Daily Archives: 05/03/2017

Ημερίδα ΠΕΝΕΝ: οι μύθοι και η ασυδοσία του ελληνικού εφοπλισμού

http://www.newsbomb.gr/oikonomia/naytilia/story/775025/h-penen-katarriptei-toys-mythoys-toy-ellinikoy-efoplismoy

 

Η ΠΕΝΕΝ καταρρίπτει τους «μύθους» του ελληνικού εφοπλισμού

Η ΠΕΝΕΝ καταρρίπτει τους «μύθους» του ελληνικού εφοπλισμού

Φωτογραφίες, βίντεο: Ν. Κόρνφορντ

Πρόθυμη εμφανίζεται η κυβέρνηση να κάνει «δώρο» την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ) των ναυτεργατών στους εφοπλιστές, προχωρώντας ακόμα και σε νομοθετική ρύθμιση, χωρίς να περιμένει το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών και στα σωματεία του κλάδου.

Αυτό καταγγέλλει η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), η οποία κάνει λόγο για συντονισμένη επίθεση εφοπλιστών και κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – Ανεξάρτητων Ελλήνων. Σε αυτή την κρίσιμη χρονική συγκυρία, η ΠΕΝΕΝ διοργάνωσε το Σάββατο (04/03/2017), ενημερωτική ημερίδα για να διαλύσει τους «μύθους και την προπαγάνδα» του εφοπλισμού: το θεσμικό πλαίσιο της ποντοπόρου ναυτιλίας, η συμβολή στην εθνική οικονομία και η ανάπτυξη του κλάδου, η οποία συχνά ανάγεται στο επιχειρηματικό δαιμόνιο των εφοπλιστών, χωρίς να γίνεται κουβέντα για τις σκανδαλωδώς ευνοϊκές διευκολύνσεις ή για τις θυσίες –κυριολεκτικά και μεταφορικά- των εργαζομένων στα πλοία διαχρονικά, ήταν κάποια από τα ζητήματα που θίχτηκαν.

Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών εκφράζει πλέον ανοιχτά το σχεδιασμό της για κατάργηση των ΣΣΕ των Ελλήνων ναυτικών και την αντικατάστασή τους με μισθούς και εργασιακούς όρους τρίτων χωρών, στο πλαίσιο της διεθνούς σύμβασης της ITF (Διεθνής Οργάνωση Μεταφορών). Η σύμβαση της ITF διασφαλίζει τα ελάχιστα επίπεδα αμοιβής για τους ναυτικούς των Φιλιππίνων, του Πακιστάν, του Μπαγκλαντές κ.α., τρίτων χωρών δηλαδή όπου δεν υπάρχουν εθνικές συλλογικές συμβάσεις. Το μεγάλο αγκάθι για να προχωρήσουν οι σχεδιασμοί της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών για μισθούς 600 ευρώ για τους ναυτικούς και 400 για τους ναυτόπαιδες, είναι ότι οι Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις υπερισχύουν αυτής της ITF.

PENEN NTALAKOGEORGOS2

Η ΕΕΕ ισχυρίζεται ότι αν καταργηθεί η ΣΣΕ, θα δημιουργηθούν 200.000 θέσεις εργασίας –άλλοτε μιλούν για 50.000. Όπως εξήγησε ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, Αντώνης Νταλακογεώργος, ο αριθμός αυτός δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. «Διαφημίζουν την επιστροφή των Ελλήνων ναυτικών στην ποντοπόρο ναυτιλία και μάλιστα μιλούν για 200.000 νέους που μπορούν να επανδρώσουν την ελληνική και ελληνόκτητη ναυτιλία, ενώ σε δεύτερο πλάνο ψελλίζουν ότι οι όροι εργασίας για τα νέα ελληνόπουλα θα είναι εφάμιλλοι με τα διεθνή κρατούντα, δηλαδή με εργασιακές σχέσεις και μισθούς των χαμηλόμισθων αλλοδαπών ναυτικών του τρίτου κόσμου, που εργάζονται σήμερα στην ελληνική ναυτιλία κατά ποσοστό που υπερβαίνει το 85%».

Σήμερα, δεν αντιστοιχεί ούτε 1 Έλληνας ναυτικός ανά πλοίο, ελληνόκτητο ή στο εθνικό νηολόγιο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα που έδωσε ο κ. Νταλακογεώργος για τον εφοπλιστή Γιώργου Προκοπίου. Στους συνολικά 4.500 ναυτικούς που εργάζονται στα πλοία του, οι 2.500 είναι Ινδοί, οι 850 Πακιστανοί και οι υπόλοιποι από το Μπαγκλαντές. Έλληνες είναι μόλις 7 αξιωματικοί, οι 4 μηχανικοί. Αξίζει να σημειωθεί δε, ότι διαθέτει 109 πλοία, τα οποία είναι όλα σε σημαίες ευκαιρίας και κανένα στο εθνικό νηολόγιο.

