Απάντηση σε μία απρόσκλητη εισδοχή

Πριν από μερικές ημέρες συνέγραψα με τον Σέρτζιο Τσεζαρράτο μια απάντηση στον λίβελλο του Μάρκο Ρέβελλι εναντίον των αριστερών επικριτών του ΣΥΡΙΖΑ που θρασύτατα τους χαρακτήριζε ψευδοαριστερούς. Η απάντησή μας δείχνει την παραπλανητικότητα των επιχειρημάτων του Revelli.

Πριν από λίγες ημέρες, αντί του Μ. Ρεβέλι, «αναδύθηκε» εξαίφνης ο Κ. Καλλωνιάτης με ένα κείμενο που επικρίνει το άρθρο μας για την ακαδημαϊσμό. Το κείμενο του δημοσιεύθηκε στη συνέχεια από την ΑΥΓΗ (επίσημη εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ).

Ακολουθεί η απάντησή μου στην ιστοσελίδα BRAVE NEW EUROPE.

 

Πριν ο αλέκτωρ φωνήσαι … ο Καλλωνιάτης αντί του Ρεβέλι

Επειδή τα φερέφωνα του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχουν συνήθεια να χρησιμοποιούν ευαγγελικά ρητά, ταιριάζει στην περίπτωση το ακόλουθο: πριν ο αλέκτωρ φωνήσαι … ο Καλλωνιάτης αναδύθηκε πίσω από το Revelli με μια βιαστική απάντηση στην κριτική μας, η οποία δεν μπήκε καν τον κόπο να μεταφράσει αρκετές αναφορές που έμεινα στα ελληνικά αντί της αγγλικής. Γιατί μια τέτοια βιασύνη; Δεν είναι ο Revelli σε θέση να απαντήσει μόνος του; Ή υπάρχει μια λανθάνουσα σχέση μεταξύ του Revelli και ενός δημοσιογράφου του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου τακτική δουλειά είναι να προσπαθεί να αποστομώσει κάθε αριστερή κριτική του ΣΥΡΙΖΑ και ο οποίος από την αρχή υποστήριζε την υποταγή στην τρόικα και την ΕΕ;

Η συζήτηση και η κριτική δεν είναι μόνο απαραίτητες, αλλά ουσιαστικό μέρος της κουλτούρας και της λειτουργίας της Αριστεράς. Όμως η ανοικτή, ειλικρινής και ανιδιοτελής κριτική. Αν ο M.Revelli είναι πρόθυμος να συμμετάσχει σε κάτι τέτοιο είναι περισσότερο από ευπρόσδεκτος. Ωστόσο, οι έμμισθοι κονδυλοφόροι – όπως ο Καλλωνιάτης – δεν είναι. Ιδιαίτερα όταν όχι πριν πολύ καιρό δεν είχαν σχέση με την Αριστερά αλλά με το ΠΑΣΟΚ. Επιπλέον, τα επιχειρήματα του Καλλωνιάτη είναι παραπλανητικά, η χρήση των δεδομένων είναι επιλεκτική (και μερικές φορές υποκείμενη σε μασάζ). Η δε κατηγορία του για αντι-επιστημονικότητα είναι, τουλάχιστον, αλαζονική.

Ωστόσο, σε ένα προσεχές άρθρο θα ασχοληθούμε λεπτομερώς με τα ακόλουθα θέματα: (α) την ανεργία, (β) την κατανομή του εισοδήματος και (γ) την υγεία. Σε όλα αυτά τα πεδία, σε αντίθεση με τα φερέφωνα του ΣΥΡΙΖΑ, οι επιδόσεις του τελευταίου είναι θλιβερές.

ΥΓ. Ο Τσίπρας μπορεί να μην είναι προδότης, αφού αυτός και ο σκληρός πυρήνας του κόμματός του ποτέ στην ουσία δεν ανήκαν στην υπόθεση του λαού και πάντα είχαν συστημικούς δεσμούς και εξαρτήσεις. Παρ’ όλα αυτά, είναι σίγουρα κραυγαλέοι ψεύτες και δημαγωγοί που πρόδωσαν όλες τις επαγγελίες τους και τις υποσχέσεις τους στον ελληνικό λαό.

Advertisements

A reply to an unwarranted intrusion

Several days ago I co-authored with Sergio Cessarato a reply to Marco Revelli’s diatribe against left-wing critics of SYRIZA calling them pseudo-leftists. Our reply shows the fallaciousness of Revelli’s arguments.

A few days ago, instead of M.Revelli, K.Kalloniatis emerged with a piece criticizing our article for inscientificity. His piece was, subsequently, published by AVGI (SYRIZA’s official newspaper).

Below is my reply in the BRAVE NEW EUROPE website.

Βefore the rooster crows … Kalloniatis instead of Revelli

Since SYRIZA’s mouthpieces seem to have a habit for employing evangelic dictums it is apposite perhaps to use one: Before the rooster crows Kalloniatis emerged behind Revelli with a reply to our critique which did not even bother to translate several references in Greek. Why such a rush? Isn’t Revelli able to reply for himself? Or there is a latent relation between Revelli and a SYRIZA journalist whose regular job is trying to bash every left-wing critique of SYRIZA and who from the very beginning was for an accommodation with the troika and the EU?

Debate and critique are not only necessary but an essential part of the Left; but open, honest and disinterested one. If M.Revelli is willing to engage in it he is more than welcome. However, ‘employed’ pens – like Kalloniatis – are not. Particularly when not long ago they were related not with the Left but with PASOK. Moreover, Kalloniatis’ arguments are fallacious, his use of data selective (and sometimes massaged). His accusation of unscientificity is, to say the least, arrogant.

However, in a forthcoming article I will deal in detail with the following issues: (a) unemployment, (b) income distribution and (c) health. In all these areas, contrary to SYRIZA’s mouthpieces, its record is dismal.

PS. Tsipras may not be a traitor since he and the hard core of his party never actually ascribed to the people’s cause and always had systemic ties and dependencies. Nevertheless, they are certainly blatant liars and demagogues that betrayed all their declarations and promises to the Greek people

Ένα σχόλιο στο PRESS TV News σχετικά με την υποτιθέμενη ελληνική έξοδο από το πρόγραμμα της τρόικας

Χθες (21/8/2018) έκανα ένα σύντομο σχόλιο στην PRESS TV News σχετικά με την υποτιθέμενη ελληνική έξοδο από το πρόγραμμα της τρόικας (ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ).

