Monthly Archives: Μαΐου 2014

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 24-5 Μαϊου 2014: συλλογικό κείμενο με θέμα «Υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος σήμερα;»

Στη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ δημοσιεύθηκε συλλογικό κείμενο με θέμα το ποιά είναι η φιλολαϊκή διέξοδος σήμερα. Το υπογράφουν οι Στάθης Κατσούλας, Μαριάννα Τσίχλη και Στάθης Χατζόπουλος

39-1--2-thumb-medium

——————————————————————————————————————-

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=432184

 

Υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος;

Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, τη σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» του ελληνικού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, έχει οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή, φορτώνοντας ταυτόχρονα το κόστος της στις πλάτες των εργαζομένων.

Η ένταξη στην Κοινή Αγορά αποδιάρθρωσε την παραγωγική δομή της χώρας, η ένταξη στην ΟΝΕ παρέδωσε στα δυτικοευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα τα τελευταία σημαντικά εργαλεία οικονομικής πολιτικής, η συμμετοχή στην πολιτική ενοποίηση συρρίκνωσε τη λαϊκή κυριαρχία και όλα μαζί συνέθλιψαν τα δικαιώματα και το επίπεδο διαβίωσης της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας. Η υπαγωγή της χώρας στα Μνημόνια αποτελεί την κορύφωση αυτής της πορείας. Πλέον και στη χώρα μας αποκαλύπτεται ο πραγματικός χαρακτήρας της Ε.Ε.: φυλακή των λαών και των εργαζομένων και στυγνό εργαλείο εκμετάλλευσης και κυριαρχίας των πολιτικοοικονομικών κατεστημένων. Η αντίθεση στον ευρωενωσιακό Μινώταυρο διαχωρίζει τις δυνάμεις που υποστηρίζουν μία φιλολαϊκή διέξοδο από τη βαθιά κρίση της χώρας από τους πολιτικούς υπηρέτες του συστήματος.

Η τωρινή τριπλή εκλογική μάχη συσκοτίζει το ζήτημα. Με τους εργαζομένους και το κίνημα παροπλισμένους και ανενεργούς («Παθητικοί ψηφοφόροι ή αγωνιζόμενοι πολίτες;», «Ε» 13.5.2014), επιδιώκεται να εγκλωβιστεί η λαϊκή συνείδηση σε παραπλανητικά διλήμματα και ψευδείς διεξόδους.

Η συγκυβέρνηση και οι υπόλοιποι επίδοξοι διαχειριστές της μνημονιακής πολιτικής απαντούν ότι αυτή είναι η μοναδική διέξοδος: ακόμη περισσότερη φτώχεια, ανεργία, εργασιακός Μεσαίωνας, διάλυση της δημόσιας υγείας, παιδείας και πρόνοιας, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, φορομπηξία, περιβαλλοντική υποβάθμιση και συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας.

Μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος; Βεβαίως, και αυτό είναι πρωτίστως ευθύνη των δυνάμεων της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας. Η διέξοδος αυτή βασίζεται στην πλατιά μετωπική ενότητα όλων των δυνάμεων του κόσμου της εργασίας στη βάση ενός προγράμματος στοχεύοντος στην αποδέσμευση από την ευρωφυλακή και στην ανασυγκρότηση της χώρας και της οικονομίας σε φιλολαϊκή βάση. Δυστυχώς όμως όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς υπεκφεύγουν από το δρόμο αυτό. Είτε υποκύπτουν στις «κόκκινες γραμμές» του συστήματος, και προτείνουν ανέφικτες λύσεις εντός της ΟΝΕ και της Ε.Ε., είτε παραπέμπουν τα πάντα στη Δευτέρα Παρουσία της λαϊκής εξουσίας είτε, παρ’ ότι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει άλλος δρόμος χωρίς χρέος, μνημόνια, ευρώ και Ε.Ε., αδυνατούν να καταλάβουν ότι το δρόμο αυτό δεν μπορούν να τον βαδίσουν μόνες τους ή μόνο με τους πολύ συνειδητοποιημένους και καθαρόαιμους αντικαπιταλιστές.