«Δαιμόνιο» ή φοροασυλία;

Οι Έλληνες εφοπλιστές βρίσκονται στην πρώτη θέση της παγκόσμιας ναυτιλίας, μία ανοδική πορεία η οποία ξεκίνησε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η οποία διαρκεί μέχρι και σήμερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι και κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, οι Έλληνες εφοπλιστές ισχυροποίησαν τη θέση τους σε σχέση με τους συναδέλφους τους άλλων χωρών, όπως της Ιαπωνίας, της Γερμανίας κτλ.

Ο σκληρός πυρήνας των φοροαπαλλαγών των Ελλήνων εφοπλιστών είναι συνταγματικά κατοχυρωμένος. Απολαμβάνουν τουλάχιστον 56 φοροαπαλλαγές, με το φορολογικό σύστημα για τη ναυτιλία στην Ελλάδα να παραμένει κατά 25% ευνοϊκότερο από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ναυτιλία, κατά δήλωση πρώην υπουργού Ναυτιλίας της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Το 2012, τα φορολογικά έσοδα με βάση τη χωρητικότητα και την ηλικία των πλοίων ήταν μόλις 12 εκατ. ευρώ, ενώ τα φορολογικά έσοδα από τους Έλληνες ναυτικούς ξεπέρασαν τα 56 εκατ. ευρώ!

Η «φουσκωμένη» συμβολή στην εθνική οικονομία

Η ελληνική ναυτιλία διαφημίζεται ως ο πρώτος και κύριος πυλώνας της ελληνικής οικονομίας, μαζί με τον τουρισμό, με τους εφοπλιστές να επικαλούνται στοιχεία του ΙΟΒΕ, της ΕΛΣΤΑΤ κτλ. Το ελληνικό κράτος, όμως, εδώ και χρόνια έχει επιλέξει να «φουσκώνει» τους δείκτες οι οποίοι αφορούν στη ναυτιλία, επισήμανε στην ημερίδα ο οικονομολόγος – πανεπιστημιακός, Σταύρος Μαυρουδέας. Η συμβολή της ναυτιλίας στην οικονομία υπολογίζεται στο 7,5% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ή σε περίπου 17,5 δισ. ευρώ ετησίως. Τα μεγέθη, αυτά, όμως, δεν αφορούν σε καθαρές πληρωμές μέσα στη χώρα, οι οποίες είναι μισθοί ναυτεργατών και εργαζομένων στις διαχειριστικές εταιρείες, εισφορές, προμήθειες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών: Ούτε 5 Έλληνες ναυτικοί σε 5.000 πλοία

Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών: Ούτε 5 Έλληνες ναυτικοί σε 5.000 πλοία

Οι καθαρές πληρωμές ανέρχονται περίπου σε 2 δισ. ευρώ ή 1% του ΑΕΠ, ανέφερε ο κ. Μαυρουδέας. Επισήμανε δε ότι με βάση τις καθαρές πληρωμές υπολογίζουν τη συμβολή της ναυτιλίας στις οικονομίες τους οι υπόλοιπες χώρες.

Πιο συγκεκριμένα για το ναυτιλιακό συνάλλαγμα, ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ διευκρίνισε ότι περίπου το 40% του εισερχόμενου συναλλάγματος επανεξάγεται από τους ίδιους τους εφοπλιστές για να καλύπτουν τις ανάγκες εκτός της χώρας σε επισκευές, μετασκευές, συντηρήσεις πλοίων, καύσιμα κτλ., επομένως δεν μένει στην ελληνική οικονομία.

Το τρίγωνο της διαπλοκής

Στη συζήτηση παρενέβη και ο διευθυντής του Newsbomb.gr, Κώστας Τσιτούνας, ο οποίος μεταξύ άλλων έθιξε και το ζήτημα του λεγόμενου τριγώνου της διαπλοκής.

