του Γιώργου Ρούση σχετικά με την στάση των κομμουνιστών όσον αφορά το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας. Έστω και έτσι η συμμετοχή του Περισσού σε ένα ευρύτερο διάλογο και αντιπαράθεση μέσα στην Αριστερά (τώρα που εντελώς οπορτουνιστικά ξαναανακάλυψε τον όρο) θα ήταν ευπρόσδεκτη. Όμως μάλλον για κάτι άλλο πρόκειται.

Το κείμενο του Φ.Παρρή αυτό καθ’ εαυτό είναι άνευ σημασίας. Πρόκειται για τις συνηθισμένες στρεψοδικίες μεσαιωνικών καλόγηρων στις οποίες επιδίδονται μετά μανίας οι κονδυλοφόροι του Περισσού. Η συνταγή είναι γνωστή και τετριμμένη. Παίρνουμε ένα τσιτάτο κάποιου κλασικού του Μαρξισμού, το απομονώνουμε από το ιστορικό και πολιτικό του πλαίσιο, αν χρειαστεί το περικόπτουμε καταλλήλως και presto: κατατροπώθηκε ο άθλιος οπορτουνιστής. Φυσικά η μεθοδολογία αυτή δεν έχει καμία σχέση με τον Μαρξισμό και την υλική ζωντάνια του κόσμου της εργασίας και της ταξικής πάλης. Ευδοκιμεί μόνο μέσα σε αποστεωμένα και ψευδεπώνυμα γραφειοκρατικά ιερατεία που αδιαφορούν για την πραγματική ταξική πάλη και το μόνο που τα απασχολεί είναι η ιδιοκτησία κάποιων κειμηλίων από τα οποία αντλούν τη νομιμοποίηση τους.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η εκ των υστέρων παρέμβαση του Περισσού σε ένα ζήτημα (αυτό της στάσης απέναντι στην κυβερνητική εξουσία) που αποτέλεσε πεδίο μίας ανοικτής και δημοκρατικής αντιπαράθεσης στον διάλογο της 2ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στρεψοδικία πρώτη του νεοσσού της ιδεολογικής επιτροπής (και των μεντόρων του): Η άποψη του Γ.Ρούση χρεώνεται στο σύνολο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχουν και άλλες απόψεις. Επιπλέον, η άποψη του Γ.Ρούση είναι σαφής και φυσικά δεν μιλά για κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας όπως αυτή του 1917 που επικαλείται ο φέρελπις νεανίας του Περισσού.

Στρεψοδικία δεύτερη: εάν η άποψη που εξέφρασε ο Γ.Ρούσης είναι συνώνυμη με τον οπορτουνισμό και την ταξική προδοσία τότε τι έχει να πει ο Φ.Παρρής και οι συν αυτώ για το κόμμα τους που αυτή ακριβώς την άποψη την είχε στο πρόγραμμα του μέχρι και το τελευταίο συνέδριο; Επιπλέον έχει να πει κάτι για την άθλια δεξιά κακοποίηση της στάσης απέναντι στην κυβερνητική εξουσία που αποτέλεσε ο Τζανετακισμός και στην οποία όλη η σημερινή ηγεσία του συμμετείχε και για την οποία επίσημη αυτοκριτική δεν έχει ακόμη υπάρξει;

Εάν έτσι έχουν τα πράγματα τότε προς τι αυτή η «έκτακτη συμμετοχή» στο διάλογο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Υπάρχει κάτι που ενοχλεί την ηγεσία του ΚΚΕ στις αποφάσεις της συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Γιατί ξοδεύει τον χρόνο της με τους «άθλιους οπορτουνιστές» και δεν τους αφήνει στη μοίρα τους;

