Σχόλιο μου σε έρευνα της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ (18/11/2014) σχετικά με τις κυβερνητικές τυμπανοκρουσίες περί ανάκαμψης

Οι κυβερνητικές και όχι μόνο διακηρύξεις περί ανάκαμψης της οικονομίας είναι αβάσιμες. Άλλωστε η αξιοπιστία τους είναι γνωστή: αρκεί να θυμηθεί κανείς πόσες φορές μέχρι τώρα οι μνημονιακοί υπουργοί Οικονομικών το έχουν εξαγγείλει αυτό. Στην καλύτερη περίπτωση, θα υπάρξει μηδενικός βαθμός ύφεσης φέτος (βλέπε πρόσφατη έκθεση της Morgan Stanley) και αυτός λόγω τουρισμού καθώς και του νέου συστήματος υπολογισμού του ΑΕΠ (ESA 2010). Μετά από 6 συνεχόμενα έτη ύφεσης και 2 αναπτυξιοκτόνα μνημόνια η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να καρκινοβατεί παρά την δραματική μείωση του μισθολογικού κόστους και υποτίμηση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων. Όλοι οι βασικοί δείκτες (επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου, εξαγωγές, ιδιωτική κατανάλωση, απασχόληση, χρηματοδοτική ρευστότητα) είναι εξαιρετικά ασταθείς και ακόμη και θετικές επιδόσεις σύντομα συνοδεύονται από αρνητικές.

Τα θεμελιακά αίτια αυτής της αστάθειας οφείλονται στις συστηματικές αποτυχίες της στρατηγικής του Μνημονίου στο να αντιμετωπίσει (α) το πρόβλημα βιωσιμότητας του χρέους και (β) την στρεβλή (εν πολλοίς λόγω συμμετοχής στην ευρωπαϊκή ενοποίηση) παραγωγική δομή της ελληνικής οικονομίας. Το χρέος παραμένει μη-βιώσιμο με αποτέλεσμα να επαπειλούνται πάντα νέες δόσεις λιτότητας και φοροεπιδρομών. Ιδιαίτερα μάλιστα με το συζητούμενο τρίτο μνημόνιο (όπως και εάν ονομασθεί αυτό). Νέες περικοπές θα έχουν προφανείς αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη μίας οικονομίας αγκυλωμένης σε ένα αποτυχημένο παραγωγικό πρότυπο. Όμως και στον τελευταίο τομέα η Μνημονιακή στρατηγική αποτυγχάνει συστηματικά. Στόχος της είναι η επιβολή ενός παραγωγικού προτύπου με παραγωγική εξειδίκευση σε χαμηλής και μεσαίας τεχνολογίας και χαμηλής προστιθέμενης αξίας προϊόντα που θα είναι ενδιάμεσο και χαμηλό συμπλήρωμα ευρωπαϊκών αλυσίδων παραγωγής. Το παραγωγικό αυτό πρότυπο απαιτεί χαμηλούς μισθούς, ισχυρή ανεργία (για να πιέζει τους μισθούς) και φθηνά περιουσιακά στοιχεία (για να διευκολύνονται οι εξαγορές από ξένους). Όμως ακόμη και αυτή η αναδιάρθρωση δεν προχωρά λόγω των κινδύνων της μη-βιωσιμότητας του χρέους και της «φυγής προς τον πάτο» (race to the bottom – δηλαδή ότι αρκετές όμορες χώρες συναγωνίζονται για τον ίδιο θλιβερό πρωταθλητισμό).

Μία στοιχειωδώς σοβαρή οικονομική πολιτική θα έπρεπε να επιλέξει ένα εντελώς διαφορετικό δρόμο. Η παρούσα πολιτική και οικονομική ηγεσία είναι παντελώς ανίκανη όχι μόνο για κάτι τέτοιο αλλά ακόμη και για να διαπραγματευθεί έστω κάποιους όρους της Μνημονιακής στρατηγικής.

2014-11-21_18-47-31

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s