Monthly Archives: Απρίλιος 2018

Ηχογράφηση ομιλίας στην εκδήλωση της Ταξικής Κίνησης για τις εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο και το ενδεχόμενο του πολέμου

Στο ακόλουθο βίντεο υπάρχει η ηχογράφηση της ομιλίας μου στην Εκδήλωση της Ταξικής Κίνησης για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και το ενδεχόμενο του πολέμου (27/4/2018)

«Το Εργατικό Κίνημα μπροστά στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και το ενδεχόμενο του πολέμου. Η πάλη για Ειρήνη είναι υπόθεση της Εργατικής Τάξης» – Πανελλαδική Ανεξάρτητη Ταξική Εργατική Κίνηση, 27 Απρίλη, 7 μ.μ. Τζωρτζ 10

Εκδήλωση-Ανοιχτή Συζήτηση της Ταξικής Κίνησης για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και το ενδεχόμενο του πολέμου

Η Πανελλαδική Ανεξάρτητη Ταξική Εργατική Κίνηση διοργανώνει ανοιχτή συζήτηση:

«Το Εργατικό Κίνημα μπροστά στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και το ενδεχόμενο του πολέμου. Η πάλη για Ειρήνη είναι υπόθεση της Εργατικής Τάξης»

 

Θα μιλήσουν:

Σταύρος Μαυρουδέας, πανεπιστημιακός

Κώστας Γούσης, μέλος αντιπολεμικών αποστολών σε Ουκρανία και Συρία

Δημήτρης Γαρδικλής, εκ μέρους της Γραμματείας της Κίνησης, νοσηλευτής, μέλος του ΔΣ του σωματείου εργαζομένων νοσοκομείου Ασκληπιείο Βούλας

Θα ακολουθήσει συζήτηση

Παρασκευή 27 Απρίλη, 7 μ.μ. στα νέα μας γραφεία Τζωρτζ 10

πλ. Κάνιγγος, 5ος όροφος

Screenshot_4

(Σκίτσο του Βραζιλιάνου σκιτσογράφου Κάρλος Λατούφ για την επίθεση ΗΠΑ – Μ. Βρετανίας – Γαλλίας στη Συρία).

Ανταγωνιστικές ερμηνείες και στρατηγικές για την ελληνική κρίση και το πρόβλημα του παραγωγικού μοντέλου – Στ.Μαυρουδέας

Σταύρος Μαυρουδέας. (Συγγραφέας κεφ. 5 στην έκδοση Greece In the 21st Century. The politics and Economics of a Crisis, Routledge Books): Ανταγωνιστικές ερμηνείες και στρατηγικές για την ελληνική κρίση και το πρόβλημα του παραγωγικού μοντέλου

Η ηχογράφηση της παρέμβασης μου στην βιβλιοπαρουσίαση του Greece In the 21st Century. The politics and Economics of a Crisis, Routledge Books, 17 Απρίλη 2018 ώρα: 18.30-21.00, Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα ΙΙ, Πάντειο Πανεπιστήμιο

 

 

Οι κομμουνιστές απέναντι στον πόλεμο – Σταύρος Μαυρουδέας

Οι κομμουνιστές απέναντι στον πόλεμο

 

Σταύρος Μαυρουδέας

Απρίλιος 2018

 

Τα τελευταία χρόνια έχουν πυκνώσει τα σύννεφα του πολέμου πάνω από την ευρύτερη περιοχή της χώρας μας. Εκτός από την μονίμως αιμάσουσα Μέση Ανατολή, την Βόρεια Αφρική, τα Βαλκάνια, τις συγκρούσεις στο μαλακό υπογάστριο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης έρχεται να προστεθεί και η νέα όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και οι πιθανότητες θερμού επεισοδίου.

Ο καπιταλισμός δείχνει για άλλη μία φορά το αποτρόπαιο πρόσωπο του. Έχει δείξει αιώνες πλέον ότι, αντίθετα με τις ψευδαισθήσεις του κλασσικού φιλελευθερισμού αλλά και των σύγχρονων ιεροκηρύκων του, το κεφάλαιο τα πάει πολύ καλά με τον πόλεμο καθώς ο τελευταίος αποτελεί μία εξαιρετικά επικερδή επιχείρηση. Επιπλέον, το διεθνές σύστημα του καπιταλισμού, ο ιμπεριαλισμός, λειτουργεί επεκτείνοντας την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο στην εκμετάλλευση χωρών από άλλες χώρες. Και ο πόλεμος είναι άσφαλτο εργαλείο για την τελευταία.

