Συλλογικό άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (8-4-2014) για το Πρόγραμμα της Μετωπικής Συμπόρευσης

Στη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (8-4-2014) δημοσιεύεται συλλογικό κείμενο για το ποιό οφείλει να είναι το Πρόγραμμα της Αριστερής Μετωπικής Συμπόρευσης. Το υπογράφουν οι Δημήτρης Σαραφιανός, Δημήτρης Μητρόπουλος και Σταύρος Μαυρουδέας.

ελευθεροτυπία 8-4-2

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 8/4/2014

 Για ένα αριστερό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση

 Η χώρα διανύει την έκτη χρονιά κρίσης με δραματικές επιπτώσεις σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής και, παρά τα κυβερνητικά φληναφήματα, δεν διαφαίνεται προοπτική εξόδου. Η μνημονιακή στρατηγική, που επέβαλε στη χώρα η ελληνική αστική τάξη κατ’ εντολή της ΕΕ, συνεχίζει να παραπαίει καθώς ούτε καν το πρόβλημα του χρέους δεν μπορεί να επιλύσει και ταυτόχρονα οι όποιες «επιτυχίες» της είναι τεχνητές και με τεράστιο κοινωνικό κόστος: «ευημερούν» λίγο κάποιοι αριθμοί με κόστος την αυξανόμενη δυστυχία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας.

Και όμως η Μνημονιακή στρατηγική παρουσιάζεται σαν μονόδρομος ενώ, παρά τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της προηγούμενης περιόδου, όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς αδυνατούν να προβάλλουν μία πειστική εναλλακτική πρόταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται την καταστροφική ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» του συστήματος και ευελπιστεί σε κάποια συναινετική τροποποίηση των πιο βάρβαρων πλευρών της. Το ΚΚΕ ακολουθεί μία σεκταριστική πολιτική που υπονομεύει τους μαζικούς αγώνες και ανάγει τα πάντα σε μία χιλιαστική καρικατούρα σοσιαλισμού. Η εκτός των τειχών αριστερά, κατατρυχόμενη από ιδεοληπτικές διαιρέσεις, δεν κατορθώνει να συγκροτήσει το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα ενοποιεί τις αντιστάσεις στη βάση ενός ρεαλιστικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση. Αυτή η έλλειψη μίας πειστικής αριστερής εναλλακτικής πρότασης βαραίνει δραματικά στις συνειδήσεις των εργαζομένων και οδηγεί στη σημερινή κινηματική άπνοια.

Είναι σήμερα πιο αναγκαία παρά ποτέ η συγκρότηση ενός αριστερού προγράμματος εξόδου από την κρίση που θα αντιμετωπίζει τα άμεσα προβλήματα της εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας και θα οδηγεί σε μία άλλη κοινωνικο-οικονομική δομή που θα υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι αυτά των ντόπιων καρχαριών και των ξένων εταίρων και πατρώνων τους που έχουν οδηγήσει τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.

Οι βασικοί πυλώνες ενός τέτοιου αριστερού προγράμματος είναι οι ακόλουθοι:

  • Καταγγελία του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων και κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων (για να απαλλαγεί η χώρα από τα δεσμά τους).
  • Άρνηση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους (για απαλλαγή της χώρας από το βάρος του).
  • Έξοδος από την ΟΝΕ (για να μπορεί να εφαρμοσθεί μία φιλολαϊκή στρατηγική). Ελεγχόμενηδιαχείριση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του νέου νομίσματοςμαζίμε σύστημαελέγχουτωντιμών(για αποφυγή πληθωριστικώναυξήσεων).
  • Έλεγχος στηνκίνησητωνκεφαλαίων (για να αποτραπεί ηφυγήκεφαλαίωνστο εξωτερικό).
  • Σύστημαπροοδευτικήςφορολογίας (για εξεύρεσηπόρων από την δίκαιη φορολόγησητου πλούτουκαι τηνπάταξη της φοροδιαφυγήςκαιφοροαποφυγήςτου κεφαλαίου).
  • Εθνικοποίησητουτραπεζικούσυστήματος (γιατί ήδη το πληρώνει ο λαός και για να εξασφαλισθούν οι μικρο-καταθέτες και η χρηματοδότηση του εναλλακτικού οικονομικού προγράμματος).
  • Κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας (για να συγκροτηθεί μία οικονομία με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και υπό λαϊκό έλεγχο). Αυτό συνεπάγεται την κοινωνικήιδιοκτησίακαι έλεγχοτων βασικών οικονομικώνκλάδων και μία αντίστοιχηβιομηχανικήπολιτική(δημιουργίας,προστασίας και στήριξης συγκεκριμένωνκλάδων).
  • Φιλολαϊκή εισοδηματική πολιτική (μισθοί και συντάξεις που εξασφαλίζουν την ευημερία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας) και ανόρθωση της κοινωνικής πρόνοιας (υγεία, ασφάλιση) και της δωρεάν εκπαίδευσης.
  • Σχεδιασμένη και πολυδιάστατη εξωτερική οικονομική και εμπορική πολιτική.
  • Αναγκαίος άξονας ενός τέτοιου προγράμματος είναι η σύγκρουση με και η έξοδος από την ΕΕ. Η ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» της αστικής τάξης έχει οδηγήσει τη χώρα (όπως και οι προηγούμενες «Μεγάλες Ιδέες») στην κατάρρευση και απαγορεύει οποιαδήποτε φιλολαϊκή εναλλακτική πολιτική. Μέσα στη ευρω-φυλακή, με τους ολοένα και εντεινόμενους θεσμικούς περιορισμούς, κανένας άλλος δρόμος δεν επιτρέπεται.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα οικοδομεί την κοινωνική συμμαχία των εργαζόμενων με τους άνεργους και τα καταστρεφόμενα μικρομεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Η πάλη για την εφαρμογή του οδηγεί σε βαθύτερες αλλαγές σε σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Για την υλοποίηση του είναι αναγκαία η Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση όλων των αγωνιστών και δυνάμεων που κατανοούν την ανάγκη αυτής της φιλολαϊκής διεξόδου. Αυτός είναι ο δρόμος στον οποίο πρέπει να βαδίσουν ο πλατύς κόσμος της Αριστεράς και της Εργασίας αλλά και όσες δυνάμεις το αντιλαμβάνονται σε ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο Β΄ και αλλού.

 

Μαυρουδέας Σταύρος, Πανεπιστημιακός

Μητρόπουλος Δημήτρης, Εκπαιδευτικός

Σαραφιανός Δημήτρης, Δικηγόρος

 

 

2 responses to “Συλλογικό άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (8-4-2014) για το Πρόγραμμα της Μετωπικής Συμπόρευσης

  1. Παράθεμα: Συλλογικό άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (8-4-2014) για το Πρόγραμμα της Μετωπικής Συμπόρευσης | Πολιτικός Διάλογος

  2. Παναγιώτης Γαβάνας

    ΔΥΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

    1. Καλές οι εκκλήσεις, όμως έχει αποδειχτεί, ότι οι ηγεσίες των κομμάτων/σχηματισμών της Αριστεράς δεν τις λαμβάνουν υπόψη, συνεχίζουν το χαβά τους. Η ανικανότητά τους να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων είναι κάτι περισσότερο από δεδομένη. Οδήγησαν ένα ολόκληρο κόσμο στα σπίτια του. Γι΄ αυτό νομίζω ότι τέτοιου είδους εκκλήσεις θα πρέπει να ξεκινούν από τη διερεύνηση/απάντηση του ερωτήματος: Γιατί η Αριστερά βρίσκεται σ΄ αυτή τη κατάσταση; Τι φταίει; Και τελικά, αν τα κόμματα αυτά αρνούνται μια Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση, πως προχωράμε από δω και μπρος; Σ΄ αυτό το τελευταίο ερώτημα, η έκκληση επίσης δεν απαντά, ή τουλάχιστον δεν κάνει κάποιες νύξεις. Ποιες πρωτοβουλίες πρέπει να παρθούν; Πρακτικά, όχι ευχολόγια!

    2. Οι συντάκτες της έκκλησης στα αιτήματα που προβάλλουν δεν έχουν περιλάβει έναν πολύ σημαντικό παράγοντα: Το ζήτημα της δημοκρατίας! Τον εκδημοκρατισμό στις ένοπλες δυνάμεις, στα σώματα ασφαλείας, στο δικαστικό σύστημα, στη δημόσια διοίκηση, στα συνδικάτα, στα ΜΜΕ… Πιστεύουν ότι ακόμη κι αν μια κυβέρνηση (κυβερνητική εξουσία) κατορθώσει να κάνει πράξη αυτά που προτείνονται, το αστικό σύστημα (η αστική τάξη και το «κόμμα της», το κράτος -πολιτική εξουσία) θα παρακολουθεί ατάραχο/άπραγο να το ξεδοντιάζουν; Διαφορετικά ειπωμένο: Η οικονομία (τα οικονομικά μέτρα) πρέπει να συνδεθεί άμεσα με την πολιτική! Φυσικά, όλα τα οικονομικά μέτρα που προτείνονται απαιτούν πολιτική βούληση, και σε μεγάλο βαθμό είναι ταυτόχρονα και πολιτικά. Όμως εδώ γίνεται λόγος περί πολιτικής με τη στενή σημασία του όρου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s