Καμία από αυτές τις πολιτικές προτάσεις δεν μπορεί να πείσει το λαό ότι υπάρχει μία ρεαλιστική φιλολαϊκή πρόταση που αξίζει τις θυσίες που πρέπει να γίνουν για χάρη της. Ετσι οι λαϊκές μάζες παροπλίζονται και οδηγούνται στην παθητική επιλογή της τιμωρητικής ψήφου για τους μνημονιακούς πολιτικούς υπηρέτες, αλλά χωρίς να έχουν πεισθεί για μία εναλλακτική στρατηγική. Χωρίς όμως κοινωνικό ρεύμα και με παθητικοποιημένους πολίτες δεν μπορούν να δρομολογηθούν οι απαιτούμενες ριζικές ανατροπές Τα αποτελέσματα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, αλλά και όλα τα πιθανά αποτελέσματα των ευρωεκλογών ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα.

Για να υπάρξει μία ρεαλιστική φιλολαϊκή διέξοδος πρέπει να οικοδομηθεί ένα ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο στη βάση ενός προγράμματος μακροπρόθεσμων αλλά και άμεσων μέτρων. Το μέτωπο αυτό οφείλει να προωθεί την κοινή δράση όλων των δυνάμεων ανατροπής σε κάθε κοινωνικό χώρο.

Οι βασικοί άξονες ενός φιλολαϊκού προγράμματος διεξόδου έχουν ήδη περιγραφεί («Για ένα αριστερό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση», «Ε» 8.4.2014): καταγγελία των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, στάση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του χρέους, έξοδος από το ευρώ και κρατικά αυτόκεντρη συναλλαγματική πολιτική, εθνικοποιήσεις τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό-λαϊκό έλεγχο (για να υπάρξει δημόσιος κοινωνικός σχεδιασμός στην οικονομία με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες), ενίσχυση του λαϊκού εισοδήματος και της απασχόλησης, σύστημα προοδευτικής φορολόγησης (φορολόγηση του κεφαλαίου και των «εχόντων και κατεχόντων»), έλεγχος της εξωτερικής κίνησης κεφαλαίων και προστασία της εγχώριας παραγωγής. Πάνω απ’ όλα ένα συνολικό, δημοκρατικά αποφασισμένο σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης του συνόλου της οικονομίας. Και βέβαια όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν μέσα στη φυλακή της Ε.Ε. και επιτάσσουν την έξοδο από αυτή.

Η διέξοδος αυτή δεν συγκροτείται από κανένα, παρ’ ότι γίνεται ευρύτερα κατανοητή μέσα στον κόσμο της εργασίας και της Αριστεράς. Αυτή η ολιγωρία δίνει τη δυνατότητα στην ακροδεξιά αλλά και σε «παρδαλά» επιχειρηματικά συμφέροντα να εμφανίζονται σαν αντισυστημικά και να εγκλωβίζουν σημαντικές λαϊκές μάζες.

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είναι αναγκαίο άμεσα μετά τις εκλογές όλοι όσοι αντιλαμβάνονται την ευθύνη απάντησης σ’ αυτό το τριπλό στοίχημα -ανεξάρτητα από τον κομματικό σχηματισμό που ανήκουν και το τι ψηφίζουν- να σηκώσουν το γάντι και να συγκροτήσουν μια πλατφόρμα για την αριστερή μετωπική συμπόρευση που θα προωθεί τη διέξοδο αυτή, μακριά από σεχταρισμούς, ηγεμονισμούς και στείρους βερμπαλισμούς.

ΚΑΤΣΟΥΛΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (καθηγητής)

ΤΣΙΧΛΗ ΜΑΡΙΑΝΝΝΑ (δικηγόρος)

ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΑΘΗΣ (δικηγόρος)

Advertisement

«Παθητικοί ψηφοφόροι ή αγωνιζόμενοι πολίτες», Ελευθεροτυπία, Τρίτη 13 Μαΐου 2014

Έντυπη Έκδοση

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ, ΕΝΩΤΙΚΗ – ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Παθητικοί ψηφοφόροι ή αγωνιζόμενοι πολίτες

Βουβές εκλογές, αποκαρδιωμένος και με αυξημένη καχυποψία κόσμος, νεολαία που βρίσκεται σε απόγνωση αλλά είτε αδιαφορεί για την πολιτική είτε «παρασύρεται» από τα βρόμικα ποτάμια και τις δηλητηριώδεις αυγές, αυτό μοιάζει να είναι το προεκλογικό σκηνικό.

Κι όμως υπάρχει πληθωρισμός οργής και διάθεσης για τιμωρία. Και κάποια βασικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα: Γιατί δεν ενώνεται ο κόσμος, γιατί δεν αντιδρά, δεν εξεγείρεται; Ενώ είναι βέβαιο πως δεν έχει πεισθεί από το μνημονιακό τροϊκανόδουλο στρατόπεδο των ομοίων κομμάτων (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και των ρεταλιών τους (Ποτάμι, Ελιά και υπόλοιποι).

Βαδίζουμε προς τις κάλπες με τεράστιο για πρώτη φορά έλλειμμα πίστης σε αυτό που θα ψηφίσει ο καθένας μας. Απασχολεί και ενοχλεί άραγε αυτό την αριστερά ή βασιλεύει η αφασία -αμηχανία- αυταρέσκεια των κομματικών μηχανισμών της;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στις συμπληγάδες του ευρωπαϊσμού και του συστημισμού του, αθροίζει τους μετανάστες του ΠΑΣΟΚ ξαναβαφτίζοντας στην αντιμνημονιακή κολυμπήθρα και όσους συμμετείχαν στο «σάπιο σύστημα», αποδέχεται το διεθνές πλαίσιο Ε.Ε. και Ευρωζώνης, προσαρμόζεται διαρκώς προς τα δεξιά περιμένοντας να έρθει στην κυβέρνηση σαν η επόμενη ώριμη λύση. Μας καλεί να ψηφίσουμε για να φύγουν. Τόσο απλά, τόσο εύκολα, τόσο υποτιμά τρόικα-Ε.Ε.-σύστημα, τόσο πολύ υποβιβάζει τον κόσμο…

Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν υποκείμενα αλλαγής παρά μόνο η αριθμητική των ψήφων. Η υπόλοιπη αριστερά επιδιώκει να μένει στο περιθώριο, να αναμένει και να εμφανίζει (ΚΚΕ) τη λαϊκή εξουσία σαν «Δευτέρα Παρουσία», να συνθηματολογεί και να φλυαρεί («εκτός των τειχών» αριστερά) για μέτωπο που ποτέ δεν οικοδομεί στοχεύοντας στα γνωστά επί τριακονταετία εκλογικά ποσοστά και να περιμένει την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιωθεί, ξεχνώντας πως αυτή η ήττα θα βαρύνει στο σύνολο της αριστεράς και του λαού.

Υπήρξε επί τρία χρόνια μεγάλη κοινωνική αντίδραση. Ομως, οι αγώνες που έγιναν κυρίως μέσα από τις απεργίες που καλούσαν οι αμαρτωλοί-υποταγμένοι της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και οι «πλατείες», έμειναν κατακερματισμένοι χωρίς ενιαία πολιτική στόχευση και διέξοδο, χωρίς να δημιουργήσουν ένα συνειδητό ριζοσπαστικό κίνημα.