Αντίθετα με τους δεξιούς αλλά και τους κοσμοπολίτες ψευδοαριστερούς κήρυκες της παγκοσμιοποίησης, η τελευταία αντί για ένα πιο ενωμένο και ειρηνικό κόσμο έφερε έναν ακόμη μεγαλύτερο κατακερματισμό και οξύτερες συγκρούσεις. Άλλωστε τα μακροχρόνια προβλήματα της καπιταλιστικής κερδοφορίας και ιδιαίτερα η τελευταία μεγάλη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση όξυναν τους ιμπεριαλιστικούς αναταγωνισμούς και φέρνουν πιο κοντά τις πολεμικές περιπέτειες. Αποτέλεσμα αυτών των εντεινόμενων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών είναι η δημιουργία ή η αναζωπύρωση μίας σειράς εθνικών ζητημάτων. Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις καταπατούν εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα (η χώρα μας είναι μία χαρακτηριστική περίπτωση μειωμένης εθνικής κυριαρχίας) αλλά και αναζωπυρώνουν υπαρκτά είτε ανύπαρκτα εθνικά ζητήματα με σκοπό τον τεμαχισμό χωρών και την αναδιάταξη του γεωπολιτικού σκηνικού.

Οι λαοί δεν έχουν κανένα συμφέρον από τους ανταγωνισμούς και τις πολεμικές συγκρούσεις των αστικών τάξεων των χωρών τους. Άλλωστε είναι αυτοί που θα θυσιαστούν σαν φθηνό κρέας για τα κανόνια, όταν τα παιδιά της αστικής τάξης θα κρύβονται σε πρόσφορους «παραδείσους», έτσι ώστε να διαμορφωθούν οι νέοι συσχετισμοί δύναμης και οι νέοι συμβιβασμοί μεταξύ των αστικών τάξεων.

Οι κομμουνιστές είναι σταθερά αντίθετοι στους πολέμους που γεννά ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός. Παλεύουν για την ειρήνη και την φιλία των λαών ενάντια στις αστικές τάξεις τους. Η πάλη για την ειρήνη είναι αναπόσπαστο στοιχείο του αγώνα για τον σοσιαλισμό.

Στην δική μας γωνιά του κόσμου η χώρα και ο λαός μας έχουν πληρώσει πολλές φορές και πολύ ακριβά τις πολεμοκάπηλους τυχοδιωκτισμούς της ελληνικής αστικής τάξης. Οι «μεγάλες ιδέες» της τελευταίας είναι πληρωμένες ακριβά με το αίμα των παιδιών του λαού και έχουν οδηγήσει σε τεράστιες εθνικές καταστροφές. Ιδιαίτερα ο μακρόχρονος ανταγωνισμός ανάμεσα στον ελληνικό και τον τουρκικό υπο-ιμπεριαλισμό για την ηγεμονία στην ευρύτερη περιφέρεια έχει αιματοκυλήσει επανειλημμένα την περιοχή.

Σήμερα, στον απόηχο της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων και της καπιταλιστικής κρίσης, ο ανταγωνισμός αυτός οξύνεται επικίνδυνα. Οι συγκρούσεις των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (της Ρωσίας συμπεριλαμβανόμενης) αυξάνουν στην περιοχή τόσο για γεωπολιτικές όσο και για οικονομικές σφαίρες επιρροής. Στα πλαίσια αυτά η τουρκική αστική τάξη επιδεικνύει σήμερα αυξημένη επιθετικότητα καθώς είναι πιο ισχυρή οικονομικά από τον καταβεβλημένο από την κρίση ελληνικό καπιταλισμό και ταυτόχρονα πιο αυτοτελής από τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Επιδιώκει να εκμεταλλευθεί την υπεροχή της αναδιατάσσοντας ακόμη και τα σύνορα. Από την πλευρά της η ελληνική αστική τάξη αδυνατεί να την παρακολουθήσει, όχι γιατί δεν θα το ήθελε αλλά γιατί δεν μπορεί επί του παρόντος να το κάνει. Έτσι επιλέγει, ιδιαίτερα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, να γίνει το πιο πιστό σκυλί του Δυτικού και κυρίως του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει ξεπεράσει σε εθελοδουλεία ακόμη και την κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου και έχει δώσει τα πάντα στις ΗΠΑ και στους Ισραηλινούς συμμάχους τους κάνοντας την χώρα ένα ξέφραγο αμπέλι. Έχουν την ψευδαίσθηση ότι έτσι αποκτούν πλάτες στον ανταγωνισμό τους με την τουρκική αστική τάξη. Ξεχνούν ότι τα πιστά σκυλιά εύκολα γίνονται αναλώσιμα θύματα στους ανταγωνισμούς των μεγάλων. Ξεχνούν ακόμη και την όχι πολύ μακρινή εμπειρία της Μικρασιατικής καταστροφής. Άλλωστε η σημερινή «ευρωπαϊκή Μεγάλη Ιδέα» της ελληνικής αστικής τάξης όχι μόνο έχει καταστρέψει την χώρα και τον λαό αλλά, έδωσε και περιθώρια στην ανάπτυξη της επιθετικότητας της αστικής τάξης και έκανε την χώρα παίγνιο στα χέρια των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Στα πλαίσια αυτά η ένταξη της πολυβασανισμένης Κύπρου στην ΕΕ αντί να διώξει έφερε πιο κοντά τον κίνδυνο του πολέμου κάνοντας την ένα νατοϊκό αεροπλανοφόρο αλλά και ένα πεδίο σκυλίσιων ανταγωνισμών για την οικονομική εκμετάλλευση ιδιαίτερα ενεργειακών αποθεμάτων.

