Category Archives: Πολιτικές παρεμβάσεις – Political interventions

Ημερίδα της ΠΕΝΕΝ με θέμα «Το θεσμικό πλαίσιο της ποντοπόρου Ναυτιλίας, η σχέση του εφοπλισμού με την χώρα, η συμβολή του στην οικονομία, τα προβλήματα του Ναυτεργατικού κόσμου και η εναλλακτική ριζοσπαστική επιλογή», Σάββατο 4/3/2017

Η ΠΕΝΕΝ (Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού) οργανώνει ημερίδα με θέμα «Το θεσμικό πλαίσιο της ποντοπόρου Ναυτιλίας, η σχέση του εφοπλισμού με την χώρα, η συμβολή του στην οικονομία, τα προβλήματα του Ναυτεργατικού κόσμου και η εναλλακτική ριζοσπαστική επιλογή» το Σάββατο 4-3-2017 (9πμ-4.30μμ) στο Ξενοδοχείο SAVOY (Λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου 93, Πειραιάς).

Πρόγραμμα ημερίδας ΠΕΝΕΝ 4/3/2017
Ξενοδοχείο SAVOY – Λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου 93, Πειραιάς
Θέμα: «Το θεσμικό πλαίσιο της ποντοπόρου Ναυτιλίας, η σχέση του εφοπλισμού με την χώρα, η συμβολή του στην οικονομία, τα προβλήματα του Ναυτεργατικού κόσμου και η εναλλακτική ριζοσπαστική επιλογή»
Έναρξη Ημερίδας: 9.00
9.00 έως 9.30: Ομιλία – Εισήγηση Προέδρου ΠΕΝΕΝ
9.30 έως 10.30: Ομιλίες εκπροσώπων
10.30 έως 11.00: Διάλειμμα
11.00 έως 13.00: Ομιλίες εκπροσώπων
13.00 έως 14.00: Διακοπή για καφέ και διάφορα σνακ
14.00 έως 16.00: Ομιλίες εκπροσώπων
16.00 έως 16.30: Κλείσιμο Ημερίδας

 

penen

Συμφωνία στο πρόσφατο Eurogroup περί νέων μέτρων χωρίς λιτότητα; ή Πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει ότι τετραγώνισε τον κύκλο

Συμφωνία στο πρόσφατο Eurogroup περί νέων μέτρων χωρίς λιτότητα;

ή

Πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει ότι τετραγώνισε τον κύκλο

 

Σταύρος Δ. Μαυρουδέας

 

pinocchio-595468_960_720

 

 

21/2/2017

 

 

Για την ελληνική ολιγαρχία το πρόσφατο Eurogroup είχε αναχθεί περίπου στην «μητέρα όλων των μαχών». Ο λόγος ήταν προφανής. Η ελληνική ολιγαρχία ανησυχεί σφόδρα εαν η οξυνόμενη αντιπαράθεση ΗΠΑ-ΕΕ θα επιδράσει στα συμφέροντα της και στη θέση της μέσα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Ιδιαίτερα ανησυχεί μήπως επιδεινωθούν δραματικά οι ισορροπίες του Μνημονιακού προγράμματος που έχει συνυπογράψει – από υποδεέστερη θέση φυσικά – με το ΔΝΤ (βλέπε ΗΠΑ) και την ΕΕ. Το πρόγραμμα αυτό το πληρώνει αιματηρά ο ελληνικός λαός. Αλλά η ελληνική αστική τάξη μέχρι τώρα δεν έχει βάλει το χέρι στην τσέπη, παρόλο ότι έχει υποβαθμισθεί περαιτέρω έναντι των ξένων πατρώνων της καθώς ο ρόλος του ξένου κεφαλαίου στην χώρα έχει αυξηθεί. Η ανησυχία της είναι μήπως χρειασθεί να «πληρώσει» και αυτή καθώς επίσης μήπως ένας πλήρης εκτροχιασμός του Μνημονιακού προγράμματος οδηγήσει σε πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αναταραχές στη χώρα που θα διασαλεύσουν την κυριαρχία της ελληνικής ολιγαρχίας.

Βέβαια, πριν το Eurogroup είδαμε ξανά τον κακόγουστο θεατρικό καυγά μεταξύ των «ακραιφνών μνημονιακών» (ΝΔ, Δημ.Συμπαράταξη και παρατρεχάμενοι) και των «τραβάτε με και ας κλαίω μνημονιακών» (ΣΥΡΙΖΑ). Ο σκυλοκαυγάς αυτός δεν αφορά τα μεγάλα προβλήματα του τόπου αλλά έχει να κάνει με τα ιδιαίτερα συμφέροντα των διαφορετικών μερίδων της ελληνικής ολιγαρχίας καθώς και με την πολιτική επιβίωση του πολιτικού υπηρετικού προσωπικού καθεμιάς.

Και τελικά – ω του θαύματος – από αυτό το Eurogroup χαμηλών προσδοκιών υποτίθεται ότι βγήκε λευκός καπνός και όλα βαίνουν καλώς. Φυσικά οι δύο πολιτικο-οικονομικές μερίδες της ελληνικής ολιγαρχίας συνεχίζουν να σκιαμαχούν για αστεία ζητήματα. Όμως υποτίθεται ότι ο κοινός αντικειμενικός στόχος – δηλαδή η διάσωση του αποτυχημένου Μνημονιακού προγράμματος – έχει επιτευχθεί.

Βέβαια, την αμέσως επομένη οι ξένοι πάτρωνες άλλα εκφώνησαν. Ο φαιδρός Ολλανδός (βλέπε Γ.Νάισεμπλουμ) εξέμεσε ότι υπάρχει δρόμος ακόμα και ότι η επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων της τρόικα δεν σημαίνει και συμφωνία. Και, από την άλλη, το ΔΝΤ δήλωσε το ίδιο επιμένοντας επιπλέον και σε πρόσθετα μέτρα λιτότητας και σε διαγραφή χρέους.

Η μεν ΕΕ προσπαθεί να δεσμεύσει τις ΗΠΑ στο Μνημονιακό πρόγραμμα και επομένως, σ’ αυτή την φάση, θέλει να δείξει ότι πάει σχετικά καλά. Αλλά, από την άλλη, δεν εγκαταλείπει την πίεση για νέα μέτρα λιτότητας. Οι δε χρυσοκάνθαροι λιμοκοντόροι γραφειοκράτες του ΔΝΤ, περιμένοντας την «φωνή του (αμερικανικού) αφεντικού», ανεβάζουν την πίεση τόσο προς την ΕΕ όσο και προς την Ελλάδα.

Το αποτέλεσμα είναι η χθεσινή απόφαση του Eurogroup που κάνει την χάρη στην ελληνική ολιγαρχία να ξαναστείλει τους πραίτορες της τρόικα στη χώρα έναντι νέων αντι-λαϊκών μέτρων λιτότητας (με επίκεντρο την μείωση του αφορολόγητου, την διάλυση των εργασιακών σχέσεων και την κατεδάφιση του ασφαλιστικού συστήματος). Με τον τρόπο αυτό η ΕΕ προσπαθεί να δελεάσει το ΔΝΤ ότι βαδίζει στο δρόμο της λιτότητας που το τελευταίο προτείνει. Ταυτόχρονα όμως όχι μόνο δεν θέλει να ακούσει λέξη για διαγραφή χρέους αλλά ακόμη και τα φαιδρά και ατελέσφορα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους τα πάει πιο πίσω το 2018.

Και μέσα σε όλη αυτή την καταστροφή για τον λαό και τον τόπο η ελληνική ολιγαρχία και οι φράξιες της κορυβαντιούν και ταυτόχρονα τσακώνονται μεταξύ τους.

Φυσικά τον ρόλο της πριμαντόνας τον έχει ο ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζει ότι «η συμφωνία περιλαμβάνει τελικά τον απαράβατο όρο που έθεσε η ελληνική πλευρά για ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα». Χυδαία ψεύδη που, αν δεν κόστιζαν τόσο ακριβά στον ελληνικό λαό, μόνο γέλιο θα προκαλούσαν.

Η θρασύτατη αυτή δήλωση δεν απέχει από τον ισχυρισμό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να τετραγωνίσει τον κύκλο.

Τα πράγματα είναι απλά. Το Μνημονιακό πρόγραμμα αποτυγχάνει συστηματικά όχι μόνο γιατί καταστρέφει την χώρα αλλά και σε σχέση με τα ίδια τα ορόσημα και τους στόχους του. Η αποτυχία του εκφράζεται στην εμφάνιση «χρηματοδοτικών κενών», δηλαδή αδυναμίας της Ελλάδας να συνεχίσει να εξυπηρετεί τα Μνημονιακά χρέη. Στο βαθμό που η Ελλάδα δεν μπορεί να δανεισθεί από τις διεθνείς ιδιωτικές αγορές τότε το «χρηματοδοτικό κενό» μπορεί να καλυφθεί είτε με νέα Μνημονιακά δάνεια είτε με νέα μέτρα λιτότητας. Τα πρώτα προς το παρόν αποκλείονται (εδώ καθυστερεί συστηματικά η καταβολή των προηγούμενων) καθώς οι ξένοι πάτρωνες έχουν επίγνωση του κινδύνου ελληνικής χρεωκοπίας. Συνεπώς μένουν μόνο τα νέα μέτρα λιτότητας. Και αυτά έρχεται να επιβάλλει η τρομερή και φοβερή συμφωνία του τελευταίου Eurogroup.

Τα νέα μέτρα ουσιαστικά προεκτείνουν το τρέχον Μνημονιακό πρόγραμμα πέραν του 2018 (δηλαδή της τυπικής ημερομηνίας λήξης του). Επιπλέον θα τα πληρώσουν τα συνήθη υποζύγια, δηλαδή τα λαϊκά και μεσαία στρώματα.

Απαιτεί θράσος υπερχιλίων πιθήκων ο θρασύς ισχυρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ότι τα μέτρα αυτά δεν είναι μέτρα λιτότητας. Οι παπαγάλοι του μάλιστα προβάλλουν το φαιδρότατο επιχείρημα ότι η φορολογική αφαίμαξη λόγω μείωσης αφορολογήτου θα αναπληρωθεί από μειώσεις στα κλιμάκια των φόρων κλπ. Προφανώς ψάχνουν για ηλίθιους. Το «χρηματοδοτικό κενό» δεν καλύπτεται με αέρα κοπανιστό. Αν ήταν ότι αφαιρούν από την δεξιά τσέπη του ελληνικού λαού να του το επέστρεφαν από την αριστερή τότε κανένα «χρηματοδοτικό κενό» δεν θα καλυπτόταν.

arkas1

 

 

 

 

 

 

 

 

Δημοσιευμένο

http://www.efsyn.gr/arthro/pos-o-syriza-prospathei-na-peisei-oti-tetragonise-ton-kyklo

http://mignatiou.com/2017/02/metra-choris-litotita-pos-o-siriza-prospathi-na-pisi-oti-tetragonise-ton-kiklo/

 

 

Αντιπαράθεση ΕΕ-ΔΝΤ: το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη

broken-euro

 

Η ελληνική κρίση και τα Προγράμματα Οικονομικής Προσαρμογής της τρόικα (κατά κόσμον Μνημόνια) αποτελούν ένα από τα πεδία όπου εκδηλώνεται σήμερα η όξυνση της ενδο-ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ.

Η όψιμη επίσημη αμφισβήτηση της ρεαλιστικότητας των Προγραμμάτων από την πλευρά του ΔΝΤ – παρόλο ότι τα συνδιαμόρφωσε καθοριστικά έχοντας επίγνωση των τεχνικών προβλημάτων τους – απηχεί την επιλογή των ΗΠΑ να «στριμώξουν» την ΕΕ. Ως γνωστόν το ΔΝΤ ελέγχεται καθοριστικά από τις ΗΠΑ (τον «μεγαλομέτοχο» του).

Η αντιπαράθεση αυτή εκδηλώθηκε ήδη στα τέλη της κυβέρνησης Ομπάμα. Όμως με την νέα κυβέρνηση Τραμπ περνά σε νέα επίπεδα. Έτσι τα τεχνικά κλιμάκια αλλά και η πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ – οσφραινόμενα τις διαθέσεις του νέου αμερικανικού αφεντικού – ανέβασαν τους τόνους της αντιπαράθεσης. Έτσι στην τελευταία τεχνική έκθεση, μεταξύ άλλων, το ελληνικό χρέος χαρακτηρίζεται ως «εξαιρετικά μη-βιώσιμο» (μία σαφής επιδείνωση σε σχέση με προηγούμενες διατυπώσεις) και προβάλλονται τα πιο δυσοίωνα (και ταυτόχρονα πιο ρεαλιστικά) σενάρια για την εξέλιξη του λόγου χρέους/ΑΕΠ (που μέχρι πρότινος κρυβόντουσαν). Με τον τρόπο αυτό επισείεται η απειλή της αποχώρησης του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα με όλα τα συνακόλουθα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αυτή προκαλεί στην ΕΕ.

Τα οικονομικά προβλήματα έχουν να κάνουν με την (μικρή άλλωστε) συμμετοχή του ΔΝΤ στον ελληνικό δανεισμό και δεν είναι ανυπέρβλητα για την ΕΕ. Τα πολιτικά όμως προβλήματα είναι δυσθεώρητα καθώς η απεμπλοκή του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ) από το ελληνικό πρόγραμμα σημαίνει ότι αυτό δεν δεσμεύεται πλέον πολιτικά να παίξει με τους μέχρι τώρα συμπεφωνημένους όρους του παιχνιδιού και γίνεται εντελώς ανεξέλεγκτο από την ΕΕ. Σημειωτέον, ότι η αρχική επιλογή της εμπλοκής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα – πέρα από τις πολιτικές φιλοδοξίες του Στρως-Καν – είχε να κάνει με την τεχνική απειρία της ΕΕ και την επιλογή να γίνουν συνυπεύθυνες των ευρωπαϊκών χειρισμών οι ΗΠΑ έτσι ώστε να μην παίξουν «βρώμικα» παιχνίδια στο μαλακό υπογάστριο της ΕΕ. Σήμερα η ανάγκη τεχνογνωσίας έχει μειωθεί καθώς οι μηχανισμοί της ΕΕ έχουν αποκτήσει κάποια σχετική πείρα και κυρίως έχει φανεί ότι τελικά το Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής είναι ένα κατά βάση ένα απλό, σκιτζίδικο κατασκεύασμα που όταν πάρεις το κολάι του είναι αρκετά εύκολο να το διαχειριστείς. Όμως η πολιτική επιλογή να δεσμευθούν οι ΗΠΑ έχει γίνει ακόμη πιο επιτακτική λόγω των δηλωμένων επιλογών της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.

Η αντιπαράθεση στο τελευταίο εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΝΤ προκάλεσε ήδη πανικό τόσο στην ΕΕ όσο και στην ελληνική ολιγαρχία.

Η τελευταία – παρόλο ότι κανείς δεν της δίνει, και δικαιολογημένα, καμία σημασία – έστειλε τις «παρακλητικές επιστολές» και των δύο φραξιών της. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ (και η μερίδα της αστικής τάξης που τον στηρίζει), δια χειρός Ευκλείδη Τσακαλώτου ταλαιπωρήθηκε να συγγράψει εκ μέρους του Υπουργείου Οικονομικών πόνημα απύθμενης ανοησίας που υποστήριζε την βιωσιμότητα του προγράμματος. Αντίστοιχα, η αντι-ΣΥΡΙΖΑ μερίδα, δια χειρός του φίλου του Τσακαλώτου Γιάννη Στουρνάρα συνέγραψε ανάλογης ανοησίας πόνημα με τα ίδια συμπεράσματα εκ μέρους της μνημονιακότερης του Μνημονίου Τραπέζης της Ελλάδος. Εξαίφνης και οι δύο μερίδες άφησαν για λίγο τους μεταξύ τους υποκριτικούς σκυλοκαβγάδες για την νομή της εξουσίας και προσέπεσαν ικέτιδες για την κοινή σωτηρία τους. Το ωραιότερο όμως είναι ότι το εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΝΤ απαξίωσε καν να ακούσει τα δύο αυτά πονήματα και τα έστειλε να κατατεθούν στη γραμματεία του (κοινώς τα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων).

Στην ουσία όμως της εν λόγω συνεδρίασης – που μάλλον ήταν μόνο μία πρόγευση των συγκρούσεων που μέλλονται, καθώς οι βασικοί αντίπαλοι μονομάχησαν κυρίως δι’ αντιπροσώπων – φάνηκε καθαρά ότι η νέα αμερικανική γραμμή θα είναι σκληρή απέναντι στην ΕΕ. Βασικός πολιορκητικός κριός της είναι η διαγραφή χρέους πράγμα που όχι μόνο θα κοστίσει στις τσέπες των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών αλλά ταυτόχρονα θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου μέσα στην ευρωζώνη (από ανάλογα αιτήματα άλλων μεγαλύτερων της ελληνικής οικονομιών) και τελικά θα σηματοδοτήσει την υποβάθμιση της ΕΕ μέσα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Φυσικά αυτό είναι αδιανόητο για την Γερμανία.

Έτσι η ΕΕ προσπαθεί απεγνωσμένα να δημιουργήσει τετελεσμένα πριν κατέβει η διαφαινόμενη νέα σκληρή γραμμή Τραμπ. Φυσικά αυτό είναι ευκολότερο να το λες παρά να το πετύχεις γιατί η άλλη πλευρά δεν είναι παιδάκια.

Στα πλαίσια αυτά εμφανίσθηκε πρόσφατο δημοσίευμα του Spiegel που υποστήριζε ότι «κλείδωσε» η συμμετοχή του ΔΝΤ στο τρίτο Μνημόνιο, ότι θα διαθέσει 5 δις ευρώ και ότι σε επικείμενη συνάντηση Μέρκελ – Λαγκάρντ στο Βερολίνο θα επικυρωθεί η συμφωνία (http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/spiegel-to-dnt-tha-symmetasxei-me-5-dis-eyrw-sto-ellhniko-programma.4534625.html). Από κοντά και η Die Welt που υπαινίχθηκε πιο διακριτικά ότι «το ΔΝΤ και το Βερολίνο παίζουν και πάλι ως μία ομάδα» (http://news247.gr/eidiseis/kosmos/diethnis-politiki/die-welt-dnt-kai-verolino-paizoyn-kai-pali-ws-mia-omada.4533561.html). Φυσικά δεν άργησαν οι υπερατλαντικοί κεραυνοί. Την αμέσως επομένη (σήμερα δηλαδή) το ΔΝΤ διέψευσε κατηγορηματικά τα δημοσιεύματα (http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/to-dnt-diapseudei-to-spiegel-gia-to-ellhniko-programma.4534761.html).

Η υπόθεση της δημοσιογραφικής γκάφας είναι μάλλον απίθανη για τέτοιου βεληνεκούς εφημερίδες γνωστών διασυνδέσεων με το γερμανικό κατεστημένο. Αν είναι έτσι τότε εύλογα προκύπτει το ερώτημα γιατί αυτές οι έγκριτες γερμανικές συστημικές εφημερίδες έκαναν τέτοιο χονδροειδή σαλταδορισμό. Μήπως το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη;

Μερικοί στίχοι του Β.Μπίρμαν εξαιρετικά αφιερωμένοι στον Κ.Λαπαβίτσα

 

Μερικοί στίχοι του Β.Μπίρμαν εξαιρετικά αφιερωμένοι στον Κ.Λαπαβίτσα

 

Το να μιλάς επικριτικά για ανθρώπους με τους οποίους είχες στενές προσωπικές, πολιτικές και επιστημονικές σχέσεις στο παρελθόν δεν είναι το πιο ευχάριστο ασχέτως των λόγων διάρρηξης τους. Όμως ορισμένα πράγματα ξεπερνούν τα εσκαμμένα.

Τον Κώστα Λαπαβίτσα γνωρίζω από παλιά όταν ακόμη θεράπευε σεμνά και παραγωγικά την Μαρξιστική Πολιτική Οικονομία και περιδιάβαινε στην Επαναστατική Αριστερά. Έκτοτε οι δρόμοι μας χώρισαν όταν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αποφάσισε να ακολουθήσει άλλες ατραπούς. Πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, εγκατέλειψε και τα δύο προαναφερθέντα πεδία για να κολυμπήσει στα «χλοερά λιβάδια» της αστικής Ετεροδοξίας και του ρεφορμισμού. Αντίστοιχα, θεωρώ ατελέσφορη τόσο τεχνικά όσο και πολιτικά την πρόσφατη – και αμετροεπώς αυτοδιαφημιζόμενη ως την αρτιότερη – πρόταση του για έξοδο από το ευρώ. Ιδιαίτερα θεωρώ σαν αδιέξοδη μισο-λύση την πρόταση περί εξόδου από την ΟΝΕ αλλά όχι συνολικής αποδέσμευσης από την ΕΕ. Όμως αυτό είναι μια μακριά συζήτηση που δεν έχει θέση εδώ.

Για όσους όμως από εμάς έχουμε θητεύσει στα απαιτητικά λιβάδια της ελληνικής κομμουνιστικής Αριστεράς υπάρχουν ορισμένα απαράβατα ζητήματα προσωπικής ηθικής. Δεν μπορείς αβρόχοις ποσίν να εντέλεις και να εγκαλείς άλλους να αναλάβουν ευθύνες και ρόλους και εσύ εκεί που θίγεσαι να αποδεικνύεσαι ολιγόψυχος. Ο Λαπαβίτσας ζει και εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στη Βρετανία. Στην αντιπαράθεση στο πρόσφατο δημοψήφισμα για Brexit απέφυγε επιμελώς να πάρει οποιαδήποτε θέση. Πόσο μάλλον απέφυγε να στηρίξει την μικρή αλλά έντιμη προσπάθεια του μόνου άξιου του ονόματος του τμήματος της βρετανικής Αριστεράς που οργάνωσε την καμπάνια του Lexit (δηλαδή της αριστερής καμπάνιας για αποδέσμευση από την ΕΕ). Τις προάλλες, μετά την παρουσίαση της πρότασης του περί εξόδου από την ΟΝΕ, έτυχε να ακούσω την συνέντευξη του στο BlueSky TV. Σε ερώτηση της παρουσιάστριας τι ψήφισε στο δημοψήφισμα για το Brexit ο κατά τα άλλα λαλίστατος Κώστας έσκυψε το κεφάλι και είπε το αμίμητο «ότι ψήφισα είναι μεταξύ εμού και της κάλπης». Όχι φίλτατε, δεν είναι καθόλου έτσι. Αν έχεις την απαίτηση μάλιστα να ηγηθείς μαζικού πολιτικού ρεύματος που απαιτεί αγώνες και θυσίες από άλλους δεν μπορείς στα του οίκου σου να ποιείς την νήσσα. Υπάρχει ένας παλιός στίχος του Β.Μπίρμαν που λέει ότι «αυτούς που από άλλους ζητάν παλληκαριές και οι ίδιοι έχουν λερωμένα τα βρακιά τους έχω σιχαθεί». Απ’ ότι φαίνεται παραμένει πάντα επίκαιρος.

Σταύρος Μαυρουδέας

Η κυβέρνηση Τραμπ, η σύγκρουση ΔΝΤ-ΕΕ και η ελληνική ολιγαρχία

Ένα σύντομο σχόλιο για την εξελισσόμενη αντιπαράθεση ΗΠΑ – ΕΕ σχετικά με τα ελληνικά Μνημόνια

Σταύρος Μαυρουδέας

0bacf-0f874e140a6ec42afafb384d9a23031d

 

 

 

 

1. Η εκλογή Τραμπ σηματοδοτεί μία αλλαγή της στρατηγικής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού με δύο κεντρικά στοιχεία:

(α) Οι ΗΠΑ προσανατολίζονται να δρουν ακόμη περισσότερο μονομερώς (unilateralism). Βλέποντας ότι τα κρισιακά προβλήματα του καπιταλιστικού συστήματος θα διαρκέσουν πολύ – καθώς την κρίση του 2007-8 έχει διαδεχθεί η εποχή των «ισχνών αγελάδων» και της αστάθειας – αφήνουν στην άκρη τα συναινετικά προσχήματα της «παγκοσμιοποίησης» και κινούνται πιο απροκάλυπτα και πιο αποφασιστικά με βάση τα ιδιαίτερα συμφέροντα τους. Σ΄ αυτό αξιοποιούν την κορυφαία θέση τους στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Το αποτέλεσμα είναι να μετακυκλύουν ολοένα και μεγαλύτερα βάρη στους υποδεέστερους ιμπεριαλισμούς και καπιταλισμούς.

(β) Οι ΗΠΑ αλλάζουν βασικό στρατηγικό αντίπαλο και την θέση της Ρωσίας παίρνει η Κίνα. Εκτιμούν ότι η πίεση στη Ρωσία έχει φτάσει στα όρια της (βλέπε αποτυχίες της Δύσης σε Γεωργία, Ουκρανία κλπ.) και δεν θα έχει περαιτέρω αποτελέσματα καθώς ενεργοποιεί το σύνδρομο της «κολλημένης στον τοίχο γάτας» για την Ρωσία. Επιπλέον, παίζοντας στην αντιπαράθεση με την Ρωσία η Κίνα έχει κατορθώσει να ανέβει εντυπωσιακά στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Εύλογα οι ΗΠΑ εκτιμούν ότι αν συνεχισθεί αυτό κινδυνεύει η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία τους.

2. Ο αναπροσανατολισμός αυτός φυσικά έχει κόστη. Κατ’ αρχήν στο εσωτερικό των ΗΠΑ καθώς η προ-Τραμπ ηγεμονική μερίδα της αμερικανικής ολιγαρχίας έχει οικοδομήσει τα ιδιαίτερα συμφέροντα της επάνω στο πρότυπο της «παγκοσμιοποίησης» και της στρατηγικής αντιπαράθεσης με την Ρωσία. Εξ ου και η λυσσαλέα διαμάχη στις ΗΠΑ μεταξύ των μερίδων αυτών. Έχει όμως και εξωτερικά κόστη που καλούνται να τα πληρώσουν άλλοι υποδεέστεροι ιμπεριαλισμοί και καπιταλισμοί. Είναι προφανές ότι η ΕΕ έχει να «πληρώσει» για το rapprochement μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Ούτως ή άλλως έχει να «πληρώσει» τις φιλοδοξίες και τις προσπάθειες της να υπερκεράσει τις ΗΠΑ στην πυραμίδα του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Αντίστοιχα οι αραβικές μοναρχίες έχουν ούτως ή άλλως να «πληρώσουν» για τις αλλαγές των γεωστρατηγικών επιλογών των ΗΠΑ αλλά και για τα οικονομικά κόστη της παγκόσμιας κρίσης.

3. Όσον αφορά τον χώρο της ΕΕ και την χώρα μας αυτή η στρατηγική αναπροσαρμογή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έχει δραματικές επιπτώσεις. Αντί για τον συγκεκαλυμμένο ανταγωνισμό μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ της προηγούμενης περιόδου βαδίζουμε σε μία «πυγμαχία χωρίς γάντια» που πλέον οι ΗΠΑ, από θέση ισχύος, πιέζουν πολύ πιο απροκάλυπτα την ΕΕ, εκμεταλλευόμενες την εσωτερική κρίση της τελευταίας. Στο πεδίο αυτό έχουν πολλά όπλα μεταξύ των οποίων και την ελληνική κρίση. Η υποδαύλιση της τελευταίας μπορεί άνετα να αποτελέσει το βασικό εργαλείο ενός εντονότερου «ανταρτοπόλεμου» των ΗΠΑ ενάντια στην ΕΕ που στόχο θα έχει την αποδυνάμωση αλλά όχι την διάλυση της. Οι πρόσφατες δηλώσεις του προταθέντος από τον Τραμπ νέου πρεσβευτή των ΗΠΑ στην ΕΕ Τ.Μάλοχ (περί αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ) είναι ενδεικτικές. Φυσικά το αμερικανικό υπερ-όπλο, σε περίπτωση επιλογής ανοικτής σύγκρουσης με την ΕΕ, είναι η αποχώρηση της Ιταλίας από το ευρω-μπορντέλο.

4. Οι αναπροσαρμογές αυτές έχουν φέρει την ελληνική αστική τάξη σε δραματική θέση. Μεταπολεμικά η λιγούρικη ελληνική ολιγαρχία κατέθετε τα διαπιστευτήρια της υποτέλειας της στις ΗΠΑ, συνήθως μέσω του Λονδίνου. Με την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης κατέθετε διπλά διαπιστευτήρια υποτέλειας τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον ηγεμόνα της ΕΕ (την Γερμανία). Μάλιστα στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης» σταδιακά το κέντρο βάρους μετακινήθηκε προς την Γερμανία. Η παρακολούθηση των σχετικών κολεγιών του παλιότερου σύγχρονου ελληνικού πολιτικού «τζακιού» (βλέπε Βενιζέλος – Μητσοτάκης) είναι χαρακτηριστική.

Η τρέχουσα επιθετική επιστροφή των ΗΠΑ δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην ελληνική ολιγαρχία και στο πολιτικό υπηρετικό προσωπικό της (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΔΗΜ.ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ και παρατρεχάμενοι). Είναι βαθύτατα δεσμευμένη στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και γνωρίζει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια αποδέσμευσης από αυτήν θα της κοστίσει ακριβά. Επιπλέον, η ελληνική ολιγαρχία είναι ίσως στο χαμηλότερο σημείο της ιστορική της διαδρομής. Ήταν πάντα υποτελής σε ισχυρότερους ιμπεριαλισμούς της Δύσης αλλά σχεδόν πάντα είχε και δική της αυτοτελή στρατηγική. Σήμερα, ο ελληνικός καπιταλισμός (αλλά όχι οι βασικοί έλληνες καπιταλιστές) είναι βαρύτατα τραυματισμένος από την κρίση και υποβαθμίζεται ραγδαία στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Έχει επίσης απωλέσει κάθε στοιχείο αυτοτελούς στρατηγικής και οι διάφορες μερίδες του το μόνο που επιδιώκουν είναι να διασώσουν τον άθλιο πισινό τους σε βάρος του λαού και της χώρας και ενδεχομένως και σε βάρος άλλων καπιταλιστικών μερίδων.

Η εξελισσόμενη σύγκρουση ΗΠΑ (μέσω του ΔΝΤ) και ΕΕ για το ελληνικό πρόγραμμα προκαλεί έναν ανεξέλεγκτο αλληθωρισμό στην άθλια ελληνική ολιγαρχία. Μέχρι σήμερα έχει προσδεθεί σε ένα αφέντη – με την συγκατάθεση του άλλου – και τώρα βλέπει ότι πρέπει να διαλέξει μεταξύ των δύο αφεντικών και μάλιστα όταν δεν γνωρίζει ακριβώς τις επιλογές του ενός (των ΗΠΑ). Με δεδομένη τόσο την πολιτική όσο και την οικονομική της ενσωμάτωση στην ΕΕ δεν τολμά να διανοηθεί την ανάληψη του κόστους έστω και μιας μερικής σύγκρουσης μαζί της. Έτσι, μοιραία και άβουλη, σέρνει την χώρα στην καταστροφή.

5. Μόνο η επιστροφή του λαϊκού παράγοντα στα πράγματα μπορεί να οδηγήσει την χώρα σε μία πορεία με σοβαρά κόστη (αντίθετα με ότι διατείνονται τα πολιτικά αποκαΐδια των «προδομένων του ΣΥΡΙΖΑ») αλλά μακριά από την επερχόμενη καταστροφή και προς όφελος του λαού και του τόπου. Η πορεία αυτή απαιτεί την αποδέσμευση της χώρας από το ευρω-μπορντέλο (δηλαδή την πλήρη έξοδο από την ΕΕ και όχι τις αδιέξοδες μισο-λύσεις της εξόδου από το ευρώ).

smash-eu

Εκδήλωση της ΔιΕΕξόδου: «Ευρωπαϊκή Ένωση και Κρίση» Παρασκευή 4 Νοέμβρη, 18.30, ΑΣΟΕΕ

https://dieexodos.wordpress.com/2016/10/30/%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%ae%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%b5%ce%be%cf%8c%ce%b4%ce%bf%cf%85-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%cf%80%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%ae-%ce%ad%ce%bd/

%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%b5%ce%be%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%82-4-11-2016

Εκδήλωση της ΔιΕΕξόδου:

«Ευρωπαϊκή Ένωση και Κρίση»
Παρασκευή 4 Νοέμβρη, 18.30, ΑΣΟΕΕ

Ομιλητές:

Σταύρος Μαυρουδέας, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Άρης Χατζηστεφάνου, δημοσιογράφος, δημιουργός του ντοκυμαντέρ «This is not a coup»

 

Θα ακολουθήσει συζήτηση

Πρωτοβουλία αποδέσμευσης από την ΕΕ ΔιΕΕξοδος

Η εκδήλωση στο facebook https://www.facebook.com/events/328404807529622/

Υπογράψτε τη διακήρυξη της πρωτοβουλίας εδώ https://dieexodos.wordpress.com/about/

Διαβάστε για τις δράσεις και τα νέα μας εδώ: https://dieexodos.wordpress.com/

Η Ελλάδα ως μπανανία και ο κ.Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ

T-shirt-Banana-Republic-118601-1-805x450

 

 

 

 

 

Η Ελλάδα ως μπανανία και ο κ.Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ

 

Σταύρος Μαυρουδέας

 

Οι πρόσφατες ιταμές δηλώσεις του κ.Γεωργίου (πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ) στους Financial Times είναι τυπικό δείγμα της κατάστασης μπανανίας στην οποία έχουν φέρει την Ελλάδα όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προηγουμένως και του ΣΥΡΙΖΑ τώρα).

Ο πολύς κ.Γεωργίου προσγειώθηκε στην ΕΛΣΤΑΤ ελέω Γ.Παπανδρέου και μετά από θητεία στο ΔΝΤ και «επιμελήθηκε» της αποκάλυψης των ‘greek statistics’ και της δραματικής αναθεώρησης του ελληνικού χρέους που χρησιμοποιήθηκε σαν δικαιολογία για την υπαγωγή της χώρας στους ζουρλομανδύες των Μνημονίων της ΕΕ.

Το εγχείρημα αυτό του κ.Γεωργίου έχει δικαίως επικριθεί ως «μασάζ» στατιστικών στοιχείων για να δικαιολογήσει την επιβολή των Μνημονίων. Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι πίσω το θέατρο των δήθεν ουδέτερων στατιστικών στοιχείων κρύβονται επιλογές όσον αφορά το πώς κατασκευάζονται οι σχετικοί δείκτες και ότι οι επιλογές αυτές κάθε άλλο παρά αδιαμφισβήτητες είναι. Επίσης η μέτρηση των δεικτών πότε σχεδόν δεν γίνεται μέχρι τελευταίας δεκάρας αλλά με βάση εκτιμήσεις που επίσης κάθε άλλο παρά αδιαμφισβήτητες είναι. Γι’ αυτό άλλωστε και είναι γνωστό ιδιαίτερα στους επαΐοντες ότι η στατιστική, παρά την χρησιμότητα της, είναι μία επιστήμη που άνετα μπορεί να κοροϊδεύει εφόσον υπάρχει η σχετική πολιτική βούληση. Γι’ αυτό άλλωστε και μετά το αρχικό θέατρο των ‘greek statistics’ σήμερα έχουμε πλημυρίσει από «μασαζαρισμένα» στοιχεία από πάμπολλες άλλες χώρες που υποτίθεται ότι διακατέχονται από τιμιότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη εκτίναξη κατά 26.3% (έναντι αρχικά υπολογισυέντος 7.8%) του ΑΕΠ της Ιρλανδίας μόνο με την εξαιρετικά αμφιλεγόμενη αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των στοιχείων παγίου κεφαλαίου.

Σε κάθε στοιχειωδώς ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία θα πρέπει να είναι αυτονόητο ότι δεν υπάρχουν «βαθειά κέντρα» που εμφανίζονται ως δήθεν ουδέτερα – ενώ ιδιαίτερα στις περιπτώσεις τους το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει – και που δεν υπόκεινται σε δημόσιο έλεγχο. Επομένως μόνον ως ιταμή μπορεί να χαρακτηρισθεί η δήλωση Γεωργίου ότι όχι μόνον είναι ένας ουδέτερος τεχνοκράτης αλλά κυρίως ότι τυχόν έλεγχος του θα επιδεινώσει την θέση της χώρας έναντι των δανειστών της. Πρακτικά ο κ.Γεωργίου απαιτεί μία ορισμένη κατηγορία – στην οποία ανήκει ο υποφαινόμενος – να είναι στο απυρόβλητο άσχετα με το εάν έπραξε ορθά ή όχι αλλά γιατί οι ξένοι πάτρωνες θα θυμώσουν. Το ότι τολμείται να διατυπωθεί η άποψη αυτή και μάλιστα αναπαράγεται από συστημικά κέντρα και στόματα στο εξωτερικό δείχνει την κατάσταση μπανανίας στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα ελέω των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Το πολιτικό θέατρο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που ακολούθησε τις δηλώσεις Γεωργίου είναι εξίσου ενδεικτικό αυτής της θλιβερής κατάστασης. Οι μεν κυβερνητικοί εταίροι των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνησεων έσπευσαν να υποστηρίξουν τον κ.Γεωργίου (με κάποιους δυσκόλως υποκρυπτόμενους καυγάδες στο εσωτερικό τους για καθαρά πολιτικάντικους λόγους). Ο δε νεο-μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να φορέσει για λίγο την παλιά αντι-μνημονιακή λεοντή του μήπως και διασώσει κάτι από την καταρρέουσα δημοφιλία του.

Την ίδια ώρα, κατ΄ απαίτηση της τρόικας (συγγνώμη των «θεσμών» κατά τον βαρουφάκειο νεολογισμό), η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι πλέον στον στενό δημόσιο τομέα συνυπολογίζεται τα Ταμεία Εγγύησης Καταθέσεων και Παρακαταθηκών και Δανείων. Η κίνηση αυτή εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους όσον αφορά το ύψος του δημόσιου χρέους. Και φυσικά, ιδιαίτερα η ένταξη του πρώτου, είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη. Φαίνεται ότι η υπό διοίκηση ΣΥΡΙΖΑ ΕΛΣΤΑΤ περισσότερο ενδιαφέρεται να βγάζει παραπλανητικά γραμμένες ανακοινώσεις για το ΑΕΠ (όπως η πρόσφατη για τα αποτελέσματα του 2ου τρίμηνου του 2016 όπου για να καταλάβει κάποιος αδαής ότι πρόκειται σια συνεχιζόμενη ύφεση θα έπρεπε να ψάξει καλά) μήπως και κοροϊδευτεί η εσωτερική κοινή γνώμη παρά να αντισταθεί στις παράλογες απαιτήσεις των πατρώνων του ευρω-ιερατείου.

Απ’ ότι φαίνεται τον μεν Γεωργίου πολλοί κατακρίνουν αλλά την «δόξα» του συνεχίζουν ανερυθρίαστα. Η έκπτωση του συστημικού πολιτικού προσωπικού και της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας γίνεται ολοένα και πιο εξόφθαλμη οδηγώντας την χώρα στην καταστροφή. Είναι περισσότερο αναγκαίο παρά ποτέ οι ζωντανές δυνάμεις της μεγάλης εργαζόμενης πλειονότητας της κοινωνίας και η πραγματική Αριστερά να δώσουν ένα δρόμο διεξόδου από αυτή την κατάσταση ζόφου. Ο δρόμος αυτός αναγκαία περνά από την συνολική αποδέσμευση της χώρας από το αντιλαϊκό σφαγείο της ΕΕ.

 

* Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.


Αναδημοσιευμένο σε:

Η Ελλάδα ως μπανανία και ο κ. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=25052%3Amavroudeas-georgiou-elstat&catid=81%3Akivernisi&Itemid=198

Η Ελλάδα ως μπανανία και ο κ. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ

http://mignatiou.com/2016/08/i-ellada-os-banania-ta-greek-statistics-ke-o-axiotimos-k-georgiou-tis-elstat/