Επαληθεύτηκε για άλλη μια φορά πως οι αντιστάσεις για τα αυτονόητα δεν μπορούν από μόνες τους να δώσουν την πολιτική λύση. Αυτό είναι κυρίως ευθύνη της αριστεράς. Συμπερασματικά, υπάρχει ένα δίδυμο βασανιστικό πολιτικό έλλειμμα. Αυτό σχετίζεται από τη μια με την ύπαρξη αξιόπιστου πολιτικού φορέα-μετώπου και από την άλλη με το πρόγραμμα μεταβατικών διεκδικήσεων και εξόδου από την κρίση που αναγκαστικά βρίσκεται σε σύγκρουση με το οικονομικό-πολιτικό διεθνές πλαίσιο που οδήγησε στην κρίση και τη διαρκή επίθεση υποβάθμισης-υποτίμησης των εργαζομένων του χεριού και του μυαλού. Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να προσπεράσουμε τα 30 και πλέον χρόνια αποϊδεολογικοποίησης, αριστερής θεωρητικο-πολιτικής φτώχειας και νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας στον τρόπο σκέψης και ζωής μας, καθώς και τη συστημική ενσωμάτωση της αριστεράς…

Τι να κάνουμε; Το δίδυμο έλλειμμα παραπέμπει σε ένα διπλό καθήκον. Να οικοδομηθούν παράλληλα το μέτωπο-φορέας και το πρόγραμμά του. Το πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό πλαίσιο καθορίζεται από την αντιπαράθεση με το βασικό πυρήνα και αντίστοιχο πλαίσιο των αντιπάλων μας. Η Ε.Ε. και το ΕΥΡΩ από την κατασκευή τους είναι η προκρούστεια κλίνη για τις κατακτήσεις, τις ζωές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Το κέντρο της σύγκρουσης των εχθρικών πλαισίων βρίσκεται εκεί. Βεβαίως ένα αριστερό πρόγραμμα διεξόδου όπως έχει εκτεθεί σε κείμενο των Σ. Μαυρουδέα, Δ. Μητρόπουλου, Δ. Σαραφιανού, δεν είναι ούτε συνθηματολογικό ούτε μονοθεματικό. Ανθόσπαρτοι δρόμοι και μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.

Ανθρώπινο υλικό υπάρχει. Βρίσκεται μέσα στην κοινωνική και την πολιτική αριστερά, στους διανοούμενους που δεν είναι ευρωποδίαιτοι και κρατικοδίαιτοι, σε αληθινούς αντιιμπεριαλιστές πατριώτες και όχι εθνικιστές. Αρκεί αυτό το δυναμικό να τολμήσει. Να αρνηθεί τον κομματικό σοβινισμό, την κομματοκρατία, την αντίληψη του μικρού χωριού και του μεγάλου αρχηγού, τον εγκλωβισμό στις μεσσιανικές λογικές, και την πρακτική αναχωρητισμού, τα ατομικά μικροσυμφέροντα και φιλοδοξίες, τους μηχανισμούς και τις κρατικές επιχορηγήσεις… Αυτό σημαίνει υπερβάσεις… Ναι. Γιατί όσοι μιλάνε για ΕΑΜ ξεχνάνε ότι το συγκριτικό πλεονέκτημα το κέρδισε από την αυτοθυσία των μελών του.

Απέναντι στα αισθήματα της αδυναμίας, του φόβου, της παθητικότητας, της ατομικής αναδίπλωσης, χρειάζεται ο λόγος, η κίνηση, η καθημερινότητα, να κυριαρχηθεί από την ενωτική-μετωπική δράση, από την ενεργητική πράξη που θα τολμήσει μια νικηφόρα αξιόπιστη και αποτελεσματική σύγκρουση που η φωνή όλων αυτών θα έχει μαζική απήχηση και θα συγκροτεί κινήματα. Δεν είναι αργά παρ’ όλο που έχει χαθεί χρόνος, έχουν χαθεί δικαιώματα, κατακτήσεις, ζωές… Αυτή η ευθύνη πρέπει να αναληφθεί.