Έτσι το σύνολο της αστικής τάξης στοιχίζεται πίσω από τις ΗΠΑ και την ΕΕ στο παιχνίδι αντιπαράθεσης και συμβιβασμού που παίζουν αυτές με την τουρκική αστική τάξη. Ιδιαίτερα οι ΗΠΑ στην αρχή προσπάθησαν να ενσωματώσουν στους σχεδιασμούς τους τα νέα ερντογανικά τζάκια της τουρκικής αστικής τάξης. Στη συνέχεια προσπάθησαν να ανατρέψουν τον Ερντογάν με το πρόσφατο αποτυχημένο πραξικόπημα όταν είδαν ότι ο τελευταίος αποκτά επικίνδυνη αυτονομία. Τώρα, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ, παίζουν ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού με την Τουρκική αστική τάξη προβάλλοντας ταυτόχρονα συμφωνίες και απειλές με σκοπό να επαναδεσμεύσουν την τουρκική αστική τάξη στο άρμα τους. Στο παιχνίδι αυτό σέρνεται από πίσω δουλικά και άκριτα η ελληνική αστική τάξη και ιδιαίτερα η βαθύτατα αμερικανόδουλη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η τελευταία αρχικά «έγλειψε» βλακωδώς τον Ερντογάν με την εντελώς άστοχη επίσκεψη του στην Αθήνα και συνέχισε την ήδη ενισχυμένη από την προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ συνεργασία στην καταστολή τουρκικών αριστερών οργανώσεων. Όταν βρέθηκε στο στόχαστρο των διεκδικήσεων της τουρκικής αστικής τάξης πέρασε σπασμωδικά, και κατά αμερικανική εντολή, στην αντίπερα όχθη των εθνικιστικών παροξυσμών και των ανόητων λεονταρισμών. Ελπίζει ότι έτσι θα προστατευθεί και ενδεχομένως θα λάβει κάποιο «κοκαλάκι» από τους μεγάλους ιμπεριαλιστές πάτρωνες. Ξεχνά ότι έτσι ξεκίνησε η τραγωδία της Κύπρου με την αμερικανοκίνητη χούντα Ιωαννίδη και το αιματοβαμμένο πραξικόπημα της στην Κύπρο.

Οι κομμουνιστές είναι σταθερά αντίθετοι σε όλους αυτούς τους τυχοδιωκτισμούς. Η φιλία του ελληνικού και του τουρκικού λαού και η συνεργασία των επαναστατικών και κομμουνιστικών ρευμάτων τους ενάντια στις αστικές τάξεις τους είναι βασική συντεταγμένη της δράσης τους. Η απεμπλοκή της Ελλάδας από διακρατικούς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ, το διώξιμο των στρατιωτικών βάσεων και η μη-συμμετοχή σε πολεμοκάπηλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε άλλες χώρες είναι βασικοί άμεσοι στόχοι τους. Αντίθετα με ότι μηρυκάζει η ελληνική αστική τάξη, καμία προστασία της εθνικής κυριαρχίας δεν δίνουν όλοι αυτοί οι ιμπεριαλιστές μαστροποί. Δεν έδωσε στο παρελθόν και δεν πρόκειται να δώσει και τώρα. Γι’ αυτό οι κομμουνιστές οφείλουν να είναι σταθερά αντίθετοι σε κάθε πολεμικό τυχοδιωκτισμό της ελληνικής αστικής τάξης και να πείσουν την ελληνική εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα για το ότι πρέπει να αντιταχθεί και να αποτρέψει κάθε τέτοιο εγχείρημα.

Ταυτόχρονα όμως οι κομμουνιστές δεν χαρίζουν το ζήτημα της πατρίδας στην αστική τάξη. Οι εργαζόμενοι έχουν τόπο, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Οι εργαζόμενοι αγαπούν την πατρίδα τους ακριβώς γιατί σέβονται όλες τις πατρίδες. Η αστική τάξη και τα εθνικιστικά τσιράκια της δεν έχουν κανένα πατριωτισμό και το έχουν αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν όταν έγιναν τα πιστά τσιράκια ξένων κατακτητών αιματοκυλώντας με τα τάγματα αλητείας τους την χώρα και τον λαό για να μπορέσουν να διατηρήσουν, πάντα υπό ξένη επικυριαρχία, την εξουσία τους επάνω στην χώρα. Ο εργατικός και λαϊκός πατριωτισμός είναι ο μόνος που υπεράσπισε την χώρα όχι για να κατακτήσει άλλες χώρες και λαούς αλλά για να εξασφαλίσει το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των λαών να ζουν ειρηνικά, ελεύθεροι και ανεξάρτητοι στον τόπο τους. Σ’ αυτή την υπεράσπιση της πατρίδας των εργαζομένων οι έλληνες κομμουνιστές έχουν δώσει ανυπολόγιστες και ανιδιοτελείς θυσίες που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες στη λαϊκή μνήμη.