«Το μοντέλο ανάπτυξης που ακολούθησε η Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια αγνόησε έναν βασικό κανόνα της Δημοκρατίας: «Μαζί στα κέρδη και μαζί στα βάρη». Αυτό δεν ίσχυσε ποτέ στην Ελλάδα και εξακολουθεί να μην ισχύει ακόμα και με… αριστερόστροφη κυβέρνηση. Στον τομέα της ναυτιλίας ισχύει το δόγμα: Τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας. Όσο για το γνωστό εκβιασμό ότι θα πάρουν τα πλοία τους και θα φύγουν, αυτός είναι απόρροια του τριγώνου της διαπλοκής το οποίο ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έχει κατονομάσει. Μόνο που το αληθές τρίγωνο της διαπλοκής είναι το ακόλουθο: Εφοπλιστές – Τράπεζες – Πολιτικοί. Αυτό το γνωρίζουν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Γνωρίζουν πώς επήλθε ο πλουτισμός των εφοπλιστών οι οποίοι είχαν τοποθετήσει στις τράπεζες δικούς τους ανθρώπους για να λαμβάνουν θαλασσοδάνεια χωρίς εγγυήσεις. Από τις ίδιες τράπεζες και τους ίδιους ανθρώπους έπαιρναν θαλασσοδάνεια και τα πολιτικά κόμματα! Ποιοι χρηματοδοτούσαν τις προεκλογικές εκστρατείες δεκάδων πολιτικών; Γίνεται λοιπόν αντιληπτό για ποιο λόγο δεν προχωράει το ζήτημα της φορολόγησης των εφοπλιστών» ανέφερε χαρακτηριστικά. (Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ)

Στην ημερίδα πήραν μέρος εκπρόσωποι κομμάτων, επιστημονικών φορέων και σωματείων παραβρέθηκαν στην ημερίδα της ΠΕΝΕΝ. Εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, η Αναστασία Φρατζεσκάκη, από το Τμήμα Ναυτιλίας του κυβερνώντος κόμματος, η Έφη Χαλάτση από τη γραμματεία Ναυτιλίας του ΠΑΣΟΚ, ο Γιάννης Τόλιος από τη Λαϊκή Ενότητα, ο Θανάσης Διαβολάκης από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυναν επίσης το ΕΠΑΜ, η Πλεύση Ελευθερίας, το Σχέδιο Β και το «Συντονισμό ενάντια στα μνημόνια». Επίσης, στη συζήτηση παρενέβησαν, μεταξύ άλλων, ο οικονομολόγος – πανεπιστημιακός Σταύρος Μαυρουδέας, ο Δημήτρης Μπελαντής (Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών), ο Γιώργος Αθανασόπουλος (Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά), ο Χρήστος Σκολαρίκος, γενικός γραμματέας του Συλλόγου υπαλλήλων του ΝΑΤ, ο διευθυντής του Newsbomb.gr, δημοσιογράφος Κώστας Τσιτούνας και εκπρόσωποι σωματείων.

 

Advertisement

Ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο: στυγνή εκμετάλλευση της χώρας και των εργαζομένων – ΠΡΙΝ 5-3-2017

new-doc-2017-03-05_3

 

Ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο: στυγνή εκμετάλλευση της χώρας και των εργαζομένων

 

Σταύρος Δ. Μαυρουδέας

 

 

 

Το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο αποτελεί την κορωνίδα του ελληνικού καπιταλισμού και εκφράζει τα πιο ισχυρά και ταυτόχρονα πιο χυδαία χαρακτηριστικά του. Αποτελεί μία από τις βασικές μήτρες γένεσης του ελληνικού καπιταλισμού μετά την απελευθέρωση από την Οθωμανική κυριαρχία καθώς είχε ήδη αναπτυχθεί στα πλαίσια της τελευταίας (σαν βασικός κόμβος των σχέσεων της με την Δύση). Εξαιρετικά διεθνοποιημένο από την αρχή – έχοντας βασικά κέντρα του στο εξωτερικό – έχει μία ιδιόμορφη σχέση εξάρτησης με τους πιο αναπτυγμένους ηγεμονικούς δυτικούς καπιταλισμούς: πάντα έχει την πατρωνία του ισχυρότερου από αυτούς αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσει αυτοτελείς στρατηγικές και δεν διστάζει ακόμη και να «δαγκώσει» τους πάτρωνες του. Όσον αφορά την Ελλάδα την αντιμετωπίζει σαν μία εξαιρετικά απαραίτητη πολιτική και οικονομική βάση αλλά απαξιοί να διαμείνει στην Ψωροκώσταινα, την εκμεταλλεύεται στυγνά και φυσικά αφήνει ψίχουλα μόνο πίσω (συσσωρεύοντας τον συντριπτικά μεγάλο όγκο των κερδών του στο εξωτερικό).