ΓΑΛΑΝΗΣ ΝΙΚΟΣ, μηχανικός

ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ιδιωτικός υπάλληλος

ΡΑΧΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, δικηγόρος

Συλλογικό άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (12-5-2014) για την κατάσταση του κινήματος του κόσμου της εργασίαςευσης

Στην ιντερνετικη σελιδα της Εφημεριδασ των συντακτων (12-5-2014) δημοσιευεται συλλογικο κειμενο για την κατασταση του μαζικου κινηματοσ και το πολιτικο προβλημα. Το υπογραφουν οι νικοσ γαλανησ, γιαννησ καραχαλιοσ και γιαννησ ραχιωτησ.

anamonh

Παθητικοί ψηφοφόροι ή αγωνιζόμενοι πολίτες;

Η Εφημερίδα των Συντακτών

12/05/14

http://www.efsyn.gr/?p=197142

Βουβές εκλογές, αποκαρδιωμένος και με αυξημένη καχυποψία κόσμος, νεολαία που βρίσκεται σε απόγνωση, αλλά είτε αδιαφορεί για την πολιτική είτε «παρασύρεται» από τα βρόμικα ποτάμια και τις δηλητηριώδεις αυγές, αυτό μοιάζει να είναι το προεκλογικό σκηνικό. Κι όμως υπάρχει πληθωρισμός οργής και διάθεσης για τιμωρία. Και κάποια βασικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα: Γιατί δεν ενώνεται ο κόσμος, γιατί δεν αντιδρά, δεν εξεγείρεται, ενώ είναι βέβαιο πως δεν έχει πειστεί από το μνημονιακό τροϊκανόδουλο στρατόπεδο των όμοιων κομμάτων (Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ) και των ρεταλιών τους (Ποτάμι, Ελιά και υπόλοιποι);

Βαδίζουμε προς τις κάλπες με τεράστιο για πρώτη φορά έλλειμμα πίστης σε αυτό που θα ψηφίσει ο καθένας μας. Απασχολεί και ενοχλεί άραγε αυτό την Αριστερά ή βασιλεύει η αφασία – αμηχανία – αυταρέσκεια των κομματικών μηχανισμών της; Ο ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσα στις συμπληγάδες του ευρωπαϊσμού και του συστημισμού του, αθροίζει τους μετανάστες του ΠΑΣΟΚ ξαναβαφτίζοντας στην αντιμνημονιακή κολυμπήθρα και όσους συμμετείχαν στο «σάπιο σύστημα», αποδέχεται το διεθνές πλαίσιο Ε.Ε. και ευρωζώνης, προσαρμόζεται διαρκώς προς τα δεξιά περιμένοντας να έρθει στην κυβέρνηση σαν η επόμενη ώριμη λύση. Μας καλεί να ψηφίσουμε για να φύγουν. Τόσο απλά, τόσο εύκολα, τόσο υποτιμά τρόικα-Ε.Ε.-σύστημα, τόσο πολύ υποβιβάζει τον κόσμο… Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν υποκείμενα αλλαγής παρά μόνο η αριθμητική των ψήφων. Η υπόλοιπη Αριστερά επιδιώκει να μένει στο περιθώριο, να αναμένει και να εμφανίζει (ΚΚΕ) τη λαϊκή εξουσία σαν «Δευτέρα Παρουσία», να συνθηματολογεί και να φλυαρεί («εκτός των τειχών» Αριστερά) για μέτωπο που ποτέ δεν οικοδομεί, στοχεύοντας στα γνωστά επί τριακονταετία εκλογικά ποσοστά και να περιμένει την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιωθεί, ξεχνώντας πως αυτή η ήττα θα βαρύνει στο σύνολο της Αριστεράς και του λαού.