Απέναντι σε κάθε επιβουλή της εδαφικής ακεραιότητας μέσα στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών είναι προφανές ότι η θέση των κομμουνιστών είναι στην πρώτη γραμμή στην πάλη για την αποτροπή της. Αυτό σημαίνει πάλη για την ειρήνη και την φιλία των λαών, πάλη για την αποτροπή των πολεμοκάπηλων τυχοδιωκτισμών των αστικών τάξεων και για την ανατροπή των τελευταίων, πάλη για την εθνική ανεξαρτησία από ιμπεριαλιστικές κηδεμονίες, πάλη για το απαραβίαστο των συνόρων και την αποτροπή εισβολών και κατακτήσεων. Βασικός οδηγός στην πάλη αυτή πρέπει να είναι η αυτονομία της κομμουνιστικής πολιτικής από αστικούς σχεδιασμούς και ψεύτικα και εχθρικά διλήμματα.  Στην υπεράσπιση της πατρίδας οι κομμουνιστές και οι εργαζόμενοι δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν ότι «εκείνος που για τον εχθρό μιλάει είναι ο ίδιος τους ο εχθρός». Ιδιαίτερα στην περίπτωση της χώρας μας οι Έλληνες κομμουνιστές μαζί με την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας θα πρέπει να δείξουν ότι είναι τα βρώμικα παιχνίδια της ελληνικής αστικής τάξης που την θέτουν σε κίνδυνο (αφού άλλωστε έχουν ήδη εκποιήσει την εθνική ανεξαρτησία στην τρόικα). Ο μόνος τρόπος για να ζήσει ο λαός μας ελεύθερος, κυρίαρχος και με αξιοπρέπεια σ’ αυτή την γωνιά του κόσμου είναι εν τέλει να ξεφορτωθεί την ελληνική ολιγαρχία που πάντα αντιμετώπιζε τον λαό και την χώρα σαν ένα αναλώσιμο στην κυνήγι της συσσώρευσης πλούτου στα δικά της χέρια.

 

David Harvey and Marxism – an incompatible relationship

David Harvey and Marxism – an incompatible relationship

 

There is a very clever definition about the poseur (in more derogatory plain English the popinjay). The definition goes as follows: a poseur is someone that is good in one thing which he underestimates because he thinks that he is very good in something else in which he is totally useless.

David Harvey is a typical example of such a poseur. He was a very competent economic geographer but he chose to abandon his field of expertise for becoming a self and media-proclaimed doyen in Marxist Political Economy. Since this turn he went from one blunder to the other but each time achieving a tremendous publicity by the media of the frivolous softy Western Left. He endeavoured in economic analysis making absurd and lousy arguments which discredited Marxism (and were easily disparaged by Mainstreamers like Brad DeLong). He then took on to explain Marx and rectify Marxism with equal incompetence.

He meddled with the theory of imperialism proposing his ‘New Imperialism’ thesis. The latter argues that modern imperialism is based on (violent) direct extraction (expropriation) rather than on indirect economic exploitation. In this way he unwarrantedly equated capitalist imperialism with pre-capitalist imperialism. Pre-capitalist imperialism operated within pre-capitalist modes of production. The latter were systems of exploitation based on relations of violence and power; that is on the direct forceful obligation of the exploited classes. A serf was not asked if he wanted to be one; he was obliged to be. On the contrary, capitalism is a system of exploitation based on the economy; that is on indirect economic exploitation. No capitalist obliges a labourer to become his employee (and thus be exploited by the capitalist). The only thing that obliges the latter is his inability to sustain himself otherwise. Harvey’s ‘New Imperialism’ inspired several other equally superficial theorists (for example some Marxisant proponents of ‘financialisation’) in following his utterly erroneous path.

Harvey also endeavoured in Marxist crisis theory with equally dismal results. He argued that Marx had not a theory of falling profit rate and advanced his own caricature of a crisis explanation. His first argument – very popular within the softy pinky Western Left – has been vigorously refuted by many Marxist economists. His own explanation of the recent crisis is equally absurd. He actually maintains that modern capitalism is in permanent crisis but this crisis is shifting from one geographical location to the other. Of course, he is totally unable to define a causal mechanism of the crisis and to offer convincing empirical evidence (apart from descriptive simplicities).

It appears that Harvey’s last endeavour is to make the grandiose declaration that Marx did not ascribed to the Labour Theory of Value. The following excellent piece by P.Cockshott offers a very accurate refutation of Harvey’s new publicity stand.

Being a poseur attracts publicity – and support from dubious centres – and Harvey basks in this. However, it does not advance neither Marxism nor the cause of the Left.

https://paulcockshott.wordpress.com/2018/04/05/did-marx-have-a-labour-theory-of-value/

 

political economy

Did Marx have a labour theory of value?

Paul Cockshott

 

It seems absurd that one has to answer this question.

It was so thoroughly answered by previous generations of economists in the affirmative[12], that it would seem unnecessary even to examine the issue. But David Harvey has recently posted a short article[6] claiming that Marx was an opponent of the labour theory

It is widely believed that Marx adapted the labour theory of value from Ricardo as a founding concept for his studies of capital accumulation.  Since the labour theory of value has been generally discredited, it is then often authoritatively stated that Marx s theories are worthless. But nowhere, in fact, did Marx declare his allegiance to the labour theory of value.  That theory belonged to Ricardo, who recognized that it was deeply problematic even as he insisted that the question of value was critical to the study of political economy.  On the few occasions where Marx comments directly on this matter,1 he refers to value theory and not to the labour theory of value.  So what, then, was Marx s distinctive value theory and how does it differ from the labour theory of value?( [6])

It is difficult to take this seriously but as Mike Roberts has done a reply, I probably should do likewise and type a brief response.

Harvey claims that the labour theory of value is generally discredited. But in what sense?

It is correct to say that the theory is not viewed with favour in economics departments, but that is for political reasons – the labour theory of value came, since Gray and Marx, came to be associated with socialism. Since academic economists, in general, did not want to be tainted with the socialist label they were at pains to distance themselves from the theory. But none of them ever adduced any empirical evidence to refute it. It was socially discredited but not empirically refuted.

If one wants to refute a theory about the world you have to show that the theory makes incorrect empirical predictions. Eratosthenes refuted the theory that the Earth was flat and confirmed the theory that it is round by observing that when the sun was overhead in Syene it was at an angle of 7°12′ to the vertical in Alexandria, implying that the earth was curved with a circumference of 25,000 miles. If the earth had been flat the angle of the sun would not have varied as you went north.

The labour theory of value predicts that the prices of commodities will vary proportionately with their labour content. Refuting this should be easy, just show that in fact their prices do not vary with labour content in this way. Did the economists opposed to the labour theory of value do this?

Did they hell, they did not even bother to collect the data to do the tests. So for a century after Marx, the theory was ‘discredited’, but never empirically refuted.

As soon as economists started to collect data to test the theory, which depended on reasonably good economic statistics of whole economies, what did they find?

They found the Ricardo and Marx had been right all along. A whole bunch of studies[18,17,5,13,15,19,1,4,2] since the 1980s have shown that the labour theory of value is very good at predicting prices. Far from being refuted by the evidence, it has been confirmed.

Harvey is like a flat-earther after Erastosthenes, denying the Earth is round on theological grounds.

Harvey next complains that Marx nowhere declares his allegiance to the labour theory of value. True enough, since at the time Marx was writing, that was the only theory going. It simply was the theory of value. It was only afterwards that the alternative marginal utility or neo-classical theory of value was established. After Jevons[8] economists distinguished between the classical or labour theory of value and the neoclassical or marginalist theory of value. But it is ridiculous to expect Marx to have taken sides in a debate that only started after Capital was published(1867). At the time he was writing it was widely accepted that labour was the source of value. Even Jevons the founder of marginalism still accepted that prices were proportional to labour1, thinking that his marginal utility theory gave further support to this time honoured assumption.

Harvey promises to explain what Marx’s theory of value actually is, but nowhere in his article does he do this. That is because it would be impossible to do this without revealing that the theory of value in Marx is identical in all major predictions to that of Ricardo.

What did Ricardo’s theory say?

Did Marx agree with him?

When comparing theorists, especially ones who originally wrote in distinct languages, you should not pay too much attention to the precise vocabulary that they use. What is important is the relations between the concepts they deploy and the relationships that the theorists predict will hold in the real world. When you look at this you see that Marx followed Ricardo’s value theory very closely.

There are 4 key components to their value theory on which both authors agree:

  1. The exchangeable value of commodities varies with their direct labour content2,3.
  2. The indirect labour used to make raw materials and equipment also contribute proportionately to the exchange value4,5.
  3. It is the labour actually expended not the level of pay of the workers that determines value6,7.
  4. The variation of price with labour will be modified by the formation of an equal rate of profit on stock.8,9

The theories are therefore substantially identical in the empirical predictions they make, differing only slightly in terminology. Points 1,2,3 are validated by the empirical data in the studies cited earlier. Point 4 is poorly supported by or refuted by the empirical data [5,19,3] . Marx and Ricardo say the same thing where they are both right and say the same thing where they are both wrong.