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να δει κανείς τι κατατρύχει το ιερατείο του Περισσού. Είναι ο φόβος ότι μπορεί να προκύψει ένα μάχιμο αριστερό πολιτικό μέτωπο μέσα στην ελληνική κοινωνία που θα μπορέσει να κινητοποιήσει τις πλατειές λαϊκές μάζες και να αντιπαλέψει την ελληνική αστική τάξη και τους ευρωπαίους «πάτρωνες» της. Κάτι τέτοιο θα κάνει ακόμη πιο αισθητή την πολιτική ένδεια και τον διαλυτικό ρόλο της ηγεσίας του ΚΚΕ. Αυτό που ενοχλεί είναι η πολιτική απόφαση της 2ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κινηθεί άμεσα στην κατεύθυνση αυτή. Η απόφαση αυτή οδηγεί στην ανάληψη αποφασιστικών και άμεσων πρωτοβουλιών για την συγκρότηση αυτού του πολιτικού μετώπου που το έχει άμεση ανάγκη ο κόσμος της εργασίας και η Αριστερά σήμερα. Οι πραγματικοί κομμουνιστές οφείλουν να είναι πρωτοπόροι στην προσπάθεια αυτή. Αυτό είναι που φοβίζει το ιερατείο του Περισσού και γι’ αυτό προσπαθεί απεγνωσμένα να ανακατέψει ζητήματα και απόψεις. Δεν το προβληματίζει καθόλου η σημερινή κινηματική άπνοια και δεν δίνει δεκάρα για το αντιδραστικό οδοστρωτήρα της ΕΕ και της ελληνικής αστικής τάξης που κάθε μέρα ισοπεδώνει λαϊκές κατακτήσεις και δικαιώματα. Θα έπρεπε όμως να προσέχει περισσότερο γιατί δεν ζούμε σε χώρα Λωτοφάγων. Ο λαός μας εκτός από την έκφραση για την αλεπού στο παζάρι έχει και την άλλη για τα κρεμαστάρια.

3 responses to “Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι ή η ιδεολογική επιτροπή του ΚΚΕ στο διάλογο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

  1. Πανταχού Πάρων

    όταν ο « κύριος» Ρούσης, περνούσε γενεές δεκατέσσερις, την « ηγεσία του ΚΚΕ» και τον λεγόμενο « σταλινισμό», πριν του 19ου συνεδρίου του ΚΚΕ, τότε οι αλεπούδες και ο κύριος Μαυρουδέας κοιμόντουσαν τον ύπνο της «κομουνιστικής αριστεράς» … όταν στα μπλοκ τους έκαναν παντιέρα την προσυνεδριακή επιστολή του κύριου Μπογιόπουλου, τότε οι αλεπούδες και ο κύριος Μαυρουδέας κοιμόντουσαν τον ύπνο της «κομουνιστικής αριστεράς» … και ξαφνικά, μετά του άρθρο του Φάνη ΠΑΡΡΗ στον Ριζοσπάστη, ξύπνησαν όλοι μαζί και θεώρησαν πως η Ιδεολογική Επιτροπή του ΚΚΕ, και το ΚΚΕ ολόκληρο, τρέμει μην τυχόν και δημιουργηθεί ένα «μάχιμο αριστερό πολιτικό μέτωπο μέσα στην ελληνική κοινωνία» … είναι πραγματικά να γελάς και μόνο με κάτι τέτοια καραγκιοζλίκια …. όταν στελέχη , μέλη, και οι « οπαδοί» του ΑΝΤΑΡΣΥΑ ( και όχι μόνο ), έκαναν παρεμβάσεις για το 19ο του ΚΚΕ, τότε δεν φοβόντουσαν… απλά ήθελαν να το σώσουν … και επιτέλους, τι να φοβηθεί το ΚΚΕ, από αυτό το «μάχιμο αριστερό πολιτικό μέτωπο μέσα στην ελληνική κοινωνία»??? μην τυχόν και ξυπνήσει η ΟΚΔΕ, και παραδεχτεί όσα δεν παραδέχεται τόσα χρόνια για τον ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ? γιατί παραπέρα δεν πρόκειται να φτάσει … το έχουμε καταλάβει αυτό από το 1938….

    Μου αρέσει!

