Category Archives: Πολιτικές παρεμβάσεις – Political interventions

«Ελληνική κρίση και πολιτική εκπροσώπηση: υπάρχουν ακόμη ευκαιρίες για την επαναστατική Αριστερά;» video

Το video της ομιλίας μου με θέμα «Ελληνική κρίση και πολιτική εκπροσώπηση: υπάρχουν ακόμη ευκαιρίες για την επαναστατική Αριστερά;» στην προσυνεδριακή 2ημερίδα του ΝΑΡ στις 8/10/2017 στον πολυχώρο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΟΛΥΒΙ βρίσκεται στους ακόλουθους συνδέσμους:

«Ελληνική κρίση και πολιτική εκπροσώπηση: υπάρχουν ακόμη ευκαιρίες για την επαναστατική Αριστερά;» (Μαυρουδέας Σταύρος)

 

https://youtu.be/BhrVvt7ZiMc

 

https://youtu.be/P7HWdhHEWtk

Advertisements

Ούτε λέξη για την ταμπακιέρα … Μία οφειλόμενη απάντηση σε νέο σχόλιο της Iskra

 

 

Ούτε λέξη για την ταμπακιέρα …

Μία οφειλόμενη απάντηση σε νέο σχόλιο της Iskra

Σταύρος Μαυρουδέας

 

11/6/2017

Στις 10/6/2017 η Iskra δημοσίευσε την απάντηση μου σε προηγούμενο σχόλιο της μαζί με νέο δικό της σχόλιο («Φιλικές συμβουλές προς «κύκλους της ΛΑ.Ε») με την δήλωση ότι «ότι είχε να πει το έγραψε στο σχόλιο της» και ότι δεν σκοπεύει να συμμετάσχει «σε ένα άκομψο σίριαλ ερωταπαντήσεων, σύνηθες στην Αριστερά, που συχνά δεν χρησιμεύει σε τίποτε άλλο παρά να καλλιεργεί «εξυπνάδες» και να δηλητηριάζει το κλίμα και τις σχέσεις».

Φίλοι της Iskra αν θεωρείτε ότι η μέχρι τώρα συζήτηση καλλιεργεί «εξυπνάδες» και «δηλητηριάζει» τότε δεν θα έπρεπε να μπείτε καν στον κόπο να την προκαλέσετε με επανειλημμένα σχόλια σας. Δεν ανοίγει κανείς μία συζήτηση όταν βιάζεται να αποδράσει από αυτήν.

Επίσης, τον προσωπικό τόνο και τις «εξυπνάδες» (τύπου Βρούτου) μάλλον πρέπει να τις αναζητήσετε στα κείμενα σας. Επίσης, ότι καλό είναι να συγκρατήσετε την ορμή σας και να φρεσκάρετε τις γλωσσικές σας γνώσεις. Το «παρακαλώ» μόνο επιτακτικό δεν είναι στην ελληνική γλώσσα.

Για την ουσία του ζητήματος, που είναι και το σημαντικότερο, δεν λέτε τίποτα ή μάλλον επιδίδεστε στις γνωστές διγλωσσίες στις οποίες διαπρέψατε – προς η ζημία σας – ιδιαίτερα στην περίοδο των εκλογών.

Ευτυχώς οι ανώνυμοι «κύκλοι της ΛΑΕ» αντικαθίστανται από το «γραφείο τύπου της ΛΑΕ». Φυσικά να δηλώσω προκαταβολικά ότι περιποιεί τιμή στην ασημαντότητα μου η ενασχόληση ενός τόσο βαρυσήμαντου οργάνου με τις απόψεις μου.

Το τελευταίο κατά πρώτον αντιπαρέρχεται μετά απαξίας «μικροπρεπείς χαρακτηρισμούς που αποδίδονται στην ΛΑΕ» και δεν απαντά σε «εύκολες μειωτικές κρίσεις για την παράταξη και για διαδρομές προσώπων και συλλογικοτήτων της». Εύγε φίλτατοι. Ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την αυτοκριτική για πράξεις και δηλώσεις σου είναι να υποδυθείς την προσβεβλημένη παρθένα. Αλήθεια, δεν θεωρεί η ΛΑΕ ότι οφείλει μία αυτοκριτική για τα μέχρι τώρα πεπραγμένα της (ιδιαίτερα στην περίοδο της συμμετοχής της στο ΣΥΡΙΖΑ); Ποιο από τα αναφερόμενα στο κείμενο μου είναι άστοχο και άδικο;

Στη συνέχεια το ερίτιμο γραφείο τύπου της ΛΑΕ δηλώνει ότι «συμφωνεί πλήρως με την θέση που διατυπώνει ο σ.Μαυρουδέας πως η έξοδος από την ΟΝΕ αποτελεί τμήμα της συνολικής και άμεσης αποδέσμευσης από την ΕΕ. Τελεία και παύλα.». Αυτό αποτελεί σίγουρα μία πρόοδο. Όμως μήπως θα έπρεπε να διατυπωθεί και στα επίσημα πολιτικά ντοκουμέντα της ΛΑΕ; Για παράδειγμα στην πρόσφατη απόφαση του ΠΣ της ΛΑΕ τίποτα ανάλογο δεν λέγεται αλλά μόνον επαναλαμβάνονται οι παλιές εσφαλμένες και ανεπαρκείς διατυπώσεις της ιδρυτικής διακήρυξης της ΛΑΕ.

Επίσης, το γραφείο τύπου της ΛΑΕ, αμέσως μετά την προαναφερθείσα θετική διατύπωση έρχεται να την «νερώσει» επαναλαμβάνοντας τα γνωστά τετριμμένα περί αμεσότητας της εξόδου από την ΟΝΕ. Πρόκειται περί κουτοπονηριάς. Όπως προσπάθησε να εξηγήσει το αρχικό κείμενο μου, άλλο τεχνικό πρόγραμμα και άλλες πολιτικές προκείμενες θέτει ένα μέτωπο αποδέσμευσης από την ΕΕ και άλλες ένα μέτωπο «εξόδου από την ΟΝΕ κατ’ αρχήν και βλέπουμε».

Φίλοι της ΛΑΕ, συγχωρήστε αυτή την εμμονή στην ακρίβεια αλλά οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Πόσο μάλλον αν κάποιοι έχουν υποστεί το ευτελές παιχνίδι διγλωσσίας, παραπλανητικών διατυπώσεων και καιροσκοπισμού στο οποίο επιδοθήκατε συλλήβδην (για να αφήσουμε στην άκρη ορισμένες συνιστώσες σας που έκαναν πρωταθλητισμό σ’ αυτό) στην περίοδο των εκλογών.

Αν πράγματι συμφωνείτε σε στη μετωπική συμπόρευση της Αριστεράς με βάση ένα πρόγραμμα αποδέσμευσης από την ΕΕ επιτέλους πείτε το καθαρά.

Φιλικές συμβουλές προς «κύκλους της ΛΑΕ»

Φιλικές συμβουλές προς «κύκλους της ΛΑΕ»

 

Σταύρος Μαυρουδέας

8/6/2017

 

 

 

 

 

 

 

Το κείμενο μου «Αποδέσμευση από την ΕΕ ή Δραχμισμός;» (ΠΡΙΝ Σάββατο 3 Ιουνίου 2017) προκάλεσε την κριτική ανώνυμου σχολιογράφου της Iskra και επίσης ανώνυμων κύκλων της ΛΑΕ με τίτλο «Ο «δραχμισμός» και ο «αριστερός ευρωσκεπτικισμός» της ΛΑ.Ε. Και εσύ Βρούτε;». Με την πιο φιλική διάθεση θα ήθελα να κάνω ορισμένες επισημάνσεις και να προβώ σε αντίστοιχες συμβουλές.

 

 

 

Πρώτον, αυτή η οχύρωση πίσω από την ανωνυμία – πόσο μάλλον το σχήμα «κύκλοι της ΛΑΕ» που ανάγει σε κυβερνητικές μεθόδους συγκεκαλυμμένων διαρροών – δεν βοηθά την συζήτηση στην Αριστερά.

 

Δεύτερον, Βρούτους καλύτερα θα ήταν να αναζητούσατε στον δικό σας πολιτικό χώρο (όπου μάλλον έχετε πολλούς). Εξ όσων γνωρίζω ούτε στον ίδιο πολιτικό χώρο ανήκουμε, ούτε κοινή πολιτική διαδρομή είχαμε. Θα μπορούσε να κάνει κανείς αρκετά ειρωνικά σχόλια περί αμετροέπειας, Καισαρισμού κλπ. αλλά δεν θα συμβάλλουν στην ουσία της συζήτησης στην οποία το κείμενο μου θέλει να προκαλέσει.

 

Τρίτον, αποτελεί υπεκφυγή και ένδειξη αδυναμίας το να προσπαθείς να αντικρούσεις μία άποψη ταυτίζοντας την με κάποια άλλη. Εν προκειμένω η ταύτιση από μέρους σας της άποψης που διατύπωσα με την κριτική του ΚΚΕ στη ΛΑΕ (παρόλο ότι φευγαλέα αναγνωρίζονται οι διαφορές τους) είναι καθαρή υποκρισία.

 

Τέταρτον, το τρυκ το οποίο χρησιμοποιείται, δηλαδή το να παρουσιάζετε και σχολιάζετε απόψεις κατά το δοκούν (ή για να το πω ευγενικά παραποιώντας τες) χωρίς καν να τις παραθέτετε ή να παραπέμπετε τον αναγνώστη σ’ αυτές ανήκει στις χειρότερες παραδόσεις γραφειοκρατικών κύκλων της Αριστεράς και θα συνιστούσα θερμά να το αποφεύγετε.

 

Πέμπτον, αν πράγματι οι ανούσιες αδελφοκτόνες διαμάχες είναι μία γάγγραινα για την Αριστερά το ίδιο είναι και η σιωπή του κατώτατου κοινού όρου και το τέλμα της έλλειψης αντιπαράθεσης. Πίσω από τα τελευταία κρύβονται συνήθως καταστροφικές και δεξιόστροφες πολιτικές ατζέντες (όπως έδειξε η υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ και για την οποία έχετε σοβαρότατες ευθύνες). Αντίθετα, η ανοικτή συζήτηση και κριτική αντιπαράθεση – ιδιαίτερα σε χαλεπούς καιρούς όπως τον τωρινό – είναι αναγκαία για την Αριστερά για να μπορέσει να παράγει νέες ιδέες και να ξεπεράσει τα σημερινά αδιέξοδα της.

 

Έκτον, για την πολιτική ουσία – που είναι και το πιο σημαντικό – δεν λέτε τίποτα. Επαναλαμβάνεται ότι τάσσεστε υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, κάτι που δεν λέγατε τον καιρό που συμμετείχατε στο ΣΥΡΙΖΑ και υπερασπίζατε ενθουσιωδώς όχι μόνον το δεξιόστροφο και αναποτελεσματικό πρόγραμμα του αλλά ακόμη και την φαιδρότητα που ονομάσθηκε «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Όμως αυτή η καλοδεχούμενη μετατόπιση σας δεν παίζει κανένα ουσιαστικό ρόλο στα νέα προγράμματα που προτείνετε. Πρόκειται μόνο για ένα ευχολόγιο που ανάγεται σε ένα ακαθόριστο μέλλον και χάνεται μέσα σε φλύαρες διατυπώσεις που αποσκοπούν σε ακαθόριστα αντι-μνημονιακά μέτωπα με πρόσωπα και δυνάμεις καθόλα αφερέγγυες και που αρκετές δεν συμμερίζονται ούτε καν την έξοδο από την ΟΝΕ. Αυτό κάνατε στις τελευταίες εκλογές και είδατε τα αποτελέσματα, τόσο τότε όσο και μετά. Αυτό όμως συνεχίζετε να κάνετε και σήμερα.

 

Στα πιο συνεκτικά κείμενα σας προτείνεται ένα πρόγραμμα μετωπικής συμπόρευσης με κέντρο την έξοδο από την ΟΝΕ και μόνο. Υποστηρίζεται (όπως και στο σχόλιο σας για το κείμενο μου) ότι αυτό είναι το πολιτικά άμεσο που μάλιστα σε χρόνο dt θα οδηγήσει σε πλήρη αναδιαμόρφωση του οικονομικού τοπίου και στη συνέχεια, μετά από συγκρούσεις με την ΕΕ, θα οδηγήσει στο να τεθεί το ερώτημα της εξόδου από την ΕΕ σε δημοψήφισμα.

Ακριβώς αυτή την στρουθοκαμηλική αντίληψη επικρίνει το κείμενο μου. Συγκεκριμένα, δείχνει ότι η έξοδος από την ΟΝΕ είναι αδιέξοδη αν δεν αποτελεί τμήμα της συνολικής και άμεσης αποδέσμευσης από την ΕΕ. Για να το τεκμηριώσει αυτό προβάλει (όπως και άλλα πιο αναλυτικά κείμενα μου, π.χ. «Ανταγωνιστικές ερμηνείες και στρατηγικές εξόδου της ελληνικής κρίσης και το πρόβλημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης» ΟΥΤΟΠΙΑ νο.115) συγκεκριμένα επιχειρήματα με πιο σημαντικό την υποτίμηση της προβληματικής παραγωγικής δομής της ελληνικής οικονομίας και την αδυναμία άμεσης και δραστικής αναδιάρθρωσης της εντός της ΕΕ. Επ’ αυτών έχετε να πείτε κάτι;

Η επίκληση ως απάντησης του φυλλαδίου της ΛΑΕ για την μετάβαση στο εθνικό νόμισμα – που στην καλύτερη περίπτωση είναι έκθεση ιδεών και ερωταποκρίσεις για πολιτικό καφενείο αλλά όχι συνεκτικό πρόγραμμα – επιβεβαιώνουν τα προαναφερθέντα επιχειρήματα.

Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα είναι η εμμονή σας σε πολιτικές αντιλήψεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ και συγκεκριμένα στις ψευδαισθήσεις ότι (α) μπορεί να υπάρξει επιτυχής συγκρουσιακή διαπραγμάτευση μέσα στην ΕΕ και (β) «χαϊδεύοντας» τα αυτιά του κόσμου (ότι ο στόχος δεν είναι δύσκολος και επίπονος) θα προκύψουν εύκολα και γρήγορα πολιτικά αποτελέσματα. Η μακρά πορεία σας μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να σας είχε διδάξει για το αντίθετο.

Φίλοι της ΛΑΕ οι καθαροί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Αντίθετα υποκριτικοί κλαυθμυρισμοί (π.χ. «Η ΛΑ.Ε «περιορίζεται μόνο στο ευρώ») ούτε βοηθούν ούτε πείθουν.

 

Οι σύνδεσμοι των επίδικων κειμένων ακολουθούν:

Στ. Μαυρουδέας, Αποδέσμευση από την ΕΕ ή Δραχμισμός;» (ΠΡΙΝ Σάββατο 3 Ιουνίου 2017

Iskra, Ο «δραχμισμός» και ο «αριστερός ευρωσκεπτικισμός» της ΛΑ.Ε. Και εσύ Βρούτε;

 

Ημερίδα της ΠΕΝΕΝ με θέμα «Το θεσμικό πλαίσιο της ποντοπόρου Ναυτιλίας, η σχέση του εφοπλισμού με την χώρα, η συμβολή του στην οικονομία, τα προβλήματα του Ναυτεργατικού κόσμου και η εναλλακτική ριζοσπαστική επιλογή», Σάββατο 4/3/2017

Η ΠΕΝΕΝ (Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού) οργανώνει ημερίδα με θέμα «Το θεσμικό πλαίσιο της ποντοπόρου Ναυτιλίας, η σχέση του εφοπλισμού με την χώρα, η συμβολή του στην οικονομία, τα προβλήματα του Ναυτεργατικού κόσμου και η εναλλακτική ριζοσπαστική επιλογή» το Σάββατο 4-3-2017 (9πμ-4.30μμ) στο Ξενοδοχείο SAVOY (Λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου 93, Πειραιάς).

Πρόγραμμα ημερίδας ΠΕΝΕΝ 4/3/2017
Ξενοδοχείο SAVOY – Λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου 93, Πειραιάς
Θέμα: «Το θεσμικό πλαίσιο της ποντοπόρου Ναυτιλίας, η σχέση του εφοπλισμού με την χώρα, η συμβολή του στην οικονομία, τα προβλήματα του Ναυτεργατικού κόσμου και η εναλλακτική ριζοσπαστική επιλογή»
Έναρξη Ημερίδας: 9.00
9.00 έως 9.30: Ομιλία – Εισήγηση Προέδρου ΠΕΝΕΝ
9.30 έως 10.30: Ομιλίες εκπροσώπων
10.30 έως 11.00: Διάλειμμα
11.00 έως 13.00: Ομιλίες εκπροσώπων
13.00 έως 14.00: Διακοπή για καφέ και διάφορα σνακ
14.00 έως 16.00: Ομιλίες εκπροσώπων
16.00 έως 16.30: Κλείσιμο Ημερίδας

 

penen

Συμφωνία στο πρόσφατο Eurogroup περί νέων μέτρων χωρίς λιτότητα; ή Πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει ότι τετραγώνισε τον κύκλο

Συμφωνία στο πρόσφατο Eurogroup περί νέων μέτρων χωρίς λιτότητα;

ή

Πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει ότι τετραγώνισε τον κύκλο

 

Σταύρος Δ. Μαυρουδέας

 

pinocchio-595468_960_720

 

 

21/2/2017

 

 

Για την ελληνική ολιγαρχία το πρόσφατο Eurogroup είχε αναχθεί περίπου στην «μητέρα όλων των μαχών». Ο λόγος ήταν προφανής. Η ελληνική ολιγαρχία ανησυχεί σφόδρα εαν η οξυνόμενη αντιπαράθεση ΗΠΑ-ΕΕ θα επιδράσει στα συμφέροντα της και στη θέση της μέσα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Ιδιαίτερα ανησυχεί μήπως επιδεινωθούν δραματικά οι ισορροπίες του Μνημονιακού προγράμματος που έχει συνυπογράψει – από υποδεέστερη θέση φυσικά – με το ΔΝΤ (βλέπε ΗΠΑ) και την ΕΕ. Το πρόγραμμα αυτό το πληρώνει αιματηρά ο ελληνικός λαός. Αλλά η ελληνική αστική τάξη μέχρι τώρα δεν έχει βάλει το χέρι στην τσέπη, παρόλο ότι έχει υποβαθμισθεί περαιτέρω έναντι των ξένων πατρώνων της καθώς ο ρόλος του ξένου κεφαλαίου στην χώρα έχει αυξηθεί. Η ανησυχία της είναι μήπως χρειασθεί να «πληρώσει» και αυτή καθώς επίσης μήπως ένας πλήρης εκτροχιασμός του Μνημονιακού προγράμματος οδηγήσει σε πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αναταραχές στη χώρα που θα διασαλεύσουν την κυριαρχία της ελληνικής ολιγαρχίας.

Βέβαια, πριν το Eurogroup είδαμε ξανά τον κακόγουστο θεατρικό καυγά μεταξύ των «ακραιφνών μνημονιακών» (ΝΔ, Δημ.Συμπαράταξη και παρατρεχάμενοι) και των «τραβάτε με και ας κλαίω μνημονιακών» (ΣΥΡΙΖΑ). Ο σκυλοκαυγάς αυτός δεν αφορά τα μεγάλα προβλήματα του τόπου αλλά έχει να κάνει με τα ιδιαίτερα συμφέροντα των διαφορετικών μερίδων της ελληνικής ολιγαρχίας καθώς και με την πολιτική επιβίωση του πολιτικού υπηρετικού προσωπικού καθεμιάς.

Και τελικά – ω του θαύματος – από αυτό το Eurogroup χαμηλών προσδοκιών υποτίθεται ότι βγήκε λευκός καπνός και όλα βαίνουν καλώς. Φυσικά οι δύο πολιτικο-οικονομικές μερίδες της ελληνικής ολιγαρχίας συνεχίζουν να σκιαμαχούν για αστεία ζητήματα. Όμως υποτίθεται ότι ο κοινός αντικειμενικός στόχος – δηλαδή η διάσωση του αποτυχημένου Μνημονιακού προγράμματος – έχει επιτευχθεί.

Βέβαια, την αμέσως επομένη οι ξένοι πάτρωνες άλλα εκφώνησαν. Ο φαιδρός Ολλανδός (βλέπε Γ.Νάισεμπλουμ) εξέμεσε ότι υπάρχει δρόμος ακόμα και ότι η επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων της τρόικα δεν σημαίνει και συμφωνία. Και, από την άλλη, το ΔΝΤ δήλωσε το ίδιο επιμένοντας επιπλέον και σε πρόσθετα μέτρα λιτότητας και σε διαγραφή χρέους.

Η μεν ΕΕ προσπαθεί να δεσμεύσει τις ΗΠΑ στο Μνημονιακό πρόγραμμα και επομένως, σ’ αυτή την φάση, θέλει να δείξει ότι πάει σχετικά καλά. Αλλά, από την άλλη, δεν εγκαταλείπει την πίεση για νέα μέτρα λιτότητας. Οι δε χρυσοκάνθαροι λιμοκοντόροι γραφειοκράτες του ΔΝΤ, περιμένοντας την «φωνή του (αμερικανικού) αφεντικού», ανεβάζουν την πίεση τόσο προς την ΕΕ όσο και προς την Ελλάδα.

Το αποτέλεσμα είναι η χθεσινή απόφαση του Eurogroup που κάνει την χάρη στην ελληνική ολιγαρχία να ξαναστείλει τους πραίτορες της τρόικα στη χώρα έναντι νέων αντι-λαϊκών μέτρων λιτότητας (με επίκεντρο την μείωση του αφορολόγητου, την διάλυση των εργασιακών σχέσεων και την κατεδάφιση του ασφαλιστικού συστήματος). Με τον τρόπο αυτό η ΕΕ προσπαθεί να δελεάσει το ΔΝΤ ότι βαδίζει στο δρόμο της λιτότητας που το τελευταίο προτείνει. Ταυτόχρονα όμως όχι μόνο δεν θέλει να ακούσει λέξη για διαγραφή χρέους αλλά ακόμη και τα φαιδρά και ατελέσφορα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους τα πάει πιο πίσω το 2018.

Και μέσα σε όλη αυτή την καταστροφή για τον λαό και τον τόπο η ελληνική ολιγαρχία και οι φράξιες της κορυβαντιούν και ταυτόχρονα τσακώνονται μεταξύ τους.

Φυσικά τον ρόλο της πριμαντόνας τον έχει ο ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζει ότι «η συμφωνία περιλαμβάνει τελικά τον απαράβατο όρο που έθεσε η ελληνική πλευρά για ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα». Χυδαία ψεύδη που, αν δεν κόστιζαν τόσο ακριβά στον ελληνικό λαό, μόνο γέλιο θα προκαλούσαν.

Η θρασύτατη αυτή δήλωση δεν απέχει από τον ισχυρισμό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να τετραγωνίσει τον κύκλο.

Τα πράγματα είναι απλά. Το Μνημονιακό πρόγραμμα αποτυγχάνει συστηματικά όχι μόνο γιατί καταστρέφει την χώρα αλλά και σε σχέση με τα ίδια τα ορόσημα και τους στόχους του. Η αποτυχία του εκφράζεται στην εμφάνιση «χρηματοδοτικών κενών», δηλαδή αδυναμίας της Ελλάδας να συνεχίσει να εξυπηρετεί τα Μνημονιακά χρέη. Στο βαθμό που η Ελλάδα δεν μπορεί να δανεισθεί από τις διεθνείς ιδιωτικές αγορές τότε το «χρηματοδοτικό κενό» μπορεί να καλυφθεί είτε με νέα Μνημονιακά δάνεια είτε με νέα μέτρα λιτότητας. Τα πρώτα προς το παρόν αποκλείονται (εδώ καθυστερεί συστηματικά η καταβολή των προηγούμενων) καθώς οι ξένοι πάτρωνες έχουν επίγνωση του κινδύνου ελληνικής χρεωκοπίας. Συνεπώς μένουν μόνο τα νέα μέτρα λιτότητας. Και αυτά έρχεται να επιβάλλει η τρομερή και φοβερή συμφωνία του τελευταίου Eurogroup.

Τα νέα μέτρα ουσιαστικά προεκτείνουν το τρέχον Μνημονιακό πρόγραμμα πέραν του 2018 (δηλαδή της τυπικής ημερομηνίας λήξης του). Επιπλέον θα τα πληρώσουν τα συνήθη υποζύγια, δηλαδή τα λαϊκά και μεσαία στρώματα.

Απαιτεί θράσος υπερχιλίων πιθήκων ο θρασύς ισχυρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ότι τα μέτρα αυτά δεν είναι μέτρα λιτότητας. Οι παπαγάλοι του μάλιστα προβάλλουν το φαιδρότατο επιχείρημα ότι η φορολογική αφαίμαξη λόγω μείωσης αφορολογήτου θα αναπληρωθεί από μειώσεις στα κλιμάκια των φόρων κλπ. Προφανώς ψάχνουν για ηλίθιους. Το «χρηματοδοτικό κενό» δεν καλύπτεται με αέρα κοπανιστό. Αν ήταν ότι αφαιρούν από την δεξιά τσέπη του ελληνικού λαού να του το επέστρεφαν από την αριστερή τότε κανένα «χρηματοδοτικό κενό» δεν θα καλυπτόταν.

arkas1

 

 

 

 

 

 

 

 

Δημοσιευμένο

http://www.efsyn.gr/arthro/pos-o-syriza-prospathei-na-peisei-oti-tetragonise-ton-kyklo

http://mignatiou.com/2017/02/metra-choris-litotita-pos-o-siriza-prospathi-na-pisi-oti-tetragonise-ton-kiklo/

 

 

Αντιπαράθεση ΕΕ-ΔΝΤ: το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη

broken-euro

 

Η ελληνική κρίση και τα Προγράμματα Οικονομικής Προσαρμογής της τρόικα (κατά κόσμον Μνημόνια) αποτελούν ένα από τα πεδία όπου εκδηλώνεται σήμερα η όξυνση της ενδο-ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ.

Η όψιμη επίσημη αμφισβήτηση της ρεαλιστικότητας των Προγραμμάτων από την πλευρά του ΔΝΤ – παρόλο ότι τα συνδιαμόρφωσε καθοριστικά έχοντας επίγνωση των τεχνικών προβλημάτων τους – απηχεί την επιλογή των ΗΠΑ να «στριμώξουν» την ΕΕ. Ως γνωστόν το ΔΝΤ ελέγχεται καθοριστικά από τις ΗΠΑ (τον «μεγαλομέτοχο» του).

Η αντιπαράθεση αυτή εκδηλώθηκε ήδη στα τέλη της κυβέρνησης Ομπάμα. Όμως με την νέα κυβέρνηση Τραμπ περνά σε νέα επίπεδα. Έτσι τα τεχνικά κλιμάκια αλλά και η πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ – οσφραινόμενα τις διαθέσεις του νέου αμερικανικού αφεντικού – ανέβασαν τους τόνους της αντιπαράθεσης. Έτσι στην τελευταία τεχνική έκθεση, μεταξύ άλλων, το ελληνικό χρέος χαρακτηρίζεται ως «εξαιρετικά μη-βιώσιμο» (μία σαφής επιδείνωση σε σχέση με προηγούμενες διατυπώσεις) και προβάλλονται τα πιο δυσοίωνα (και ταυτόχρονα πιο ρεαλιστικά) σενάρια για την εξέλιξη του λόγου χρέους/ΑΕΠ (που μέχρι πρότινος κρυβόντουσαν). Με τον τρόπο αυτό επισείεται η απειλή της αποχώρησης του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα με όλα τα συνακόλουθα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αυτή προκαλεί στην ΕΕ.

Τα οικονομικά προβλήματα έχουν να κάνουν με την (μικρή άλλωστε) συμμετοχή του ΔΝΤ στον ελληνικό δανεισμό και δεν είναι ανυπέρβλητα για την ΕΕ. Τα πολιτικά όμως προβλήματα είναι δυσθεώρητα καθώς η απεμπλοκή του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ) από το ελληνικό πρόγραμμα σημαίνει ότι αυτό δεν δεσμεύεται πλέον πολιτικά να παίξει με τους μέχρι τώρα συμπεφωνημένους όρους του παιχνιδιού και γίνεται εντελώς ανεξέλεγκτο από την ΕΕ. Σημειωτέον, ότι η αρχική επιλογή της εμπλοκής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα – πέρα από τις πολιτικές φιλοδοξίες του Στρως-Καν – είχε να κάνει με την τεχνική απειρία της ΕΕ και την επιλογή να γίνουν συνυπεύθυνες των ευρωπαϊκών χειρισμών οι ΗΠΑ έτσι ώστε να μην παίξουν «βρώμικα» παιχνίδια στο μαλακό υπογάστριο της ΕΕ. Σήμερα η ανάγκη τεχνογνωσίας έχει μειωθεί καθώς οι μηχανισμοί της ΕΕ έχουν αποκτήσει κάποια σχετική πείρα και κυρίως έχει φανεί ότι τελικά το Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής είναι ένα κατά βάση ένα απλό, σκιτζίδικο κατασκεύασμα που όταν πάρεις το κολάι του είναι αρκετά εύκολο να το διαχειριστείς. Όμως η πολιτική επιλογή να δεσμευθούν οι ΗΠΑ έχει γίνει ακόμη πιο επιτακτική λόγω των δηλωμένων επιλογών της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.

Η αντιπαράθεση στο τελευταίο εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΝΤ προκάλεσε ήδη πανικό τόσο στην ΕΕ όσο και στην ελληνική ολιγαρχία.

Η τελευταία – παρόλο ότι κανείς δεν της δίνει, και δικαιολογημένα, καμία σημασία – έστειλε τις «παρακλητικές επιστολές» και των δύο φραξιών της. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ (και η μερίδα της αστικής τάξης που τον στηρίζει), δια χειρός Ευκλείδη Τσακαλώτου ταλαιπωρήθηκε να συγγράψει εκ μέρους του Υπουργείου Οικονομικών πόνημα απύθμενης ανοησίας που υποστήριζε την βιωσιμότητα του προγράμματος. Αντίστοιχα, η αντι-ΣΥΡΙΖΑ μερίδα, δια χειρός του φίλου του Τσακαλώτου Γιάννη Στουρνάρα συνέγραψε ανάλογης ανοησίας πόνημα με τα ίδια συμπεράσματα εκ μέρους της μνημονιακότερης του Μνημονίου Τραπέζης της Ελλάδος. Εξαίφνης και οι δύο μερίδες άφησαν για λίγο τους μεταξύ τους υποκριτικούς σκυλοκαβγάδες για την νομή της εξουσίας και προσέπεσαν ικέτιδες για την κοινή σωτηρία τους. Το ωραιότερο όμως είναι ότι το εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΝΤ απαξίωσε καν να ακούσει τα δύο αυτά πονήματα και τα έστειλε να κατατεθούν στη γραμματεία του (κοινώς τα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων).

Στην ουσία όμως της εν λόγω συνεδρίασης – που μάλλον ήταν μόνο μία πρόγευση των συγκρούσεων που μέλλονται, καθώς οι βασικοί αντίπαλοι μονομάχησαν κυρίως δι’ αντιπροσώπων – φάνηκε καθαρά ότι η νέα αμερικανική γραμμή θα είναι σκληρή απέναντι στην ΕΕ. Βασικός πολιορκητικός κριός της είναι η διαγραφή χρέους πράγμα που όχι μόνο θα κοστίσει στις τσέπες των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών αλλά ταυτόχρονα θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου μέσα στην ευρωζώνη (από ανάλογα αιτήματα άλλων μεγαλύτερων της ελληνικής οικονομιών) και τελικά θα σηματοδοτήσει την υποβάθμιση της ΕΕ μέσα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Φυσικά αυτό είναι αδιανόητο για την Γερμανία.

Έτσι η ΕΕ προσπαθεί απεγνωσμένα να δημιουργήσει τετελεσμένα πριν κατέβει η διαφαινόμενη νέα σκληρή γραμμή Τραμπ. Φυσικά αυτό είναι ευκολότερο να το λες παρά να το πετύχεις γιατί η άλλη πλευρά δεν είναι παιδάκια.

Στα πλαίσια αυτά εμφανίσθηκε πρόσφατο δημοσίευμα του Spiegel που υποστήριζε ότι «κλείδωσε» η συμμετοχή του ΔΝΤ στο τρίτο Μνημόνιο, ότι θα διαθέσει 5 δις ευρώ και ότι σε επικείμενη συνάντηση Μέρκελ – Λαγκάρντ στο Βερολίνο θα επικυρωθεί η συμφωνία (http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/spiegel-to-dnt-tha-symmetasxei-me-5-dis-eyrw-sto-ellhniko-programma.4534625.html). Από κοντά και η Die Welt που υπαινίχθηκε πιο διακριτικά ότι «το ΔΝΤ και το Βερολίνο παίζουν και πάλι ως μία ομάδα» (http://news247.gr/eidiseis/kosmos/diethnis-politiki/die-welt-dnt-kai-verolino-paizoyn-kai-pali-ws-mia-omada.4533561.html). Φυσικά δεν άργησαν οι υπερατλαντικοί κεραυνοί. Την αμέσως επομένη (σήμερα δηλαδή) το ΔΝΤ διέψευσε κατηγορηματικά τα δημοσιεύματα (http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/to-dnt-diapseudei-to-spiegel-gia-to-ellhniko-programma.4534761.html).

Η υπόθεση της δημοσιογραφικής γκάφας είναι μάλλον απίθανη για τέτοιου βεληνεκούς εφημερίδες γνωστών διασυνδέσεων με το γερμανικό κατεστημένο. Αν είναι έτσι τότε εύλογα προκύπτει το ερώτημα γιατί αυτές οι έγκριτες γερμανικές συστημικές εφημερίδες έκαναν τέτοιο χονδροειδή σαλταδορισμό. Μήπως το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη;

Μερικοί στίχοι του Β.Μπίρμαν εξαιρετικά αφιερωμένοι στον Κ.Λαπαβίτσα

 

Μερικοί στίχοι του Β.Μπίρμαν εξαιρετικά αφιερωμένοι στον Κ.Λαπαβίτσα

 

Το να μιλάς επικριτικά για ανθρώπους με τους οποίους είχες στενές προσωπικές, πολιτικές και επιστημονικές σχέσεις στο παρελθόν δεν είναι το πιο ευχάριστο ασχέτως των λόγων διάρρηξης τους. Όμως ορισμένα πράγματα ξεπερνούν τα εσκαμμένα.

Τον Κώστα Λαπαβίτσα γνωρίζω από παλιά όταν ακόμη θεράπευε σεμνά και παραγωγικά την Μαρξιστική Πολιτική Οικονομία και περιδιάβαινε στην Επαναστατική Αριστερά. Έκτοτε οι δρόμοι μας χώρισαν όταν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αποφάσισε να ακολουθήσει άλλες ατραπούς. Πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, εγκατέλειψε και τα δύο προαναφερθέντα πεδία για να κολυμπήσει στα «χλοερά λιβάδια» της αστικής Ετεροδοξίας και του ρεφορμισμού. Αντίστοιχα, θεωρώ ατελέσφορη τόσο τεχνικά όσο και πολιτικά την πρόσφατη – και αμετροεπώς αυτοδιαφημιζόμενη ως την αρτιότερη – πρόταση του για έξοδο από το ευρώ. Ιδιαίτερα θεωρώ σαν αδιέξοδη μισο-λύση την πρόταση περί εξόδου από την ΟΝΕ αλλά όχι συνολικής αποδέσμευσης από την ΕΕ. Όμως αυτό είναι μια μακριά συζήτηση που δεν έχει θέση εδώ.

Για όσους όμως από εμάς έχουμε θητεύσει στα απαιτητικά λιβάδια της ελληνικής κομμουνιστικής Αριστεράς υπάρχουν ορισμένα απαράβατα ζητήματα προσωπικής ηθικής. Δεν μπορείς αβρόχοις ποσίν να εντέλεις και να εγκαλείς άλλους να αναλάβουν ευθύνες και ρόλους και εσύ εκεί που θίγεσαι να αποδεικνύεσαι ολιγόψυχος. Ο Λαπαβίτσας ζει και εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στη Βρετανία. Στην αντιπαράθεση στο πρόσφατο δημοψήφισμα για Brexit απέφυγε επιμελώς να πάρει οποιαδήποτε θέση. Πόσο μάλλον απέφυγε να στηρίξει την μικρή αλλά έντιμη προσπάθεια του μόνου άξιου του ονόματος του τμήματος της βρετανικής Αριστεράς που οργάνωσε την καμπάνια του Lexit (δηλαδή της αριστερής καμπάνιας για αποδέσμευση από την ΕΕ). Τις προάλλες, μετά την παρουσίαση της πρότασης του περί εξόδου από την ΟΝΕ, έτυχε να ακούσω την συνέντευξη του στο BlueSky TV. Σε ερώτηση της παρουσιάστριας τι ψήφισε στο δημοψήφισμα για το Brexit ο κατά τα άλλα λαλίστατος Κώστας έσκυψε το κεφάλι και είπε το αμίμητο «ότι ψήφισα είναι μεταξύ εμού και της κάλπης». Όχι φίλτατε, δεν είναι καθόλου έτσι. Αν έχεις την απαίτηση μάλιστα να ηγηθείς μαζικού πολιτικού ρεύματος που απαιτεί αγώνες και θυσίες από άλλους δεν μπορείς στα του οίκου σου να ποιείς την νήσσα. Υπάρχει ένας παλιός στίχος του Β.Μπίρμαν που λέει ότι «αυτούς που από άλλους ζητάν παλληκαριές και οι ίδιοι έχουν λερωμένα τα βρακιά τους έχω σιχαθεί». Απ’ ότι φαίνεται παραμένει πάντα επίκαιρος.

Σταύρος Μαυρουδέας