 

Μεταπολεμικά ανδρώθηκε υπό την αμερικανική πατρωνία εκμεταλλευόμενο τις θυσίες του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των ναυτεργατών (με την ισχυρότατη και ηρωική κομμουνιστική παράδοση). Βάσεις της ανάπτυξης του έδωσε η σκανδαλώδης απόκτηση των 100 Λίμπερτυς (και μερικών δεξαμενοπλοίων) μετά των Β΄ Παγκ. Πόλεμο έναντι πινακίου φακής και με εγγύηση του ελληνικού κράτους και η αμερικανική υποστήριξη στη μείωση των διεθνών ναύλων (μέσω συμπίεσης του ναυτεργατικού κόστους και αγοράς «κουρελών», δηλαδή αμφίβολα αξιόπλοων μεταχειρισμένων πλοίων). Με τον τρόπο αυτό ο ελληνικός εφοπλισμός κατόρθωσε να υποσκελίσει τους αντίστοιχους ισχυρότερων καπιταλισμών (π.χ. αγγλικός, νορβηγικός). Οι Έλληνες εφοπλιστές ξεκίνησαν μεταπολεμικά κυριολεκτικά σαν οι «πειρατές» της διεθνούς ναυτιλίας (κάνοντας βρώμικες δουλειές που άλλοι απέφευγαν, βλέπε σπάσιμο αποκλεισμού Ροδεσίας). Ταυτόχρονα δεν δίστασαν να «δαγκώσουν» ακόμη και τους πάτρωνες τους (π.χ. συμφωνίες Κουλουκουντή για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Κούβας, καταδίκες πολλών για παράνομη αγορά αμερικανικών καραβιών).

 

Η Ελλάδα είναι για το εφοπλιστικό κεφάλαιο μία αναγκαία βάση πολιτικής και οικονομικής στήριξης. Ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο χρειάζεται μία εθνική βάση ακόμη και όταν αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό εκτός χώρας και βασίζεται σε ξένη πατρωνία. Η εθνική βάση του δίνει πολλαπλή πολιτική στήριξη (π.χ. στην υπόθεση των Λίμπερτυς), φιλικό νηογνώμονα, προνομιακό καθεστώς φοροαπαλλαγών καθώς και μία ισχυρή ναυτική παράδοση. Άλλωστε το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο γνωρίζει καλά ότι «απάτριδες» πλην όμως πλούσιοι εφοπλιστές εύκολα ανοίγουν τις ορέξεις σε ξένα κράτη εγκατάστασης τους. Γι’ αυτό το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει πάντα ισχυρό έλεγχο και παρέμβαση στα εγχώρια πολιτικά και οικονομικά πράγματα (ενδεικτικά ακόμη και στο ΓΣ της Τράπεζας της Ελλάδας συμμετέχει θεσμικά εκπρόσωπος του). Επίσης το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει ισχυρές θέσεις και σε πολλούς άλλους σημαντικού κλάδους της ελληνικής οικονομίας.

 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 περίοδο το εφοπλιστικό κεφάλαιο μετέφερε αρκετές δραστηριότητες του στην Ελλάδα γιατί η Βρετανία επέβαλλε φορολογία σε ξένους εφοπλιστές. Βέβαια το λονδρέζικο City παραμένει πάντα η βάση του Committee των Ελλήνων εφοπλιστών (του βασικού διεθνούς lobby τους). Φυσικά προετοίμασε κατάλληλα την επιστροφή του με τη νομοθέτηση σκανδαλωδών φοροαπαλλαγών (που ξεκίνησαν από τις αρχές του 1950, πριν καν ξεκινήσει η επιστροφή του, και κορυφώθηκαν με την ένταξη τους στο Καραμανλικό σύνταγμα του 1975). Ιδιαίτερη ελληνική ευρεσιτεχνία – και σκανδαλώδης μέθοδος φοροαπαλλαγής και αθέμιτου ανταγωνισμού έναντι ξένων κεφαλαίων – είναι η φορολογία με βάση την χωρητικότητα των πλοίων.

 

Έκτοτε το εφοπλιστικό κεφάλαιο οργάνωσε ως εξής τις δραστηριότητες του. Έχει τον στόλο του είτε με ελληνική σημαία είτε με σημαίες κυρίως «φορολογικών παραδείσων». Κάθε πλοίο είναι και μία ξεχωριστή εταιρεία για λόγους φοροαπαλλαγών, μείωσης κινδύνων και βρώμικων χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών. Οι ιδιοκτήτριες εταιρείες βρίσκονται κυρίως σε «φορολογικούς παραδείσους» (νησιά Καίημαν, Σιγκαπούρη, Μονακό κλπ.). Στην Ελλάδα βρίσκονται κυρίως οι λεγόμενες διαχειριστικές εταιρείες (δηλαδή αυτές που διαχειρίζονται τις ναυλομεσιτίες, την τροφοδοσία και την συντήρηση των πλοίων) που είναι θυγατρικές των ιδιοκτητριών εταιρειών.