    • Το παραπάνω παραληρηματικό σχόλιο δημοσιεύεται κατ’ εξαίρεση γιατί είναι πολιτική αυτού του μπλογκ να μην δημοσιεύει ανώνυμα σχόλια που γράφονται στο ποδάρι, δεν έχουν συντακτική και λογική συνοχή και επιδίδονται σε εξυπνακισμούς. Η εξαίρεση γίνεται γιατί το εν λόγω σχόλιο είναι ενδεικτικό της κατάστασης διανοητικής και πολιτικής αφασίας στην οποία έχει οδηγήσει τους οπαδούς της η σημερινή ηγετική ομάδα του Περισσού. Ο ανώνυμος συντάκτης του καλό θα ήταν πρώτον να γνώριζε πως γράφεται ο κομμουνισμός. Δεύτερο και σημαντικότερο, ας ξεκαθάριζε μέσα στο κεφάλι του τι θέλει να πει σε εμάς τους υπόλοιπους γιατί ειλικρινά σημεία του είναι επεικώς ακαταλαβίστικα. Θυμίζουν τον λόγο της Αλέκας Παπαρήγα που πράγματι, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, δεν είχε συντακτική και λογική συνοχή αλλά ηταν τυπικό δείγμα μίας «εσωτερικής αργκό» των «μυημένων» που αρμόζει σε θρησκευτικές σέκτες. Οι κομμουνιστές γνωρίζουν (οφείλουν να γνωρίζουν) να μιλάνε «όμορφα και απλά … γιαί δεν θέλουν να ξεχωρίσουν αλλά να ενώσουν τον κόσμο» (όπως έλεγε ο ποιητής). Τα ιερατεία πάλι όχι. Κατά τα άλλα η πολιτική (;) επιχειρηματολογία του ανώνυμου σχολιογράφου είναι παραληρηματική και ανάξια ουσιαστικού σχολιασμού.

      Μου αρέσει!

  2. Ο Φάνης Παρρής δεν ειναι νεότευκτο μελος της ΙΕ. Είχε καταθέσει ως μέλος της την συμβολή του στο διάλογο για το 18ο συνέδριο (2009) η οποια ξεκινάει με την αναπόφευκτη φράση «συμφωνώ και με τα δυο κείμενα» και κορυφώνεται σε ένα παραραληρηματικό κρεσέντο για τα σοβχόζ, τα κολχόζ και τον Στάλιν. Κεντρική ιδέα της βαρυσήμαντης αυτής της τοποθέτησης είναι ότι η πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό πρέπει να συνεχιστεί μέχρι και τον κομμουνισμό (σε μια κοινωνία χωρίς τάξεις, κράτος και κόμμα -φαντάζομαι ότι εκεί οι οπορτουνιστές θα ναι όσοι στραβοκοιτάει το δισέγγονο του Παρρή). Οσο για τον «ανώνυμο» σχολιαστή παραπάνω, έχω την έντονη διαίσθηση ότι πρόκειται περί του ιδίου του κυρ-Φάνη. Η ασυνταξία και τα λογικά χάσματα στην εκφραση ταιριάζουν, παράδειγμα, στοο στον «Ρ»: «Τα παραπάνω διαδραματίστηκαν σε συνθήκες που είχε γίνει η επανάσταση του Φλεβάρη 1917 στη Ρωσία και η εν λόγω κυβέρνηση απολάμβανε τη στήριξη των ένοπλων σοβιέτ των εργατών και αγροτών, ορισμένοι από του «σοσιαλιστές» υπουργούς ήταν ηγέτες των σοβιέτ.» Ο Παντελής Πουλιόπουλος είχε επισημάνει σε διάφορες στιγμές της δεκαετίας του ΄30, στα πλαίσια της πολεμικής του ενάντια στη σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ και τον ίδιο τον Ζαχαριάδη, ότι οι εν Ελλάδι υπάλληλοι του Στάλιν είχαν πάρει διαζύγιο όχι μόνο με τον μαρξισμό αλλά και με τη σωστή δημοτική. Οσον αφορά την ουσία της συζήτησης και, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, της αντιπαράθεσης στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ σχετικά και με τις προτάσεις του σ. Ρούση, νομιζω ότι μπορεί να συνεχιστεί ανενόχλητη από τα υστερικά σάλια του κάθε Παρρή. Τα ιερατεία μπορούν να ειναι ακόμα επικίνδυνα. Τα τσίρκα μπορούν να είναι μόνο θλιβερά ή διασκεδαστικά, ανάλογα το γούστο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s