So yes Marx has a labour theory of value as Ricardo had. The greater part of this theory is not refuted by the evidence, it is confirmed by it.

This does not mean that Marx made no contributions. Major innovations in his thought were:

  • The point that labour only gets represented as exchange value in societies with private ownership and atomised production. Marx says exchange was absent in traditional Indian communities or the communism of the Incas. The prior economists had assumed that all societies produce commodities.
  • The distinction between labour and labour power.
  • The introduction of the concept of surplus value as something functionally prior to the division of surplus value between profit, interest and rent.
  • A new theory to explain the falling rate of profit.
  • A repudiation of Say’s law.
  • The concept of absolute ground rent.
  • The introduction of more modes of production than the ones Adam Smith recognised.
  • The idea that the class struggle leads to the dictatorship of the proletariat.

These are all significant innovations that did distinguish him from his predecessors. There is no need to pretend innovation by Marx in value theory, a topic where he just rigorously used Ricardo’s concepts.

But what about abstract/concrete labour?

Was this distinction not an innovation on Marx’s part?

Well the specific phrase ‘concrete labour’ was different, but the relevant conceptual distinction between the two was present in Adam Smith’s work.

Smith simply uses the term ‘labour’ unqualified where Marx sometimes says abstract labour10. Smith specifically says that when he is talking of labour in this way he is talking of labour in the abstract11. When Smith discusses the division of labour, he is discussing the division of the abstract labour into what he terms ‘varieties’ of labour12 or ‘sorts’ of labour13. This is the same distinction that Marx is making when, using the slightly different term, he talks of abstracting from concrete labours or kinds of labour14.

In tabular form we have:

Smith Marx
variety, kind, palpable kind, concrete
labour, abstract abstract-labour

The same conceptual distinction is being made here between the different kinds of activities into which the labour is divided, and labour in the abstract, or the abstract notion of labour.

References

[1]

W Paul Cockshott, A Cottrell, and GJ Michaelson. Testing Labour Value Theory with input/output tables. Department of Computer Science, University of Strathclyde, 1993.

[2]

W Paul Cockshott and Allin Cottrell. The scientific status of the labour theory of value. IWGVT conference at the Eastern Economic Association meeting, in April, 1997.

[3]

W Paul Cockshott and Allin Cottrell. Does marx need to transform. Marxian economics: A reappraisal, 2:70-85, 1998.

[4]

W Paul Cockshott and Allin F Cottrell. Labour time versus alternative value bases: a research note. Cambridge Journal of Economics, 21(4):545-549, 1997.

[5]

Nils Fröhlich. Labour values, prices of production and the missing equalisation tendency of profit rates: evidence from the german economy. Cambridge journal of economics, 37(5):1107-1126, 2013.

[6]

David Harvey. Marx’s refusal of the labour theory of value, 2018.

[7]

William S. Jevons. Theory of Political Economy. Sentry Press, 1871.

[8]

William Stanley Jevons. Brief account of a general mathematical theory of political economy, by william stanley jevons journal of the royal statistical society, london, xxix (june 1866), pp. 282-87.Journal of the Royal Statistical Society, 29:282-87, 1866.

[9]

Karl Marx. Value, price, and profit. CH Kerr & Company, 1910.

[10]

Karl Marx. Capital, volume 1. Progress Publishers, Moscow, 1954. Original English edition published in 1887.

[11]

Karl Marx. Capital, volume 3. Progress Publishers, Moscow, 1971.

[12]

Ronald L Meek. Studies in the labor theory of value, volume 428. NYU Press, 1956.

[13]

  1. Petrovic. The deviation of production prices from labour values: some methodolog and empirical evidence. Cambridge Journal of Economics, 11:197-210, 1987.

[14]

David Ricardo. Principles of Political Economy and Taxation. In P. Sraffa, editor, The Works and Correspondence of David Ricardo, volume 1. Cambridge, 1951.

[15]

  1. M. Shaikh. The empirical strength of the labour theory of value. In R. Bellofiore, editor, Marxian Economics: A Reappraisal, volume 2, pages 225-251. Macmillan, 1998.

[16]

Adam Smith. The Wealth of Nations. 1974.

[17]

Lefteris Tsoulfidis and Dimitris Paitaridis. Monetary expressions of labor time and market prices: Theory and evidence from china, japan and korea. Review of Political Economy, 2016.

[18]

David Zachariah. Testing the labor theory of value in Sweden. http://reality.gn.apc.org/econ/DZ_article1.pdf, 2004.

[19]

David Zachariah. Labour Value and Equalisation of Profit Rates. Indian Development Review, 4(1):1-21, 2006.

Footnotes:

1

“thus we have proved that commodities will exchange in any market in the ratio of the quantities produced by the same quantity of labour.” ([7]page 187)

2“If the quantity of labour realized in commodities, regulate their exchangeable value, every increase of the quantity of labour must augment the value of that commodity on which it is exercised, as every diminution must lower it.” [14]Chap. 1 , Sec. 1

3“If we consider commodities as values, we consider them exclusively under the single aspect of realized, fixed, or, if you like, crystallized social labour. In this respect they can differ only by representing greater or smaller quantities of labour, as, for example, a greater amount of labour may be worked up in a silken handkerchief than in a brick. But how does one measure quantities of labour? By the time the labour lasts, in measuring the labour by the hour, the day, etc. Of course, to apply this measure, all sorts of labour are reduced to average or simple labour as their unit. We arrive, therefore, at this conclusion. A commodity has a value, because it is a crystallization of social labour. The greatness of its value, or its relative value, depends upon the greater or less amount of that social substance contained in it; that is to say, on the relative mass of labour necessary for its production. The relative values of commodities are, therefore, determined by the respective quantities or amounts of labour, worked up, realized, fixed in them. The correlative quantities of commodities which can be produced in the same time of labour are equal. Or the value of one commodity is to the value of another commodity as the quantity of labour fixed in the one is to the quantity of labour fixed in the other.” ([9], Sec. VI)

4“Not only the labour applied immediately to commodities affect their value, but the labour also which is bestowed on the implements, tools, and buildings, with which much labour is assisted”[14]Chap. 1 Sec. 2

5“In calculating the exchangeable value of a commodity we must add to the quantity of labour previously worked up in the raw material of the commodity, and the labour bestowed on the implements, tools, machinery, and buildings, with which such labour is assisted.”(Marx op. cit)

6See Ricardo’s criticism of Adam Smith for confusing the labour content of commodities for the labour that a commodity will exchange against.

7The whole argument of [9] is devoted to showing that trades unions can raise wages and raise the wage share and that such rises in wages will not simply result in higher prices.

8[14]Chap. 1, Sec. 4

9[11] Part II

10

“A use value, or useful article, therefore, has value only because human labour in the abstract has been embodied or materialised in it. How, then, is the magnitude of this value to be measured? Plainly, by the quantity of the value-creating substance, the labour, contained in the article. The quantity of labour, however, is measured by its duration, and labour time in its turn finds its standard in weeks, days, and hours.”([10], page 23 MIA pdf version)

11

“The greater part of people, too, understand what is means by a quantity of a particular commodity, than by a quantity of labour. The one is a plain palpable object; the other an abstract notion, which though it can be made sufficiently intelligible, is not altogether so natural and obvious.” ([16], page 23 Kindle edition)

12

“What a variety of labour, too, is necessary in order to produce the tools of the meanest of theose workmen! To say nothing of such compicated machines as the ship of the sailr, the mill of the fuller, or even the loom of the weaver, let us consider only what a variety of labour is requisite in order to form tat very simple machine, the shears with which the shepherd clips the wool. The miner, the builder of the furnace for smelting the ore, the feller of the timber, the burner of the charcoal to be made use of in the smelting-house, the brickmaker, the bricklayer, the workmen who attend the furnace, the millwright, the forger the smith, must all of them join their different arts in order to produce them.” .([16], page 12-13 Kindle edition)

13

“The spinner is almost always a distinct person from the weaver; but the ploughman, the harrower, the sower of the seed, and the reaper of the corn, are often the same. The occasions for those different sorts of labour returning with the different seasons of the year, it is impossible that one man should be constantly employed in any one of them. This impossibility of making so complet and entire a separation of all the different branches of labour employed in agriculture, is perhaps the reason why the improvement of the productive powers of labour, in this art, does not always keep pace with their improvement in manufactures.”[16], page 9-10 Kindle edition)

14“If then we leave out of consideration the use value of commodities, they have only one common property left, that of being products of labour. But even the product of labour itself has undergone a change in our hands. If we make abstraction from its use value, we make abstraction at the same time from the material elements and shapes that make the product a use value; we see in it no longer a table, a house, yarn, or any other useful thing. Its existence as a material thing is put out of sight. Neither can it any longer be regarded as the product of the labour of the joiner, the mason, the spinner, or of any other definite kind of productive labour. Along with the useful qualities of the products themselves, we put out of sight both the useful character of the various kinds of labour embodied in them, and the concrete forms of that labour; there is nothing left but what is common to them all; all are reduced to one and the same sort of labour, human labour in the abstract.”([10], page 28 MIA pdf version)

 

Ενάντια στον πόλεμο και για την υπεράσπιση της πατρίδας, ΠΡΙΝ 1/4/2018

ΠΡΙΝ 1/4/2018

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

Ι. Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός είναι υπεύθυνος για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την αποξένιωση των ανθρώπων, την οικολογική καταστροφή του πλανήτη και τους πολέμους.
Είναι επίσης σαφές ότι σήμερα στο πλαίσιο της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων η ανθρωπότητα, και ιδιαιτέρως η ευρύτερη περιοχή μας, ζει διάφορους τοπικούς πολέμους ως συνέπεια ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, που στόχο είχαν και έχουν τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών των πληττόμενων χωρών και γενικότερα το γεωστρατηγικό τους έλεγχο.
Αυτή η όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε μια ακόμη γενικευμένη σύρραξη, η οποία, λόγω και της ανάπτυξης της πολεμικής τεχνολογίας, θα είναι πολύ πιο καταστροφική για την ανθρωπότητα σε σχέση με τις προηγούμενες και θα θέτει σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια την ύπαρξη της .

ΙΙ. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η όξυνση των σχέσεων της χώρας μας με την Τουρκία , που με την οποιανδήποτε αφορμή μπορεί να οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο, ακόμη και σε πόλεμο.
Η πολιτικά ενδοτική Ελληνική κυβέρνηση με μαέστρο της τον Τσίπρα και πρώτα βιολιά της τον Υπουργό Εξωτερικών Κοτζιά και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Καμμένο, με την πλήρη συμφωνία όλων των αστικών κομμάτων αντί να ταχθεί υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας, επέλεξε να ενταχθεί στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο πρωτίστως των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, το οποίο για την ώρα συμπορεύεται με την ΕΕ.
Η ντόπια αστική τάξη στηρίζει ολόψυχα αυτήν την επιλογή επιδιώκοντας να γίνει αρεστή σε όσους η ίδια θεωρεί «προστάτες» της ευελπιστώντας να αποκομίσει και η ίδια κάποια οφέλη από την μοιρασιά της λείας.
Έτσι η Ελλάδα μέσω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ και της ανεμπόδιστης λειτουργίας των ξένων βάσεων, οι οποίες αντί να κλείσουν επεκτείνονται και δραστηριοποιούνται, (η βάση της Σούδας είναι το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο της Μεσογείου από το οποίο εκτοξεύονται πύραυλοι κατά Συριακών εδαφών ) συμμετέχει ήδη ενεργά στον επιθετικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο ..

ΙΙΙ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι αναγκαία μια σαφής, δίχως «ναι μεν, αλλά» και διγλωσσία, στάση της κομμουνιστικής Αριστεράς.
Πρώτιστο καθήκον της είναι όχι μόνον να καταγγείλει μια ενδεχόμενη πολεμική σύρραξη, στην οποία θα εμπλέκεται και η χώρα μας, αλλά και να παρέμβει για να συμβάλει στην ανατροπή της . Και αυτή η παρέμβαση σημαίνει άμεση αγωνιστική διεκδίκηση της αποχώρησης από ΕΕ και ΝΑΤΟ, πολέμου συνδικάτο, καθώς και πρακτικό αποκλεισμό όλων των ξένων βάσεων με συνεχή αγώνα μέχρι το οριστικό κλείσιμό τους. Η κομμουνιστική Αριστερά θα πρέπει να αναδείξει και να στηρίξει την άρνηση των φαντάρων μας να συμμετέχουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην όποια εκτός των συνόρων μας πολεμική επιχείρηση, να παλέψει για την ακύρωση των κοινών πολυεθνικών ασκήσεων στο έδαφος μας τύπου «Ηνίοχος», αλλά και των στρατιωτικών συμφωνιών με τις πλέον πολεμοχαρείς δυνάμεις της περιοχής όπως το Ισραήλ. Στόχος ενός αυθεντικού αντι-πολεμικού κινήματος πρέπει να είναι και η, με κάθε τρόπο, εναντίωση στην ένταξη της εξωτερικής μας πολιτικής στα Νατοϊκά σχέδια, ένταξη που εκφράζεται και υπηρετείται και με το χειρισμό του ζητήματος της ΠΓΔΜ. Πρέπει να αντισταθούμε στην καλλιέργεια κάθε είδους εθνικισμού, αλυτρωτισμού και ρατσισμού, φαινόμενα που προάγουν τον πόλεμο απέναντι σε άλλους λαούς, τους οποίους πρέπει να αντιμετωπίζουμε διεθνιστικά σαν αδέλφια μας.

IV. Αν παρόλα αυτά επιχειρηθεί από τον οποιονδήποτε να αμφισβητήσει την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας, ελάχιστη προϋπόθεση άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας, όχι μόνον με πολιτικούς και οικονομικούς όρους, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα από την Τρόικα που την δυναστεύει, αλλά και στρατιωτικά , τότε, όπως έπραξαν πάντοτε πρωτοπόρα οι κομμουνιστές, σε αντίθεση με την αστική τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους , θα την υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις , με έναν αγώνα διττά απελευθερωτικό, και απέναντι στους ξένους επίδοξους κατακτητές μας και απέναντι στην ντόπια ξενόδουλη αστική τάξη, με ευθύνη της οποίας θα έχουμε οδηγηθεί στον πόλεμο.

Σταύρος Μαυρουδέας
Γιώργος Ρούσης
Αλέξανδρος Χρύσης