 

Από την συνολική δραστηριότητα (τζίρο) του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία μένουν κυρίως αυτά που αφορούν τις διαχειρίστριες εταιρείες και μάλιστα όχι στο σύνολο τους αλλά κατ’ εκτίμηση μόνο στο 30% καθώς το μεγαλύτερο τμήμα διαρρέει στο εξωτερικό.

 

Επιπλέον, μέχρι την επιβολή των capital controls το 2015, η διακίνηση των εφοπλιστικών κεφαλαίων γινόταν σε μεγάλο βαθμό μέσω του ελληνικού τραπεζικού συστήματος (καθώς το εφοπλιστικό κεφάλαιο συμμετείχε ή/και είχε τον έλεγχο πολλών από τις ελληνικές τράπεζες). Αυτό βόλευε το εφοπλιστικό κεφάλαιο που είχε μικρότερα κόστη από την χρηματοπιστωτική διαμεσολάβηση και επίσης ενίσχυε με κεφάλαια τις δικές του τράπεζες. Το τελευταίο του έδινε πολλαπλές δυνατότητες να παίζει χρηματοπιστωτικά παιχνίδια και ακόμη και να βγάζει κέρδη με «αέρα κοπανιστό». Μετά τα capital controls και τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών (που ο έλεγχος του τραπεζικού συστήματος περνά σε ξένα χέρια) αυτή η διακίνηση κεφαλαίων μειώνεται δραματικά και, κατά συνέπεια, μειώνεται δραματικά και η συμβολή στο ΑΕΠ. Έτσι μετά τα capital controls αυτό που κυρίως μένει στην ελληνική οικονομία είναι οι δαπάνες για την τροφοδοσία (τρόφιμα, καύσιμα, λιπαντικά και μισθοδοσία).

 

Τα τελευταία χρόνια το εφοπλιστικό κεφάλαιο αντιμετωπίζει την αυξανόμενη πίεση των ηγεμόνων της ΕΕ (κυρίως της Γερμανίας και των χωρών περί αυτήν). Ο γερμανικός εφοπλισμός έχει υποφέρει πολλαπλά από τον ελληνικό καθώς ο τελευταίος τον «έγδυσε» κυριολεκτικά τόσο μετά το τέλος του Α΄ Παγκ. Πολέμου όσο και στις αρχές του 2010 (αγοράζοντας κοψοχρονιά υπερσύγχρονα και καινούργια γερμανικά καράβια και βελτιώνοντας έτσι τον άθλιο προηγουμένως μέσο όρο ηλικίας του ελληνικού εφοπλιστικού στόλου). Με την ενίσχυση του ρόλου του ξένου παράγοντα με τα Μνημόνια το γερμανικό κεφάλαιο επιδιώκει να πάρει το αίμα του πίσω επιβάλλοντας την περιστολή των σκανδαλωδών φοροαπαλλαγών του ελληνικού εφοπλισμού. Φυσικά ο τελευταίος, με την πλήρη υποστήριξη όλου του καθεστωτικού πολιτικού συστήματος (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κλπ.) προσπαθεί να διαφύγει με ικανότητες που θα ζήλευε και ο υδράργυρος.

 

 

Η ναυτιλία σε ένα μεταβατικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής

Η συμβολή της ναυτιλίας στο ελληνικό ΑΕΠ είναι κάτι που οι εφοπλιστές «πουλάνε» (φουσκώνοντας την ξεδιάντροπα) ακριβώς για να αποφύγουν οποιαδήποτε φορολόγηση. Με σειρά πληρωμένες και πολυδιαφημισμένες μελέτες (ΙΟΒΕ το 2013 κλπ.) φουσκώνουν την συμβολή της τόσο στο ΑΕΠ όσο και στην απασχόληση εξωφρενικά κάνοντας φαιδρές υποθέσεις (π.χ. μετρώντας το σύνολο των ναύλων των εφοπλιστών και όχι αυτό που μένει μέσα στη χώρα, θεωρώντας πάμπολλους κλάδους της οικονομίας απλά εξαρτήματα της ναυτιλίας).

 

Τα πραγματικά μεγέθη είναι δραματικά μικρότερα και επιδεινώθηκαν εξαιρετικά μετά την επιβολή των capital controls (καθώς πλέον πολλές εφοπλιστικές δραστηριότητες δεν περνούν καν από την χώρα). Ιδιαίτερα στον τομέα της απασχόλησης (άμεσης και έμμεσης) τα νούμερα που δίνουν είναι κυριολεκτικά φαιδρά. Η απασχόληση Ελλήνων ναυτεργατών στα ελληνόκτητα πλοία είναι μειούμενη (καθώς αντικαθίστανται από φθηνότερα ξένα πληρώματα). Η νέα θρασύτατη προσπάθεια του ελληνικού εφοπλισμού είναι να ρίξει τις αμοιβές σε τριτοκοσμικά επίπεδα,  μηρυκάζοντας ότι έτσι θα αντικαταστήσει τα ξένα πληρώματα με ελληνικά. Φυσικά τα κατά Ωνάση «σκυλόψαρα» γνωρίζουν καλά ότι αυτό θα οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση των μισθών τόσο των ελληνικών όσο και των ξένων πληρωμάτων μέσω του ανταγωνισμού τους.