Υπήρξε επί τρία χρόνια μεγάλη κοινωνική αντίδραση. Όμως οι αγώνες που έγιναν κυρίως μέσα από τις απεργίες στις οποίες καλούσαν οι αμαρτωλοί-υποταγμένοι της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και οι «πλατείες», έμειναν κατακερματισμένοι, χωρίς ενιαία πολιτική στόχευση και διέξοδο, χωρίς να δημιουργήσουν ένα συνειδητό ριζοσπαστικό κίνημα. Επαληθεύτηκε για άλλη μια φορά πως οι αντιστάσεις για τα αυτονόητα δεν μπορούν από μόνες τους να δώσουν την πολιτική λύση. Αυτό είναι κυρίως ευθύνη της Αριστεράς. Συμπερασματικά, υπάρχει ένα δίδυμο βασανιστικό πολιτικό έλλειμμα. Αυτό σχετίζεται από τη μια με την ύπαρξη αξιόπιστου πολιτικού φορέα-μετώπου και από την άλλη με το πρόγραμμα μεταβατικών διεκδικήσεων και εξόδου από την κρίση, το οποίο αναγκαστικά βρίσκεται σε σύγκρουση με το οικονομικό-πολιτικό-διεθνές πλαίσιο που οδήγησε στην κρίση και τη διαρκή επίθεση υποβάθμισης-υποτίμησης των εργαζομένων του χεριού και του μυαλού. Ταυτόχρονα δεν μπορούμε να προσπεράσουμε τα 30 και πλέον χρόνια αποϊδεολογικοποίησης, αριστερής θεωρητικο-πολιτικής φτώχειας και νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας στον τρόπο σκέψης και ζωής μας, καθώς και τη συστημική ενσωμάτωση της Αριστεράς…
Τι να κάνουμε; Το δίδυμο έλλειμμα παραπέμπει σε ένα διπλό καθήκον: να οικοδομηθούν παράλληλα το μέτωπο-φορέας και το πρόγραμμά του. Το πολιτικό–οικονομικό–κοινωνικό πλαίσιο καθορίζεται από την αντιπαράθεση με τον βασικό πυρήνα και αντίστοιχο πλαίσιο των αντιπάλων μας. Η Ε.Ε. και το ευρώ από την κατασκευή τους είναι η προκρούστεια κλίνη για τις κατακτήσεις, τις ζωές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Το κέντρο της σύγκρουσης των εχθρικών πλαισίων βρίσκεται εκεί. Βεβαίως ένα αριστερό πρόγραμμα διεξόδου, όπως έχει εκτεθεί σε κείμενο των Σ. Μαυρουδέα, Δ. Μητρόπουλου, Δ. Σαραφιανού, δεν είναι ούτε συνθηματολογικό ούτε μονοθεματικό. Ανθόσπαρτοι δρόμοι και μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.

Ανθρώπινο υλικό υπάρχει. Βρίσκεται μέσα στην κοινωνική και την πολιτική Αριστερά, στους διανοούμενους που δεν είναι ευρωποδίαιτοι και κρατικοδίαιτοι, σε αληθινούς αντιιμπεριαλιστές πατριώτες και όχι εθνικιστές. Αρκεί αυτό το δυναμικό να τολμήσει. Να αρνηθεί τον κομματικό σοβινισμό, την κομματοκρατία, την αντίληψη του μικρού χωριού και του μεγάλου αρχηγού, τον εγκλωβισμό στις μεσσιανικές λογικές και την πρακτική αναχωρητισμού, τα ατομικά μικροσυμφέροντα και φιλοδοξίες, τους μηχανισμούς και τις κρατικές επιχορηγήσεις… Αυτό σημαίνει υπερβάσεις… Ναι. Γιατί όσοι μιλάνε για ΕΑΜ ξεχνάνε ότι το συγκριτικό πλεονέκτημα το κέρδισε από την αυτοθυσία των μελών του.

Απέναντι στα αισθήματα της αδυναμίας, του φόβου, της παθητικότητας, της ατομικής αναδίπλωσης, χρειάζεται ο λόγος, η κίνηση, η καθημερινότητα, να κυριαρχηθεί από την ενωτική-μετωπική δράση, από την ενεργητική πράξη που θα τολμήσει μια νικηφόρα αξιόπιστη και αποτελεσματική σύγκρουση που η φωνή όλων αυτών θα έχει μαζική απήχηση και θα συγκροτεί κινήματα. Δεν είναι αργά, παρόλο που έχει χαθεί χρόνος, έχουν χαθεί δικαιώματα, κατακτήσεις, ζωές… Αυτή η ευθύνη πρέπει να αναληφθεί.
Νίκος Γαλάνης, μηχανικός
Γιάννης Καραχάλιος, ιδιωτικός υπάλληλος
Γιάννης Ραχιώτης, δικηγόρος