Τα βασικά σημεία του σχολίου είναι τα εξής.

Η υποτιθέμενη έξοδος από το πρόγραμμα της τρόικας είναι μια απάτη. Το πρόγραμμα συνεχίζεται ουσιαστικά καθώς υπάρχουν επιπρόσθετα μέτρα λιτότητας που θα ληφθούν τα επόμενα χρόνια, η αποπληρωμή των δανείων της τρόικας θα διαρκέσει αρκετές δεκαετίες (και δεν είναι εξασφαλισμένη, συνεπώς μία ενδεχόμενη μελλοντική ελληνική χρεωκοπία είναι πάντα στην ατζέντα) και η εποπτεία τουλάχιστον από την ΕΕ (αν το ΔΝΤ εγκαταλείψει το πρόγραμμα όπως αναμένεται) θα συνεχιστεί και για πολλά χρόνια.

Το πρόγραμμα είναι αποτυχία. Ο δηλωμένος στόχος του (μολονότι μπορεί να είναι μυωπικός) ήταν να καταστήσει το ελληνικό δημόσιο χρέος βιώσιμο. Δεν το πέτυχε, καθώς ο τρέχων δείκτης χρέους/ΑΕΠ είναι υψηλότερος από ότι στην αρχή του προγράμματος. Επιπλέον, η λιτότητα έχει αποδυναμώσει την ελληνική οικονομία, καθιστώντας τις αναπτυξιακές δυνατότητες της αμφίβολες.

Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕ για την δήθεν επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος είναι μία σκηνοθετημένη απάτη για φτηνούς πολιτικούς και οικονομικούς λόγους.

Ο ελληνικός λαός θα συνεχίσει να σηκώνει το βάρος αυτού του αντιλαϊκού προγράμματος και των πολιτικών που βρίσκονται πίσω του για πολλά χρόνια.

Το βίντεο της συνέντευξης ακολουθεί.

A comment in PRESS TV News on the supposed Greek exit from the troika program

Yesterday (21/8/2018) I made a short comment in PRESS TV News regarding the supposed Greek exit from the troika (IMF-EU-ECB) program.

The main points of the comment are the following.

The supposed exit from the troika program is a sham. The program is practically continuing as there are more austerity measures in the pipeline, the repayment of the troika loans will take several decades (and it is not guaranteed, hence a future default is always on the cards) and the supervision by at least the EU mechanisms (if IMF leaves the program as is expected) will also continue for many years.

The program is a failure. Its declared aim (however myopic it may be) was to make the Greek public external debt viable. It has not achieved it as the current debt/GDP ratio is higher than in the beginning of the program. Furthermore, austerity has weakened the Greek economy making its growth rospects dismal.

So the SYRIZA government’s and EU’s rejoicing about the succesful completion of the program is a sham orchestrated for cheap political and economic reasons.

The Greek people will continue to bear the burden of this anti-popular program and the policies that lay behind it for many years.

 

The video of the interview follows:

 

‘Revelli, Syriza e dare a Cesare quel che è di Cesare’, Cesarrato & Mavroudeas- Traduzione Italiano

CAMPO ANTIMPERIALISTA

Sinistra in rete

http://antimperialista.it/index.php?option=com_content&view=article&id=4385%3A2018-08-11-07-19-56&catid=124%3Agrecia&Itemid=1

https://www.sinistrainrete.info/sinistra-radicale/13005-sergio-cesaratto-e-stavros-mavroudeas-revelli-syriza-e-dare-a-cesare-quel-che-e-di-cesare.html

 

Revelli, Syriza e dare a Cesare quel che è di Cesare

Mentre UE, FMI e SYRIZA cercano di spacciare la favola di una ripresa in Grecia, i fatti rivelano un’altra storia

In un recente articolo pubblicato in greco e in italiano Marco Revelli – ospite abituale in Grecia di SYRIZA e del suo governo – fa polemica contro quella che lui chiama pseudo-sinistra, cioè quella che considera Tsipras un traditore e la politica economica di SYRIZA un fallimento.

Si tratta di una polemica gratuita (rivolta anche a uno dei firmatari di questa replica, vedi in Brave New Europe) in cui Revelli accusa questa “pseudo sinistra” di essere nazionalista e di aiutare i nazionalisti e populisti della destra di Nuova Democrazia in Grecia. Revelli, senza alcun fondamento, mette alla pari ogni critica di sinistra della politica di SYRIZA a quella neoliberale di Nuova Democrazia.

Revelli usa come titolo del suo pezzo (in greco) il detto evangelico Dai a Cesare quello che è di Cesare e a Dio quello che è di Dio. Vediamo se il dovuto che offre al suo Cesare o Dio (SYRIZA, in questo caso) è giusto o no.

Comincia esaltando l’abilità di SYRIZA nell’avere gestito al meglio il programma di austerità della troika, in modo tale da evitare un maggior danno sociale. La prova che dà è come minimo inconsistente o semplicemente sbagliata. I servizi medici sono privi di fondi e con una carenza di personale grave. Per di più SYRIZA nel 3° Memorandum ha firmato acconsentendo a tagli profondi sia nel campo della garanzie sociali che in quello delle pensioni (notare che il 51 % dei nuclei familiari dalle pensioni dipende) e sta mettendo  tutto questo in atto. Questi tagli hanno incrementato il livello di povertà in Grecia anche più di quanto hanno fatto i governi precedenti (il 37 % della popolazione, approssimativamente, è a rischio di povertà o di esclusione sociale).

La protezione dalla messa in vendita all’asta delle case di prima proprietà è stata tolta (in accordo con il Memorandum firmato da SYRIZA). Le aste sulle case della gente procedono a passo più veloce, favorite dal fatto che si fanno per via elettronica, secondo una legislazione che SYRIZA ha prodotto per evitare resistenze pubbliche e proteste. Tutto questo è cosa che i precedenti governi non avrebbero nemmeno osato intraprendere. La classe operaia e le classi medie sono vessate da nuove tasse che peggiorano ulteriormente la distribuzione del reddito. D’altro lato, il fiore all’occhiello del capitalismo greco, gli armatori, rimangono scandalosamente esentati da tasse. Non solo: SYRIZA (così come facevamo i governi precedenti) li abbraccia con calore e conserva i loro privilegi. Ultimo ma non ultimo, Revelli, invece di dire sciocchezze riguardo al settore della sanità, dovrebbe guardare meglio a quello che si vede a occhi nudo: SYRIZA ha imposto nuovi tagli e la spesa sanitaria è stata decurtata in modo così pesante da impedire la praticabilità del servizio.

Revelli usa sofismi per mascherare questa vergogna. Dà per scontato che dobbiamo misurare lo stato dell’economia greca non dall’inizio della crisi ma da quando SYRIZA è andata al governo. Revelli, e  i portavoce di SIRYZA in  Grecia dimenticano che la politica economica applicata nel paese è una e la stessa: è la politica di austerità della troika. Questo vale a prescindere da differenze di gestione di ordine secondario dei tre successivi governi (PASOK, ND-PASOK, SYRIZA-ANELL),  differenze che sono di ordine meramente cosmetico. Il grosso del consolidamento fiscale del programma è stato attuato dal governo precedente. Per questo motivo la parte lasciata a SYRIZA era poca, sebbene le sue cantonate dal punto di vista politico abbiano peggiorato la situazione. La depressione rispetto agli anni precedenti rallentava e dati di crescita positivi si approssimavano. Tutto questo non è cosa inaspettata. Le economie capitaliste vanno per cicli. La cosa anormale erano la lunghezza e il debito della depressione greca. In ogni caso il ritorno di dati positivi di crescita non garantisce né la loro portata né la loro longevità.

Comunque, l’argomentazione di Revelli riguardo a una crescita sotto il governo di SYRIZA è sbagliata anche secondo i suoi propri stessi termini. Il ritorno alla crescita è scarso e cade continuamente sotto rispetto alle previsioni ufficiali. Il differenziale tra prodotto effettivo e prodotto potenziale resta molto alto (25 % in meno rispetto a livello precedente l’inizio della crisi). L’avanzo primario migliore del previsto è dovuto all’incremento delle tasse e alle pesanti restrizioni della spesa pubblica. Entrambi questi fattori posti in essere da SYRIZA frenano la crescita potenziale in modo tale che la Grecia resta un economia legata al consumo. Inoltre, quello che SYRIZA ha pubblicizzato come “uscita verso i mercati internazionali privati per prestiti” è, come accadeva per i governi precedenti, una truffa. Riguarda principalmente il servizio del debito, arriva a costi molto alti (al 4% di interesse) e non va oltre il periodo di supervisione della troika sulla Grecia. Tutto questo poi è terminato una volta che sono comparsi i problemi della UE con il nuovo governo italiano e con la guerra commerciale con gli Stati Uniti.

SYRIZA predica poi di avere ridotto la disoccupazione. È un altro argomento bidone. La disoccupazione resta alta (più del 20 % con il 40 % di disoccupazione giovanile). Ha avuto una lieve riduzione perché c’è un decremento della forza lavoro dati il decremento della popolazione e l’emigrazione all’estero (uno studio recente della Commissione Europea prevede che la forza lavoro in Grecia sarà ridotta del 35 % tra il 2020 e il 2060; secondo dati ufficiali più di 710.000 cittadini greci sono emigrati tra il 2010 e il 2016), Inoltre, quelli nuovi sono lavori cattivi: pochi mesi di lavoro sono abbastanza per tenerti fuori dalle liste di disoccupazione (i lavori a tempo pieno sono in riduzione dal 2017 a oggi, e 3 su 4 disoccupati lo sono di lungo termine), salari miseri e condizioni di lavoro barbariche.

Revelli usa altri sofismi. Mentre si lamenta del fatto che la UE non vuole riconoscere un taglio del debito della Grecia, sostiene d’altro lato che la revisione del debito offerta (in forma di estensione della forma del pagamento e della smussatura dei tassi di interesse) equivale a un taglio del debito stesso. È la argomentazione che la Germania usa e la UE e Revelli (e SYRIZA) la fanno propria di tutto cuore. Tuttavia, come mostra uno studio recente del FMI (1 agosto 2018), i suoi effetti sono ambigui (la Grecia avrà riduzione del debito se applica nuove riforme neoliberali e se le riesce di mantenere il programma di austerità sul binario: cose che di fatto toglierebbero la necessità di una riduzione del debito) e il suo impatto immediato privo di alcuna sostanza. È per questa ragione che ogni “Seria Analisi della Sostenibilità Debitoria” del debito greco (inclusa questa del FMI del 2018) conclude che il debito è insostenibile. Significativamente, il rapporto debito-PIL rimane al di sopra del 180 % (di fatto è aumentato negli ultimi mesi per le nuove quote di prestito) e crescerà dopo la fine del rinvio del pagamento del debito decennale (secondo le stime del FMI). Nel caso possibile di uno scenario peggiore (crescita inferiore alle previsioni, tassi di interesse superiori, avanzi primari inferiori) il FMI prevede che nel 2023 salirà oltre il 198 %.

Per di più, la UE e il governo SYRIZA dichiarano che il debito greco è sostenibile perché la Grecia raggiungerà tassi di sviluppo spettacolari (di media il 2 % per un periodo di tempo considerevole, per quanto non definito in modo preciso) e avanzi primari (3,5 % fino al 2022 e 2,2 % fino al 2060) per un periodo di tempo prolungato. È cosa ben nota nella letteratura economica (e lo dice pure il FMI) che tutto questo è completamente fuori dalla realtà. Solo molte poche economie fondate sulla produzione di petrolio sono riuscite a raggiungere obiettivi simili. Notare inoltre che il mancato raggiungimento di questi obiettivi attuerà automaticamente tagli ai salari, alle pensioni e alla spesa fiscale su cui SYRIZA si è già detta d’accordo (fino dai tempi in cui era ministro Varoufakis).

Quello che è successo nei recenti negoziati sul debito è che il governo SYRIZA si è completamente conformato al dettato della UE, secondo il quale né ci sarà taglio del debito né si tenterà di fare qualcosa del genere.

I fans di SYRIZA propongono un altro argomento. Nell’agosto del 2018 ci sarà un’uscita dalla supervisione della troika e questo permetterà a SYRIZA di applicare politiche fiscali più attive nel favorire la crescita. Questo è totalmente falso. Come ha detto anche E. Tsalakos la supervisione di una nuova troika (con il MES [Meccanismo Europeo di Stabilità, N. d. R.] al posto del FMI) continuerà per parecchi anni. per di più, dati gli obiettivi così alti di avanzi primari lo spazio per una politica fiscale più attiva non esiste.

Come ultimo punto di difesa i fans di SYRIZA sostengono che non c’era altra alternativa che adeguarsi a quello che diceva la UE. Anche questa è una menzogna. Un vero governo di sinistra avrebbe dovuto andare allo scontro con la UE e sganciarsi. La crisi greca è, anche in larga misura, il prodotto della ristrutturazione dell’economia greca da quando è entrata nel Mercato Comune Europeo. Questo ha portato la Grecia alla deindustrializzazione, alla contrazione e deformazione del settore primario e a un settore dei servizi gonfiato oltre misura e fragile. Questo modello produttivo è fallito completamente, ha generato la crisi del debito e dentro la UE non può essere rettificato. È stato ulteriormente aggravato dalla partecipazione della Grecia all’Unione Monetaria Europea e al cedimento di politiche economiche cruciali alla UE che ne è seguito (ad esempio la politica monetaria e alla fine anche la politica fiscale).

Questo corso alternativo è perfettamente praticabile ma richiede un cambiamento profondo nella società greca e uno scontro con gli interessi dominanti del capitale greco che è legato inestricabilmente all’integrazione europea. SYRIZA – lasciando da parte le sue molte e inconsistenti spacconate preelettorali – non ha mai avuto intenzione di seguire questo corso. Era un corso considerato troppo pericoloso per SYRIZA. Inoltre, SYRIZA ha legami ben noti con settori significativi del capitale greco; in particolare con le frazioni del capitale marittimo che ha dominato il capitalismo greco negli anni ’70 e ’80 (quelli che in Grecia si chiamano “le vecchie canne fumarie”) Queste “vecchie canne fumarie” hanno favorito l’ascesa di SYRIZA al governo e con ciò si sono prese la loro vendetta contro le “nuove canne fumarie” che le avevano sorpassate negli anni ’90.

Sfortuna ha voluto, nel caso greco, che la sinistra greca (in tutti i suoi settori) ha evitato di proporre in termini concreti il programma alternativo sopra detto e si è limitata a promuovere mobilitazioni popolari (di resistenza alla troika ma senza offrire una alternativa) e un anticapitalismo astratto (che al di là del chiasso non è riuscito a porre sfide concrete al capitalismo). Questo ha facilitato SYRIZA nel rubare il consenso del popolo e naturalmente, di seguito, a tradire il popolo.

La sfida presente per la sinistra greca sta nel fare rinascere questa alternativa e, in questo modo, bloccare l’ascesa della destra estrema che è infiammata dal fallimento esorbitante di SYRIZA.

In conclusione, la diatriba di Revelli poggia su argomenti del tutto privi di sostanza. SYRIZA predica, come facevano i governi precedenti, che sta scrivendo una “storia di successo”. Le sue “storie di successo” sono bidoni allo stesso modo in cui lo erano quelle dei governi precedenti. La Grecia e il suo popolo sono condannati alle catene della UE.

Una nota ultima sulla sinistra vera e su quella pseudo. È consigliabile che M. Revelli la prossima volta prima di accusare altri di essere pseudo sinistra dia un occhiata al suo specchio.

Fonte: politicaeconomiablog.blogspot

Traduzione a cura di Paolo Babini (Partito dei CARC)

Ο Revelli, ο ΣΥΡΙΖΑ και «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι»… των Σ.Τζεζαρράτο & Στ.Μαυρουδέα – ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

http://www.ergatikosagwnas.gr/arthra/politiki/1768-o-revelli-o-syriza-kai-ta-tou-kaisaros-to-kaisari

Από τον φίλο του Εργατικού Αγώνα Σταύρο Μαυρουδέα πήραμε ένα ενδιαφέρον άρθρο που έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Ιταλό καθηγητή Sergio Cesaratto. Το άρθρο δημοσιεύεται στο braveneweurope.com, στο Counterpunch και στο ιστολόγιο του Σταύρου Μαυρουδέα στην αγγλική γλώσσα. Ο Ε.Α. πήρε την πρωτοβουλία να το μεταφράσει και να το παρουσιάσει στους αναγνώστες του.

 

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην ελληνική και την ιταλική γλώσσα, ο Μάρκο Ρεβέλλι – ένας από τους τακτικούς φιλοξενούμενους του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης στην Ελλάδα – έγραψε έναν λίβελλο ενάντια σε αυτό που ονόμασε «ψευδοαριστερά», δηλαδή αυτά τα τμήματα της Αριστεράς που θεωρούν τον Τσίπρα προδότη και την οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αποτυχία. Σε αυτή την απρόκλητη πολεμική (που περιλάμβανε και έναν από τους υπογράφοντες αυτής της απάντησης, εδώ το άρθρο του Sergio Cesarrato στο Brave New Europe), κατηγόρησε αυτή την «ψευδοαριστερά» ότι είναι εθνικιστική κι ότι βοηθά τη λαϊκιστική και εθνικιστική ΝΔ στην Ελλάδα. Ο Ρεβέλλι εξισώνει αβασάνιστα κάθε αριστερή κριτική στις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ με τις νεοφιλελεύθερες απόψεις της ΝΔ.

Ο Ρεβέλλι χρησιμοποιεί ως τίτλο του πονήματος του το ευαγγελικό ρητό «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Ας δούμε αν αυτά που αποδίδει στον Καίσαρα του ή στον Θεό του (στην προκειμένη περίπτωση στον ΣΥΡΙΖΑ) είναι σωστά ή όχι.

Αρχίζει επαινώντας την ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να διαχειρίζεται το πρόγραμμα λιτότητας της τρόικας έτσι ώστε να αποφύγει μια μεγαλύτερη κοινωνική ζημία. Τα αποδεικτικά στοιχεία που προσφέρει είναι, τουλάχιστον, λιγοστά ή απλά λανθασμένα. Οι ιατρικές υπηρεσίες παραμένουν υποχρηματοδοτούμενες και με μεγάλη έλλειψη προσωπικού. Εκτός αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υπογράψει (στο 3ο μνημόνιο) και προωθεί βαθιές περικοπές τόσο στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας όσο και στις συντάξεις (σημειώστε ότι το 51% των νοικοκυριών βασίζονται σε συντάξεις). Συγκεκριμένα, προβλέπεται μια τεράστια νέα περικοπή για τον Ιανουάριο του 2019. Αυτές οι περικοπές έχουν αυξήσει τα επίπεδα φτώχειας στην Ελλάδα ακόμη περισσότερο από ό, τι στο παρελθόν (περίπου το 37% του πληθυσμού κινδυνεύει από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό). Η προστασία της πρώτης ιδιοκτησίας από τους πλειστηριασμούς αποσύρεται (σύμφωνα με το μνημόνιο που έχει υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ) και οι πλειστηριασμοί των λαϊκών κατοικιών προχωρούν με γρηγορότερο ρυθμό, με τη βοήθεια ηλεκτρονικών δημοπρασιών που έχουν θεσπιστεί από το ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να αποφευχθεί η δημόσια αντίσταση και οι διαμαρτυρίες. Αυτό είναι κάτι που ακόμη και οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν τολμούσαν να προωθήσουν. Εισάγονται νέοι φόροι στην εργατική και τη μεσαία τάξη επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο την κατανομή του εισοδήματος. Από την άλλη πλευρά, η ναυαρχίδα του ελληνικού καπιταλισμού – οι πλοιοκτήτες – όχι μόνο παραμένουν σκανδαλωδώς αφορολόγητοι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις) τους έχει αγκαλιάσει θερμά και προστατεύει τα προνόμιά τους. Τέλος, ο Ρεβέλλι, αντί να λέει ανοησίες σχετικά με τον τομέα της υγείας, θα πρέπει να εξετάσει καλύτερα τα αποδεικτικά στοιχεία: νέες περικοπές που έχουν επιβληθεί από το ΣΥΡΙΖΑ και οι δαπάνες για την υγεία έχουν περιοριστεί τόσο σοβαρά ώστε δεν είναι βιώσιμες.

Ο Ρεβέλλι χρησιμοποιεί μια σοφιστεία για να μασκαρέψει αυτή την απάτη. Υποστηρίζει ότι πρέπει να μετρούμε την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας όχι από την αρχή της κρίσης αλλά από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την κυβέρνηση. Ισχυρίζεται ότι έτσι μπορούμε να δούμε πως η ανάπτυξη έχει επιστρέψει και η ανεργία πέφτει. Ο Ρεβέλλι (και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα) ξεχνά ότι η οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα είναι μία και συνεχής: η πολιτική λιτότητας της τρόικας. Αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα από τις μικρές διαχειριστικές διαφορές των τριών διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) που ήταν απλώς διακοσμητικές. Ο μεγάλος όγκος της δημοσιονομικής συρρίκνωσης του προγράμματος είχε πραγματοποιηθεί υπό τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Έτσι, το μέρος που έμεινε να υλοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μικρότερο, αν και οι ασυνάρτητη πολιτική του το επιδεινώνει. Η ύφεση επιβραδύνθηκε ήδη από τα προηγούμενα χρόνια και οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης πλησίαζαν. Αυτό δεν ήταν κάτι απροσδόκητο. Οι καπιταλιστικές οικονομίες λειτουργούν με κύκλους. Το μη φυσιολογικό ήταν το μήκος και το βάθος της ελληνικής ύφεσης. Ωστόσο, η επιστροφή των θετικών ρυθμών ανάπτυξης δεν εγγυάται ούτε το μέγεθος τους, ούτε τη μακροημέρευση τους.

Αλλά η ανάπτυξη που βλέπει ο Ρεβέλλι υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι λανθασμένη ακόμα και με τους δικούς του όρους. Η επιστροφή στην ανάπτυξη είναι πενιχρή και συνεχώς πέφτει χαμηλότερα από τα επίσημα στοιχεία. Το κενό παραγωγής παραμένει πολύ υψηλό (25% χαμηλότερο από το επίπεδο της παραγωγής κατά την έναρξη της κρίσης). Τα καλύτερα από τα προβλεπόμενα πρωτογενή πλεονάσματα οφείλονται στην αυξημένη φορολογία και τον αυστηρό περιορισμό των δημόσιων δαπανών. Και οι δύο αυτές πολιτικές που εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ μειώνουν τις αναπτυξιακές δυνατότητες καθώς η Ελλάδα παραμένει μια οικονομία που βασίζεται στην κατανάλωση. Επίσης, η πολυδιαφημισμένη από τον ΣΥΡΙΖΑ «έξοδος στις διεθνείς ιδιωτικές αγορές δανείων» είναι απάτη, όπως ακριβώς και της προηγούμενης κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Αφορά κυρίως την εξυπηρέτηση του χρέους, έρχεται σε πολύ υψηλό κόστος (περίπου 4% επιτόκιο) και δεν εκτείνεται πέρα ​​από την περίοδο εποπτείας της τρόικας στην Ελλάδα. Και μόλις εμφανίστηκαν προβλήματα στην ΕΕ με τη νέα κυβέρνηση της Ιταλίας και τον εμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ, πάγωσε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κηρύττει επίσης ότι είχε μειώσει την ανεργία. Αυτό είναι επίσης ένα ψεύτικο επιχείρημα. Η ανεργία παραμένει πολύ υψηλή (πάνω από 20% με την ανεργία των νέων να φθάνει το 40%). Έχει ελαφρώς μειωθεί λόγω της μείωσης του εργατικού δυναμικού λόγω της συρρίκνωσης του πληθυσμού και της μετανάστευσης στο εξωτερικό (πρόσφατη μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προβλέπει ότι το εργατικό δυναμικό της Ελλάδας θα μειωθεί κατά 35% κατά την περίοδο 2020-2060* σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 710.000 Έλληνες πολίτες μετανάστευσαν κατά την περίοδο 2010-2016). Επιπλέον, οι νέες θέσεις εργασίας είναι θέσεις άθλιας εργασίας: λίγοι μήνες απασχόλησης που είναι αρκετοί για να σας βγάλουν από τους καταλόγους ανεργίας (οι θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης μειώνονται από το 2017 μέχρι σήμερα, οι 3 από τους 4 άνεργους βρίσκονται σε μακροχρόνια ανεργία), με πενιχρούς μισθούς και βάρβαρες συνθήκες εργασίας.

Ο Ρεβέλλι χρησιμοποιεί και μια άλλη σοφιστεία. Ενώ διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι η ΕΕ δεν αποδέχτηκε την περικοπή του χρέους για την Ελλάδα, υποστηρίζει ότι η αναδιαμόρφωση του χρέους (με τη μορφή παράτασης της περιόδου χάριτος που δεν αποπληρώνεις δάνεια και εξομάλυνση των διακυμάνσεων του επιτοκίου) ισοδυναμεί με κούρεμα. Αυτό είναι το επιχείρημα που διατυπώνει η Γερμανία και η ΕΕ και ο Ρεβέλλι (και ο ΣΥΡΙΖΑ) το αποδέχονται ολόψυχα. Ωστόσο, όπως δείχνει ακόμη και η πρόσφατη μελέτη του ΔΝΤ (1η Αυγούστου 2018), τα αποτελέσματά είναι αμφισβητήσιμα (η Ελλάδα θα έχει ελάφρυνση του χρέους εάν εφαρμόσει νέες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και καταφέρει να διατηρήσει το πρόγραμμα λιτότητας σε καλό δρόμο, πράγμα όμως που θα καθιστούσε περιττή την ελάφρυνση του χρέους) και ο πραγματικός αντίκτυπος δεν είναι ουσιαστικός. Για το λόγο αυτό, κάθε σοβαρή Ανάλυση Βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους (συμπεριλαμβανομένης κι αυτής του ΔΝΤ του 2018) καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτό δεν είναι βιώσιμο. Ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ παραμένει υψηλότερος από 180% (έχει αυξηθεί κατά τους τελευταίους μήνες λόγω των νέων δανειακών δόσεων) και θα αυξηθεί μετά το τέλος της δεκαετούς παραπομπής του χρέους (σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ΔΝΤ 2018). Στην πιθανή περίπτωση του χειρότερου σεναρίου (μικρότερη ανάπτυξη, υψηλότερα επιτόκια, χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα), το ΔΝΤ εκτιμά ότι το 2023 θα αυξηθεί στο 198%.

Επιπλέον, η ΕΕ και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο, διότι η Ελλάδα θα επιτύχει θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης (κατά μέσο όρο 2% για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, το οποίο όλως περιέργως (;) δεν έχει ποτέ προσδιορισθεί με ακρίβεια) και πρωτογενή πλεονάσματα (3,5% έως το 2022 και 2,2% έως το 2060) για πολύ παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Όπως είναι γνωστό στην οικονομική βιβλιογραφία (και ακόμη και το ΔΝΤ το επαναλαμβάνει), αυτό είναι εντελώς μη ρεαλιστικό. Μόνο πολύ λίγες πετρελαιοπαραγωγικές οικονομίες κατάφεραν να επιτύχουν τους στόχους αυτούς. Σημειώστε επίσης ότι η μη επίτευξη αυτών των στόχων θα ενεργοποιήσει τους αυτόματους «κόπτες» στους μισθούς, τις συντάξεις και τις δημοσιονομικές δαπάνες που συμφώνησε ο ΣΥΡΙΖΑ (ήδη κατά τη διάρκεια της υπουργίας Βαρουφάκη).

Αυτό που συνέβη στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις για το χρέος είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συμμορφώθηκε πλήρως με το δόγμα της ΕΕ ότι δεν θα πραγματοποιηθεί κούρεμα χρέους και δεν προσπάθησε καν να το διαπραγματευθεί.

Υπάρχει ένα άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι τον Αύγουστο του 2018 θα υπάρξει έξοδος από την εποπτεία της τρόικας και αυτό θα επιτρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει πιο δραστήριες δημοσιονομικές πολιτικές που θα ενισχύουν την ανάπτυξη. Αυτό είναι εντελώς αναληθές. Όπως ακόμη και ο Ε. Τσακαλώτος δήλωσε, η εποπτεία από μια νέα τρόικα (με το ESM αντί του ΔΝΤ) θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια. Επιπλέον, δεδομένου του πολύ υψηλού στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος, το περιθώριο για πιο ενεργό δημοσιονομική πολιτική είναι ανύπαρκτο.

Ένα τελευταίο σημείο άμυνας για τους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση πέρα από την προσαρμογή στις απαιτήσεις της ΕΕ. Κι αυτό είναι επίσης ένα ψέμα. Μια αληθινή αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα πρέπει να αναμετρηθεί με την ΕΕ και να αποδεσμευθεί από αυτήν. Η ελληνική κρίση είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν της οικονομικής αναδιάρθρωσης της Ελλάδας λόγω της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά. Αυτή οδήγησε στην αποβιομηχάνιση, τη συρρίκνωση και την παραμόρφωση του πρωτογενούς τομέα και την δημιουργία ενός υπερδιογκωμένου και εύθραυστου κλάδου των υπηρεσιών. Αυτό το παραγωγικό μοντέλο απέτυχε εντελώς, έχει προκαλέσει την κρίση του χρέους και δεν μπορεί να διορθωθεί εντός της ΕΕ. Επιδεινώθηκε περαιτέρω από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ και τη μεταγενέστερη εκχώρηση κρίσιμων οικονομικών πολιτικών (π.χ. νομισματική πολιτική και τελικά δημοσιονομική πολιτική) στην ΕΕ.

Αυτή η εναλλακτική πορεία είναι απόλυτα βιώσιμη αλλά απαιτεί μια βαθιά αλλαγή στην ελληνική κοινωνία και μια αντιπαράθεση με τα κυρίαρχα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ -αφήνοντας κατά μέρος τους πολλούς αντιφατικούς και ασυνεπείς προεκλογικούς παληκαρισμούς του – δεν ήταν ποτέ πρόθυμος να ακολουθήσει αυτή την πορεία. Τη θεωρούσε πολύ επικίνδυνη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γνωστούς δεσμούς με σημαντικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου, ιδιαίτερα με τμήματα του εφοπλιστικού κεφαλαίου καθώς και με κεφάλαια που κυριαρχούσαν στον ελληνικό καπιταλισμό τη δεκαετία του 1970 και του ’80 (που στην Ελλάδα τα αποκαλούν «παλιά τζάκια»). Αυτά τα «παλιά τζάκια» ευνοούσαν την ανάδυση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και, μέσω αυτής, πήραν την εκδίκησή τους ενάντια στα «νέα τζάκια» που τα είχαν ξεπεράσει στη δεκαετία του 1990.

Η δυστυχία στην ελληνική περίπτωση ήταν ότι η ελληνική αριστερά (όλα τα τμήματα της) απέφυγε να προτείνει με συγκεκριμένο τρόπο το προαναφερθέν εναλλακτικό πρόγραμμα και περιορίστηκε στην απλή προώθηση λαϊκών κινητοποιήσεων (που αντιστέκονταν στις αλλαγές της τρόικας αλλά χωρίς να προτείνουν εναλλακτική λύση) και σ’ έναν αφηρημένο αντικαπιταλιστικό λόγο (που, παρά τις φωνές, απέτυχε να αμφισβητήσει συγκεκριμένα τον καπιταλισμό). Αυτό διευκόλυνε τον ΣΥΡΙΖΑ να υποκλέψει τη λαϊκή υποστήριξη και φυσικά, στη συνέχεια, να προδώσει το λαό.

Η σημερινή πρόκληση για την Ελληνική Αριστερά είναι να κατορθώσει να αναζωογονήσει αυτή την εναλλακτική λύση και έτσι να εμποδίσει την υπερίσχυση ακροδεξιών δυνάμεων που τροφοδοτούνται από την εξωφρενική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ.

Συμπερασματικά, ο λίβελλος του Ρεβέλλι στηρίζεται σε εντελώς ανυπόστατα επιχειρήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ κηρύττει, πολύ παρόμοια με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, ότι δημιουργεί ένα «success story». Και τα δύο «success stories» είναι εξίσου ψεύτικα. Η Ελλάδα και ο λαός της είναι καταδικασμένοι μέσα στα δεσμά της ΕΕ.

Μια τελική σημείωση σχετικά με την αληθινή αριστερά και την ψευδοαριστερά. Θα ήταν σκόπιμο την επόμενη φορά που ο Μ. Ρεβέλλι ετοιμάζεται να κατηγορήσει άλλους ως ψευδοαριστερούς να ρίξει πρώτα μια ματιά στον καθρέφτη του.

 

Ο Σέρτζιο Τσεζαρράτο είναι Καθηγητής Οικονομικών της Ανάπτυξης και των Νομισματικών και Φορολογικών Πολιτικών της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης στο Τμήμα Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου της Σιένα.

 

Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Selling the Myth of Greek Recovery by Sergio Cesaratto & Stavros Mavroudeas – COUNTERPUNCH

 

Selling the Myth of Greek Recovery

In a recent article Marco Revelli published in Greek and Italian – a habitual guest in Greece of SYRIZA and its government – made a diatribe against what he called ‘pseudo-left’ for considering Tsipras a traitor and SYRIZA’s economic policy a failure. In an uncalled-for polemic (that included one of the signatories of this reply, here his article in New Brave Europe), he accused this ‘pseudo-left’ for being nationalist and for helping the populist and nationalist right-wing ND in Greece. Revelli gratuitously equates every left criticism of SYRIZA’s policies with the neoliberal one of ND.

Revelli uses as title of his piece (in Greek) the evangelic dictum (‘give Caesar what is due to him and give God what is due to him also’). Let us see if the dues he offers to his Caesar or God (in this case SYRIZA) are correct or not.

He begins by praising SYRIZA’s ability to manage better troika’s austerity program so as to avoid a greater social damage. The evidence he offers is to say the least flimsy or simply wrong. Medical services remain underfunded and with gross lack of personnel. On top of that, SYRIZA has signed (in the 3rd Memorandum) and is pursuing deep cuts in both welfare benefits and pensions (note that 51% of households rely on pensions). In particular, a huge new cut is scheduled for January 2019. These cuts have increased the levels of poverty in Greece even more than previously (approximately 37% of the population are at risk of poverty or social exclusion). The protection of the first home ownership from auctions is withdrawn (according to the Memorandum signed by SYRIZA) and auctions of people’s homes proceed at a faster pace, aided by electronic auctions legislated by SYRIZA so as to avoid public resistance and protests. This is something that even the previous governments had not dare to undertake. New taxes are being put on the working and the middle classes worsening even further income distribution. On the other hand, the flagship of Greek capital – the shipowners – not only remain scandalously untaxed but SYRIZA (similarly with all previous governments) has heartily embraced them and protects their privileges. Last but not the least, Revelli instead of talking nonsense regarding the health sector, he should better look at the evidence: new cuts have been imposed by SYRIZA and the health expenditure has been so severely curtailed that it is not viable.

Revelli uses a sophistry in order to masquerade this sham. He maintains that we must measure the state of the Greek economy not from the beginning of the crisis but since SYRIZA’s ascent to the government. Then he argues we can see that growth has returned and unemployment is falling. Revelli (and SYRIZA’s mouthpieces in Greece) forget that the economic policy applied in Greece is one and continuous: troika’s austerity policy. This irrespective of minor management differences of the three consecutive Greek governments (PASOK, ND-PASOK, SYRIZA-ANELL) which were merely cosmetic. The great bulk of the fiscal consolidation of the program had taken place under the previous governments. So, the part left for SYRIZA was smaller; although his policy blunders worsen it. Depression was slowing the previous years and positive growth rates were nearing. This was not something unexpected. Capitalist economies operate with cycles. The abnormal thing was the length and the debt of the Greek depression. However, the return of positive growth rates does not guarantee neither their size not their longevity.

But Revelli’s growth under SYRIZA argument is wrong even in his own terms. The return to growth is meagre and continuously falls behind official projections. The output gap remains very high (25% less than output’s level at the beginning of the crisis). The better-than- projected primary surpluses are due to the increased taxation and the severe restriction of public expenditure. Both these policies applied by SYRIZA dampen the growth potential as Greece remains a consumption-led economy. Also, SYRIZA’s much publicized ‘exit to private international markets for loans’ is, similarly to that of the previous ND-PASOK government, a sham. It concerns mainly debt servicing, it comes at very high cost (around 4% interest) and does not extend beyond the period of troika’s supervision of Greece. And once problems appeared in the EU with Italy’s new government and the trade war with the US it was put on hold.

SYRIZA is also preaching that it had reduced unemployment. This is also a fake argument. Unemployment remains very high (more than 20% with youth’s unemployment as high as 40%). It has been slightly reduced because there is a decrease of the labor force because of population shrinkage and immigration abroad (a recent European Commission study projects that Greece’s labour force will be reduced by 35% during 2020-2060; according to the official data more than 710,000 Greek citizens migrated during the period 2010-2016). Furthermore, new jobs are bad jobs: just a few months of employment which are enough to get you out of the unemployment lists (full-time jobs are decreasing from 2017 till today, 3 out of 4 unemployed are in long-term unemployment), with meagre wages and barbaric working conditions.

Revelli employs another sophistry. While he laments that the EU did not concede to a debt haircut for Greece, he argues that the debt reprofiling offered (in the form of payment extension and smoothing the interest rates) amounts to a haircut. This is the argument posed by Germany and the EU and Revelli (and SYRIZA) wholeheartedly accept it. However, as even the recent study by IMF (1st August 2018) shows, its effects are ambiguous (Greece gets a debt relief if it applies new neoliberal reforms and succeeds in keeping the austerity program on track; which actually would make debt relief unnecessary) and its actual impact insubstantial. For this reason, every serious Debt Sustainability Analysis of Greek debt (IMF’s 2018 one included) concludes that it is unsustainable. Tellingly, the debt to GDP ratio remains higher than 180% (it has actually increased during the last months because of the new loan tranches) and it will increase after the end of the 10year debt payment referral (as IMF 2018 estimates). In the possible case of worse scenario (smaller growth, higher interest rates, lower primary surpluses) IMF estimates that it will go up to 198% in 2023.

Moreover, the EU and the SYRIZA government declare that Greek debt is sustainable because Greece will achieve spectacular growth rates (on average 2% for a considerable period of time, which conspicuously has never been accurately defined) and primary surpluses (3,5% till 2022 and 2,2% till 2060) for a very prolonged period of time. As it is well known in economic literature (and even the IMF reiterates) this is totally unrealistic. Only a very few oil-producing economies have succeeded in achieving such targets. Note also that failure to achieve these targets will activate the automatic ‘cutters’ in wages, pensions and fiscal expenditure that SYRIZA (as early as during Varoufakis ministerial position) has agreed to.

What actually happened in the recent debt negotiations is that the SYRIZA government conformed completely with EU’s dictum that no debt haircut will take place and didn’t even try for a debt haircut.

There is another argument proposed by SYRIZA supporters. That in August 2018 there would be an exit from troika’s supervision and this will permit SYRIZA to apply more active growth-enhancing fiscal policies. This is totally untrue. As even E.Tsakalotos declared supervision by a new troika (with the ESM instead of the IMF) will continue for many years. Furthermore, given the very high primary surplus targets the room for more active fiscal policy is non-existent.

A last point of defense for SYRIZA supporters is that there was no alternative but to accommodate with the EU. This is also a lie. A true Left government in Greece should confront the EU and disengage from it. The Greek crisis is, too a great extent, the product of Greece’s economic restructuring since its accession in the European Common Market. This led to Greece’s deindustrialization, shrinkage and deformation of the primary sector and an overblown and fragile services sector. This productive model has failed utterly, has caused the debt crisis and it cannot be rectified within the EU. It was further aggravated by Greece’s participation in the EMU and the subsequent ceding of crucial economic policies (e.g. monetary policy and ultimately even fiscal policy) to the EU.

This alternative course is perfectly viable but it requires a deep change in Greek society and a confrontation with the dominant interests of Greek capital that is inextricably tied to the European integration. SYRIZA – leaving aside its many contradictory and inconsistent pre-electoral bravados – was never willing to follow this course. It considered it too dangerous for SYRIZA. Furthermore, SYRIZA has well known ties with significant sections of Greek capital; particularly fractions of maritime capital that dominated Greek capitalism in the 1970s and 1980s (called in Greece the ‘old fireplaces’). These ‘old fireplaces’ favoured SYRIZA’s ascent to government and through this took their revenge against the ‘new fireplaces’ that surpassed them in the 1990s.

The misfortune in the Greek case was that the Greek Left (all of its sections) shied away from proposing in concrete terms the abovementioned alternative programme and restraint itself to simply promoting popular mobilisations (resisting troika’s changes but without offering an alternative) and an abstract anti-capitalism (that despite its vociferousness failed to concretely challenge capitalism). This facilitated SYRIZA to steal people’s support; and of course, subsequently, to betray the people.

The current challenge for the Greek Left is how to revive this alternative and, in this way, block the ascendancy of extreme right-wing forces that is being fomented by SYRIZA’s exorbitant failure.

Concluding, Revelli’s diatribe rests on totally insubstantial arguments. SYRIZA is preaching, very similarly with the previous governments, that he is making a ‘success story’. Both ‘success stories’ are equally fake. Greece and its people are doomed within the shackles of the EU.

A final note regarding the true and the pseudo Left. It would be advisable next time M.Revelli accuses others for being pseudo-leftists first to have a look at his mirror.

Sergio Cesaratto is Professor of Growth and Development Economics and of Monetary and Fiscal Policies in the European Monetary Union, University of Siena.

Stavros Mavroudeas is Professor of Political Economy at the Department of Economics at the University of Macedonia, Thessaloniki.

This article originally ran on Brave New Europe.