 

Η φορολογική συμβολή του εφοπλισμού είναι αστεία. Ο εθελούσιος (sic!) φόρος αποφέρει αστεία έσοδα (της τάξης των 40-46 εκ. ετησίως) ενώ η μέση ετήσια φορολογική επιβάρυνση της κάθε ναυτιλιακής εταιρίας είναι  86.700. Ουσιαστικά δηλαδή οι φόροι που πληρώνουν οι Έλληνες ναυτεργάτες και οι λοιποί εργαζόμενοι σε ναυτιλιακές και παρα-ναυτιλιακές δραστηριότητες (ιδιαίτερα αν αποδεχθούμε τα φουσκωμένα στοιχεία του εφοπλισμού) είναι μάλλον περισσότεροι.

 

Για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά καμία ανακωχή δεν μπορεί να υπάρξει με την ληστοσυμμορία του εφοπλισμού. Ένα μεταβατικό πρόγραμμα άμεσης φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση αλλά και σοσιαλιστικής προοπτικής πρέπει να προτάξει:

(α) την άμεση κατάργηση των σκανδαλωδών φοροαπαλλαγών του εφοπλισμού και την δραστική αναδρομική φορολόγηση του

(β) την ενίσχυση των ναυτεργατικών αμοιβών και δικαιωμάτων και την επέκταση τους σε όλες τις κατηγορίες πληρωμάτων

(γ) την σχεδιασμένη ανάπτυξη υπό δημόσιο έλεγχο τόσο της ναυτιλίας όσο και του ναυπηγοεπισκευαστικού τομέα

 

Στην απειλή περί φυγής του εφοπλισμού θα πρέπει να αντιταχθεί πρώτον η εύγλωττη ρήση Ωνάση «Πολλά, τα πάντα οφείλετε εις το Έθνος, αυτό δε όχι μόνον δεν σας οφείλει τίποτε, αλλά σας έχει χαρισθεί σκανδαλωδώς» (επιστολή προς Κουλουκουντή, 1953). Και βέβαια, επειδή τα λόγια δεν περνούν στα «σκυλόψαρα», να τονισθεί ότι στην περίπτωση αυτή ο ελληνικός λαός θα απαλλοτριώσει και το τελευταίο εσώβρακο που έχουν μέσα στη χώρα και ότι μπορεί να πάρει στο εξωτερικό. Και να δούμε «απάτριδες» εφοπλιστές πόσο μπορούν να αντέξουν ανάμεσα στα όμοια τους διεθνή «σκυλόψαρα».

 

Στην εξέλιξη του μεταβατικού προγράμματος στην σοσιαλιστική προοπτική του ούτως ή άλλως ο ναυτιλιακός τομέας θα περάσει όχι μόνο σε δημόσιο έλεγχο αλλά και σε ιδιοκτησία.

new-doc-2017-03-05_1new-doc-2017-03-05_2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

https://www.scribd.com/document/340973628/%CE%A4%CE%BF-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%95%CF%86%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%9A%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF-%CE%A0%CE%A1%CE%99%CE%9D-5-3-2017

 

Η κυβερνητική ευρεσιτεχνία της «δημοσιονομικής ουδετερότητας» των νέων μέτρων λιτότητας – Εφημερίδα των Συντακτών

https://www.efsyn.gr/arthro/i-kyvernitiki-eyresitehnia-tis-dimosionomikis-oydeterotitas-ton-neon-metron-litotitas

2017-03-05_11-01-26

 

 

ΑΠΟΨΕΙΣ

Η κυβερνητική ευρεσιτεχνία της «δημοσιονομικής ουδετερότητας» των νέων μέτρων λιτότητας

 

Αίθουσα συνεδριάσεων Eurogroup

Και άλλα παραμύθια της Χαλιμάς… | © European Union

03.03.2017, 23:15 | Ετικέτες:  ΔΝΤ, Eurogroup, ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση

Συντάκτης:

Σταύρος Δ. Μαυρουδέας*

Το προ-σύμφωνο που συνομολόγησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο τελευταίο Eurogroup φορτώνει νέα μέτρα λιτότητας στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Τα μέτρα αυτά θα τα πληρώσουν ξανά οι εργαζόμενοι μέσω νέων φοροεπιδρομών (με την μείωση του αφορολογήτου), της περαιτέρω απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων (αύξηση ποσοστού επιτρεπόμενων ομαδικών απολύσεων κλπ.) και κατακρεούργησης του ασφαλιστικού συστήματος (με ακόμη μικρότερες νέες συντάξεις και μείωση των «προσωπικών διαφορών» στις παλιές). Επίσης η δαμόκλειος σπάθη του «κόφτη» (δηλαδή των οριζόντιων μειώσεων στο δημόσιο τομέα) επεκτείνεται για όσα χρόνια υπάρχει ο φόβος εκτροχιασμού του Μνημονιακού προγράμματος (και συνεπώς εμφάνισης «χρηματοδοτικού κενού», δηλαδή αδυναμίας της Ελλάδας να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της προς τους ξένους δανειστές της).

Έτσι η επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων των «θεσμών» γίνεται με εξαιρετικά άγριες διαθέσεις.

Εμπρός σ’ αυτό το φιάσκο ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίδεται στο μόνο που γνωρίζει, δηλαδή στην κατασκευή και προσπάθεια πώλησης παραμυθιών. Η καινούρια μυθοπλαστική ευρεσιτεχνία του λέγεται «δημοσιονομικά ουδέτερη» επίπτωση των νέων μέτρων λιτότητας. Πρόκειται βέβαια για μία χονδροειδή κακοποίηση όχι μόνο της οικονομικής ανάλυσης αλλά και της κοινής λογικής.

Δημοσιονομικά ουδέτερα χαρακτηρίζονται τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση (φόροι, δαπάνες κλπ.) που δεν επηρεάζουν την οικονομική συμπεριφορά των πολιτών  – ή στην πιο κεϋνσιανή παραλλαγή δεν επηρεάζουν την ζήτηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει ότι τα νέα μέτρα λιτότητας που συνομολογεί με τους ξένους πάτρωνες δεν θα είναι μέτρα λιτότητας. Σύμφωνα με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο «εάν είναι ένα πακέτο 1 δισ. που θα είναι μέτρα που περιορίζουν τη ζήτηση, θα υπάρχει και 1 δισ. μέτρα θετικά, που θα επιστρέφουν στην οικονομία».

Τα νέα μέτρα που διαπραγματεύεται ο κ.Τσακαλώτος και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ξένους πάτρωνες αφορούν το «χρηματοδοτικό κενό» που προβλέπεται να εμφανίσει το Μνημονιακό πρόγραμμα από το 2018. Το «χρηματοδοτικό κενό» αυτό προκύπτει γιατί τα πρωτογενή πλεονάσματα που απαιτούνται για να συνεχίσει να εξυπηρετείται το ελληνικό χρέος εκτινάσσονται στο 3.5% και πρέπει να διατηρηθούν εκεί για αρκετά χρόνια (έναν πανθομολογουμένως εξωπραγματικό στόχο). Για να επιτευχθεί αυτός ο απίθανος στόχος και να διατηρηθεί η επίφαση βιωσιμότητας του Μνημονιακού προγράμματος απαιτούνται τα νέα πρόσθετα μέτρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη αποδεχθεί τον «κόφτη» (δηλαδή τα οριζόντια καθολικά μέτρα λιτότητας) μέχρι και το 2019. Τώρα στο τραπέζι είναι η επέκταση του και για μετά. Γνωρίζει καλά ότι μία ενεργοποίηση του «κόφτη» θα οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη και στην εκπαραθύρωση του από τους ζεστούς και πλουσιοπάροχους κυβερνητικούς θώκους. Γι’ αυτό αποδέχεται μεν τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας αλλά προσπαθεί να τα ετεροχρονίσει για την θητεία της επόμενης κυβέρνησης που γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν θα είναι δικό του.

Από την άλλη το ΔΝΤ πιέζει για νέα μέτρα λιτότητας της τάξης του 2% του ΑΕΠ από το 2019, πολλά από τα οποία όμως θα εφαρμοσθούν από το 2018 αν δεν πιαστεί τότε ο στόχος του 3.5%. Ο στόχος του είναι να πιέσει περαιτέρω την ΕΕ αυξάνοντας τα προβλήματα στην Ελλάδα και φλερτάροντας ακόμη και με τον κίνδυνο κοινωνικής έκρηξης.

Το ευρω-ιερατείο δεν ενοχλείται άμεσα που το ΔΝΤ τον αναλαμβάνει τον ρόλο του «κακού» και πιέζει σε μεγαλύτερο ξεζούμισμα της άμοιρης χώρας μας. Κρατά όμως ορισμένες επιφυλάξεις όσον αφορά το ύψος της πίεσης καθώς αν οι απαιτήσεις ανέβουν πάρα πολύ τότε τα αδιέξοδα του Μνημονιακού προγράμματος θα γίνουν ακόμη πιο εξόφθαλμα. Αυτό θα θέσει επί τάπητος το ζήτημα της διαγραφής χρέους (κάτι που η ΕΕ δεν θέλει ούτε να ακούσει) και την κοινωνική έκρηξη (η αποφυγή της οποίας είναι ο μοναδικός λόγος που αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση καθώς σ’ αυτό έχει προσφέρει ασυναγώνιστες υπηρεσίες).

Τέλος, συζητιούνται κάποια αντίμετρα που δεν θα κάνουν λιγότερο επώδυνες τις περικοπές αλλά που θα λειτουργήσουν αντικυκλικά. Γύρω από αυτά τα αντίμετρα στήνει ο ΣΥΡΙΖΑ το παραμυθάκι της δημοσιονομικής ουδετερότητας. Το ΔΝΤ, ιδιαίτερα μετά τον εξευτελισμό του στην κρίση της Αργεντινής, προσπάθησε να βελτιώσει την εικόνα του αλλά και να διορθώσει τα προγράμματα του. Έτσι προσπάθησε να αμβλύνει τον βαθιά υφεσιακό (προ-κυκλικό) χαρακτήρα των προγραμμάτων του εισάγοντας στοχευμένες παρεμβάσεις. Στο νέο πλαίσιο παραμένουν τα οριζόντια μέτρα λιτότητας, οι ιδιωτικοποιήσεις και η περιστολή του δημόσιου τομέα αλλά συνδυάζονται με διακριτικές πολιτικές για την ενίσχυση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και (δευτερευόντως και ως φύλλο συκής) για την ακραία φτώχεια. Βέβαια, όπως έχουν δείξει πάμπολλες μελέτες, τα προγράμματα του ΔΝΤ παρέμειναν βαθύτατα υφεσιακά, δηλαδή δεν είναι δημοσιονομικά ουδέτερα. Αυτό γιατί τα μέτρα λιτότητας (σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων) και η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα (που είναι ο βασικότερος πάροχος απασχόλησης) οδηγούν σε βαθιά ύφεση. Τα αντίμετρα δεν κατορθώνουν να την αποτρέψουν καθώς ο ιδιωτικός τομέας δεν αναλαμβάνει τον κίνδυνο επενδύσεων εν μέσω βαθιάς ύφεσης και η συνολική κατανάλωση των πλουσίων στρωμάτων πάντα υπολείπεται της αντίστοιχης των φτωχότερων στρωμάτων. Αντίστοιχα, στο μέτωπο της φτώχειας τα αντίμετρα δεν μειώνουν την φτώχεια αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, αμβλύνουν τις οξύτερες εκδηλώσεις της.

Υπό αυτό το πρίσμα το ΔΝΤ, προτείνει αντίμετρα όπως η μείωση των φορολογικών συντελεστών για τα υψηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια καθώς και για την επιχειρηματική δραστηριότητα (λες και η ελληνική ολιγαρχία πλήρωνε ποτέ φόρους). Τα αντιμέτρα αυτά είναι, πρώτον, βαθύτατα ταξικά και, δεύτερον, σαφώς μικρότερα από τις περικοπές. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι αντιπροτείνει την μείωση του ΕΝΦΙΑ για τους μικροϊδιοκτήτες και του ΦΠΑ σε φάρμακα και ηλεκτρισμό προσπαθώντας να διασώσει κάτι από την λαϊκή απήχηση του.

Η όλη διαπραγμάτευση είναι μία καρικατούρα ακόμη και των τυπικών προγραμμάτων του ΔΝΤ γιατί ο στόχος της είναι καθαρά εισπρακτικός. Ο στόχος του νέου πακέτου μέτρων είναι η άμεση άντληση φορολογικών εσόδων και η μείωση δαπανών. Μόνο έτσι μπορεί να καλυφθεί το «χρηματοδοτικό κενό». Εάν τα νέα μέτρα λιτότητας υπεραποδώσουν τότε μπορεί να επιστραφούν κάποια ψίχουλα στους «πτωχούς ιθαγενείς». Σε κάθε περίπτωση, τα αντιμέτρα είναι σαφώς μικρότερα από τις περικοπές. Δεν θα είχε νόημα και αλλιώς.

Συνεπώς οι κυβερνητικές δηλώσεις περί δημοσιονομικής ουδετερότητας είναι συνειδητά και άθλια παραμύθια.

*Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας