Tag Archives: αριστερή μετωπική συμπόρευση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ για το τέλος της κυβέρνησης Σαμαρά

Το τέλος της κυβέρνησης Σαμαρά και η επόμενη ημέρα. Να βγει στο προσκήνιο ο λαϊκός παράγοντας

29 Δεκ 2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ

Το τέλος της κυβέρνησης Σαμαρά και η επόμενη ημέρα. Να βγει στο προσκήνιο ο λαϊκός παράγοντας.

Παρά τις ποικίλες προσπάθειες, τις πιέσεις και τους εκβιασμούς, η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει την πλειοψηφία των 180 βουλευτών, κάτι που γνώριζε ότι ήταν και το πιθανότερο ενδεχόμενο, ακόμα και όταν επέσπευδε την προεδρική εκλογή.

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου κατέρρευσε, όχι απλώς γιατί δεν μπόρεσε να πετύχει την εκλογή προέδρου, αλλά γιατί είχε χάσει κάθε νομιμοποίηση, είχε να αντιμετωπίσει τη λαϊκή κατακραυγή για τη βάρβαρη πολιτική που εφάρμοσε. Στο πλαίσιο αυτό και με την τρόικα να πιέζει για επιπλέον μέτρα και να μην προχωράει σε καμία παραχώρηση για την ελάφρυνση του χρέους ώστε να το καταστήσει βιώσιμο, η μόνη λύση για το κυβερνητικό κέντρo ήταν να οξύνει τους τόνους της αντιπαράθεσης και να παίξει το χαρτί του φόβου και της πόλωσης.

Την ίδια στιγμή, η σκληρή στάση που υιοθετούν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα θα συνεχιστεί την επόμενη περίοδο, όπως και αν διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα, στο βαθμό που αποτελεί μία επιλογή που οφείλεται σε αντικειμενικούς παράγοντες αλλά και στην πολιτική στρατηγική των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων.

Στο βαθμό που η κρίση στην Ευρωζώνη συνεχίζεται, μία κατεύθυνση παραχωρήσεων θα ασκούσε πιέσεις για την ελάφρυνση του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης, ενώ θα ανέκοπτε την ομαλή εμπέδωση των αναδιαρθρώσεων που αποτελούν το κεντρικό σημείο της αστικής στρατηγικής για την έξοδο από την κρίση.

Έτσι τα εκβιαστικά διλλήματα και οι πιέσεις θα οξυνθούν ιδιαίτερα το διάστημα μέχρι τις εκλογές και πιθανόν θα πάρουν και υλικές μορφές (πτώση του χρηματιστηρίου, άνοδος των spread, απειλές για την διακοπή των γραμμών χρηματοδότησης των τραπεζών και του ελληνικού δημοσίου). Θα έχουν σα στόχο να δώσουν ισχυρό μήνυμα σε κάθε πολιτική δύναμη που αποδέχεται το διεθνές ευρωενωσιακό πλαίσιο όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όλες τις άλλες κυβερνήσεις της ευρωζώνης που θα επιχειρούσαν να διαπραγματευτούν την ελάφρυνση του χρέους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και μια ηπιότερη εφαρμογή των πολιτικών λιτότητας.

Η δίμηνη παράταση του προγράμματος στήριξης στοχεύει στη διαμόρφωση ενός εκβιαστικού πλαισίου για τα λαϊκά στρώματα, με στόχο να τρομοκρατήσει ξανά με το φάσμα της χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ, ώστε να γίνει αποδεκτή η συνέχιση της λιτότητας και της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης, με ή χωρίς Μνημόνιο.

Μέσα στο πλαίσιο των πιέσεων αυτών θα επιχειρηθεί να συγκρατηθεί όσο είναι δυνατόν η Ν.Δ., να περιοριστεί η διαφορά από το ΣΥΡΙΖΑ, να αναδειχθούν άλλα κόμματα δυνητικά συμπληρωματικά των κυβερνήσεων του κεφαλαίου όπως το Ποτάμι, μια και το ΠΑΣΟΚ δείχνει να παραπαίει, αλλά και να επιταχυνθεί η δεξιά προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ σε μία κατεύθυνση ουσιαστικής αποδοχής, με τη μία ή την άλλη μορφή, της εξυπηρέτησης του χρέους και της διατήρησης βασικών μνημονιακών υποχρεώσεων.

Έτσι, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον βγει πρώτη δύναμη, να συρθεί σε κάποιου τύπου συγκυβέρνηση με τα αστικά κόμματα, είτε να γίνουν δεύτερες εκλογές με πιο οξυμένα τα τρομοκρατικά διλήμματα, είτε εξ αρχής μία κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ να είναι ήδη προσανατολισμένη στην κατεύθυνση ενός δυσμενή για τις λαϊκές τάξεις συμβιβασμού με την αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.

Οι πολιτικές προσαρμογές του ΣΥΡΙΖΑ όλη την προηγούμενη περίοδο, η κατεύθυνση της πολιτικής συμμαχίας με μνημονιακές δυνάμεις όπως η ΔΗΜΑΡ, για να καταδειχθεί η συνέχεια με τις πολιτικές του προηγούμενου διαστήματος και ένας υπεύθυνος ρόλος, κυρίως οι στόχοι και τα μέτρα που προτείνει ως «κυβερνητικό πρόγραμμα» χαρακτηρίζονται από αστικό προσανατολισμό, εσωτερικές αντιφάσεις και ασάφεια και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας που κινείται στο πλαίσιο μίας διπλής και συντονισμένης κρίσης του κεφαλαίου και της κρίσης χρέους, με καθοριστικές τις επιπτώσεις της ένταξης στην ΟΝΕ και την Ε.Ε.

Ιδιαίτερα μέσα στο πλαίσιο των τρεχουσών πολιτικών εξελίξεων φαίνεται πιο καθαρά από κάθε άλλη φορά ότι η στρατηγική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για «επιθετική διαπραγμάτευση», εντός του πλαισίου της ευρωζώνης και με τη συναίνεση των δανειστών είναι πολιτικά αδιέξοδη. Αντίθετα μπροστά στα εκβιαστικά διλήμματα του διεθνούς πλαισίου, το οποίο αποδέχεται, θα βρεθεί άμεσα αντιμέτωπος είτε με την πλήρη ενσωμάτωσή του, οξύνοντας τις εσωτερικές του αντιφάσεις, είτε με την ανάγκη μιας σφοδρής σύγκρουσης για την οποία ούτε είναι προετοιμασμένος, ούτε προετοιμάζει τον κόσμο.

Οι εκλογές θα γίνουν σε συνθήκες προσπάθειας οξύτατης τρομοκράτησης των λαϊκών στρωμάτων από την πλευρά του κυβερνητικού κέντρου και πολυποίκιλων οικονομικών και ιδεολογικών μηχανισμών. Βασικό καθήκον των δυνάμεων της αριστεράς είναι να αντιπαλέψουν αυτά τα εκβιαστικά διλήμματα στην ουσία τους, προβάλλοντας ότι υπάρχει και άλλος δρόμος χωρίς ΟΝΕ και Ε.Ε. και όχι να συμβιβαστούν με τους εκβιασμούς του ευρωενωσιακού πλαισίου.

Σήμερα είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός πολιτικού μετώπου της Αριστεράς, που θα βάζει στην προμετωπίδα του την κατάργηση του Μνημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων, την έξοδο από το Ευρώ, τη σύγκρουση με την Ε.Ε. και την αποδέσμευση από αυτή , τη στάση πληρωμής και τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων παραγωγικών μονάδων, ειδικά στους τομείς της κοινής ωφέλειας. Το μέτωπο αυτό είναι αναγκαίο σε κάθε περίπτωση, όποιες και αν είναι οι εξελίξεις το επόμενο διάστημα.

Ενα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση της διαμόρφωσης όρων για την συγκρότηση του αριστερού κοινωνικό πολιτικού μετώπου, είναι η πολιτική συμμαχία των δυνάμεων που συμφωνούν πάνω στο μεταβατικό πρόγραμμα και σε μία στρατηγική ριζοσπαστικής διεξόδου από την κρίση, σε αριστερή, αντί ΟΝΕ και αντι ΕΕ κατεύθυνση.

Απαραίτητο βήμα για να μπορέσει να σταθεροποιηθεί ένα τέτοιο ρεύμα ώστε να έχει δυνατότητα να επιδράσει ενιαιομετωπικά στις δυνάμεις της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς είναι και η εκλογική του παρουσία και συνεργασία στις εκλογές της 25 Γενάρη.

Αθήνα 29/12/2014

http://aristerisymporefsi.gr/index.php/symporefsi/item/232-samaras-end

 

Advertisement

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση για την Αργεντινή

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση για την Αργεντινή

http://aristerisymporefsi.gr/index.php/item/28-argentini

Η Αργεντινή και τα ξένα και εγχώρια όρνεα

Η Αργεντινή και τα ξένα και εγχώρια όρνεα

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση

Η πρόσφατη λογιστικού (και όχι πραγματικού) τύπου στάση πληρωμών της Αργεντινής έναντι των διεθνών δανειστών της προκλήθηκε από τους κερδοσκόπους – «όρνεα» (που αγοράζουν κρατικά χρεόγραφα στην δευτερογενή αγορά (στο 30% ή και λιγότερο της ονομαστικής αξίας τους) και μετά επιδιώκουν την αποπληρωμή του στο ακέραιο (επιδιώκοντας κέρδη της τάξης του 1600% στην περίπτωση της Αργεντινής). Οι κερδοσκόποι αυτοί αντιπροσωπεύουν μόνο το 3% των ξένων δανειστών της Αργεντινής (καθώς το 97% έχει αποδεχθεί την αναδιάρθρωση του χρέους που σημαίνει ότι θα εισπράξει μόνο το 30% της ονομαστικής αξίας του). Οι κερδοσκόποι – «όρνεα» βοηθήθηκαν σε αυτό από τον κυρίαρχο ρόλο που έχουν αποκτήσει άτυπα τα αμερικανικά δικαστήρια στις διεθνείς χρεωκοπίες. Ο κυρίαρχος αυτός ρόλος βασίζεται στην αμερικανική ιμπεριαλιστική ηγεμονία (και ιδιαίτερα στο ρόλο του δολαρίου και του αμερικάνικου χρηματιστηρίου).

Ουσιαστικά ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, ακολουθούμενος από τα τσακάλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιδιώκει να τιμωρήσει την Αργεντινή για την «αταξία» της με την χρεωκοπία του 2001 και την αποτίναξη των βάρβαρων νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της εξάρτησης από την δολαριοποίηση που είχαν οδηγήσει την χώρα στην καταστροφή. Δεκαετίες νεοσυντηρητικών πολιτικών (με αιματηρά δικτατορικά καθεστώτα για μεγάλο διάστημα) οδήγησαν την Αργεντινή στην καταστροφή και προκάλεσαν την λαϊκή εξέγερση που έριξε πέντε κυβερνήσεις σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Στην κρίσιμη εκείνη περίοδο η αργεντίνικη Αριστερά αποδείχθηκε ανίκανη να δώσει μία ριζοσπαστική διέξοδο καθώς, είτε γινόταν ουρά δειλών μεταρρυθμιστικών πρωτοβουλιών που δεν τολμούσαν να πάνε σε ρήξη με το διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, είτε έψαλλε τον ερχομό του σοσιαλισμού χωρίς να κάνει τίποτα πρακτικά για να ανοίξει την προοπτική αυτή.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα σημαντικό τμήμα της αργεντίνικης αστικής τάξης (που εκφράσθηκε από την Περονιστική Αριστερά και την κυβέρνηση Κίρχνερ), που έβλεπε την υποβάθμιση του μέσα στο διεθνές οικονομικό σύστημα, να τολμήσει να συγκρουστεί με τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα και να εφαρμόσει φιλολαϊκές αναπτυξιακές πολιτικές. Με την πολιτική αυτή κατόρθωσε να στρατεύσει τις πλατειές λαϊκές μάζες πίσω του, να διαρρήξει τους ασφυκτικούς δεσμούς εξάρτησης από τα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα, να βγάλει την χώρα από την κρίση και να οδηγήσει την οικονομία σε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης. Τόλμησε ακόμη και να κρατικοποιήσει σημαντικές ξένες επιχειρήσεις (π.χ. YPF).

Αυτό όμως που δεν τόλμησε η κυβέρνηση Κίρχνερ (παρά τις καλές προθέσεις και τον αριστερό προσανατολισμό πολλών μελών και υποστηρικτών της) ήταν να προχωρήσει ακόμη παραπέρα έτσι ώστε να εξουδετερώσει περαιτέρω τόσο τις διεθνείς όσο και τις εσωτερικές πιέσεις για μία επιστροφή στην «τάξη». Δεν τόλμησε να συγκρουστεί αποφασιστικά με διεθνοποιημένα τμήματα του αργεντίνικου κεφαλαίου (με αποτέλεσμα τις πρόσφατες αποτυχημένες προσπάθειες δημιουργία εσωτερικής οικονομικής κρίσης και διαδηλώσεων των μεγαλο-μεσαίων στρωμάτων). Δεν τόλμησε να προχωρήσει σε πιο φιλεργατικές αλλαγές (με αποτέλεσμα τις πρόσφατες εργατικές κινητοποιήσεις). Και τέλος προσπάθησε να επανασυνδεθεί με τις διεθνείς κεφαλαιαγορές (με αποτέλεσμα να παγιδευθεί στη σημερινή λογιστικού τύπου χρεωκοπία).

Ο μόνος δρόμος φιλολαϊκής διεξόδου είναι το βάθεμα της σύγκρουσης με τα διεθνή και εγχώρια καπιταλιστικά συμφέροντα. Η άρνηση συμφωνίας με τους κερδοσκόπους – «όρνεα» είναι ένα θετικό βήμα αλλά χρειάζονται πολλά ακόμη.

Η υπόθεση της Αργεντινής έγινε αμέσως αντικείμενο της ελληνικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Όλος ο εμετικός εσμός των διαπλεκόμενων ΜΜΕ και της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ άρχισε να χοροπηδά για το τι καταστροφικές επιπτώσεις έχει η αποκοτιά να συγκρουστείς με τους ισχυρούς της Γης. Όλα αυτοί οι σύγχρονοι νενέκοι προφητεύουν την καταστροφή που θα πλήξει την Αργεντινή και κατακεραυνώνουν όσους τολμούν να προτείνουν την σύγκρουση της χώρας μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για γκαιμπελικά παραμύθια. Όσον αφορά ον διεθνή δανεισμό, η Αργεντινή δεν δανείζεται διεθνώς οπότε ελάχιστα θα επηρεασθεί από την στάση πληρωμών. Αυτές που θα επηρεασθούν είναι οι σχετικά λίγες αργεντίνικες επιχειρήσεις που δανείζονται διεθνώς (και φυσικά αυτό μπορεί να επηρεάσει το ρυθμό ανάπτυξης). Είναι αναμενόμενο να πιεσθεί η ισοτιμία του πέσο πράγμα που θα διευκολύνει μεν τις εξαγωγές, αλλά θα αυξήσει σε κάποιο βαθμό (ανάλογα με τον όγκο των εισαγωγών) τον ήδη υψηλό πληθωρισμό. Όμως παρόλα αυτά το κατά κεφαλήν εισόδημα έχει διπλασιασθεί μετά την πρώτη χρεωκοπία, το δημόσιο χρέος έχει μειωθεί από το 169% στο 49%, ηανεργία μειώθηκε από 25% το 2001 στο 7,2%το 2013 ενώ ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ της Αργεντινής είναι θετικός (και μάλιστα με εντυπωσιακά μεγέθη μετά την πρώτη χρεωκοπία) ακόμη και μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης του 2007-8. Τι αντίστοιχο έχουν αλήθεια να επιδείξουν τα μνημονιακά γιουσουφάκια της συγκυβέρνησης και των διαπλεκόμενων ΜΜΕ;

Δυστυχώς απέναντι στα εγχώρια όρνεα η ελληνική Αριστερά αποδεικνύεται εξίσου λίγη με την αργεντίνικη. Ο ΣΥΡΙΖΑ μηρυκάζει κάποιες αλήθειες αλλά δεν τολμά καν να υπερασπιστεί την πολιτική της Αργεντινής. Πάνω απ’ όλα δεν τολμά να συγκρουστεί με την ΕΕ και να προτείνει ένα ρεαλιστικό φιλολαϊκό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση. Το δε ΚΚΕ κάνει τον Πόντιο Πιλάτο εξισώνοντας την κυβέρνηση Κίρχνερ με το διεθνή ιμπεριαλισμό και κάνοντας παπαδίστικα κηρύγματα για το σοσιαλισμό (για τον οποίο δεν κάνει τίποτα για να έλθει).

Ο κόσμος της εργασίας και της Αριστεράς πρέπει να βγάλει τα συμπεράσματα του. Είναι άμεση ανάγκη η συγκρότηση ενός μεγάλου κοινωνικο-πολιτικού μετώπου στη βάση ενός μεταβατικού προγράμματος σύγκρουσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το σύστημα. Ενός προγράμματος που θα βαδίζει στον δρόμο της Αργεντινής αλλά και θα τον ξεπερνά θετικά. Η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση θέλει να συμβάλλει στην κατεύθυνση αυτή.

Δελτίο Τύπου της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση

Δελτίο Τύπου της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η συζήτηση που διοργάνωσε την  Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014, η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση με θέμα:

Για την Αριστερά της Μετωπικής Συμπόρευσης, την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος και το πρόγραμμα φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση

 

Η συμμετοχή των αγωνιστών και αγωνιστριών και η δυναμική παρουσία της νεολαίας από όλο το φάσμα των οργανωμένων δυνάμεων της αριστεράς και του κόσμου της εργασίας αλλά και αγωνιστών από τα κοινωνικά κινήματα, ξεπέρασε τις προσδοκίες μας.

Στη συζήτηση επικράτησε αίσθημα σεμνότητας και ευθύνης απέναντι στην κρίσιμη κατάσταση που βιώνει ο ελληνικός λαός τα τελευταία τέσσερα χρόνια και εκφράστηκε η ανάγκη συστράτευσης για τη δημιουργία πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, καθώς και της συγκεκριμενοποίησης και εξειδίκευσης του αντισυστημικού και αντι ΕΕ   προγράμματος φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση.

Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια φάνηκε η αδυναμία του προοδευτικού κόσμου και των οργανώσεων της  Αριστεράς να δημιουργήσουν το δικό τους μέτωπο και να βάλουν φρένο στη διαδικασία εξαθλίωσης της κοινωνίας.

Το συστημικό στρατόπεδο οργανώνει το  δικό του μέτωπο, εκείνο των δυνάμεων της αστικής τάξης και των ευρωπαίων εταίρων της και επιβάλλει τη σύγχυση, τη διαίρεση και το φόβο στην μεγάλη εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία. Όσο η κοινωνική αντίσταση δεν οργανώνεται ενιαία και δεν μαζικοποιείται, οι απαιτήσεις των ξένων ιμπεριαλιστικών κέντρων δεν θα σταματήσουν να μεγαλώνουν , καθώς ο κόσμος της εργασίας θα αδυνατεί να πετύχει τις αναγκαίες ρωγμές και να διεξάγει νικηφόρους αγώνες.

Οι συναγωνιστές και οι συναγωνίστριες, επεσήμαναν την αναγκαιότητα κινητοποίησης των λαϊκών δυνάμεων που βρέθηκαν στους δρόμους και στις πλατείες τα πρώτα χρόνια της κρίσης, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο  ελληνικός λαός αντέδρασε μαχητικά, με συνεχή κύματα απεργιών και καταλήψεων  υπερασπιζόμενος την αξιοπρέπεια του. Οι  αγωνιζόμενοι  πολίτες,  οι  οργανωμένες δυνάμεις της  εργασίας, τα σωματεία, οι οργανώσεις των ανέργων και της νεολαίας, οι δυνάμεις που υιοθέτησαν νέες μορφές δημοκρατικών διαδικασιών,  πήραν μέρος σε πειράματα αυτοδιαχείρισης στους χώρους δουλειάς και πιο πρόσφατα  οι  δημοτικές  κινήσεις με μετωπική κατεύθυνση, θα πρέπει να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην επανεκκίνηση του μαζικού κινήματος και να συμβάλουν στην δημιουργία του φιλολαϊκού προγράμματος εξόδου από την κρίση.

Τονίστηκε, επίσης, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα πρέπει να ξεπεραστούν οι  καθυστερήσεις, τα ελλείμματα και οι αδυναμίες που χαρακτήρισαν τις προσπάθειες για μετωπική συμπόρευση τα τελευταία χρόνια, αλλά και πιο πρόσφατα. Θεωρήθηκε αναγκαίο να σχηματιστεί μια πρωτοβουλία που θα προωθήσει το πολιτικό μέτωπο, που θα δώσει κατεύθυνση και θα συμβάλει στη δημιουργία του κοινωνικού μετώπου των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση.  Σ’αυτή την κατεύθυνση πρέπει να συστρατευτούν όλοι όσοι αντιλαμβάνονται αυτή την αναγκαιότητα, ανεξάρτητα από κομματικές εντάξεις και χωρίς κομματικούς ή ιδεολογικούς φραγμούς και προαπαιτούμενα. Εκφράστηκε η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει πλέον χρόνος αναμονής γιατί η  κρίση που μαστίζει την χώρα θέτει επί τάπητος την αναγκαιότητα της  πάλης για το μεταβατικό πρόγραμμα υπέρ των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας , ανοίγοντας τον δρόμο για τον σοσιαλισμό.

Το σώμα αποφάσισε την συγκρότηση ανοικτής προσωρινής συντονιστικής επιτροπής, που θα σχεδιάσει τα επόμενα βήματα. Στόχος είναι η άμεση συγκρότηση επιτροπών πανελλαδικά και ο σχεδιασμός μιας καμπάνιας απεύθυνσης στον κόσμο της εργασίας, της νεολαίας και των πληττόμενων λαϊκών στρωμάτων, για να σπάσει η σύγχυση, η διαίρεση και ο φόβος και να αναδειχθεί ότι υπάρχει άμεσα η δυνατότητα να ακολουθηθεί ένας άλλος δρόμος, χωρίς τα βάρη των μνημονίων, του χρέους, του ευρώ και της ΕΕ. Προγραμματίζεται επίσης η διεξαγωγή πανελλαδικής σύσκεψης το φθινόπωρο.

Τέλος, ορίσθηκε επιτροπή για το σαιτ της Αριστερής Μετωπικής Συμπόρευσης που ήδη λειτουργεί και θα αναβαθμιστεί ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες που δημιουργούνται.

Αθήνα , 23.6.14

http://aristerisymporefsi.gr/

aristerisymporefsi@gmail.com

facebook.com/aristerisymporefsi

 

Κυριακή 22 Ιουνίου, 11πμ στο Πολυτεχνείο (αμφ.Γκίνη 18) , η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση διοργανώνει εκδήλωση- συζήτηση

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ

 536125_112994042206284_157598181_n

Δελτίο Τύπου

 

Την Κυριακή 22 Ιουνίου και ώρα 11πμ στο Πολυτεχνείο(αμφ.Γκίνη 18) , η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση διοργανώνει εκδήλωση- συζήτηση με θέμα:

Για την Αριστερά της Μετωπικής Συμπόρευσης, την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος και το πρόγραμμα φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση

 

Στο μετεκλογικό τοπίο όπου η κρίση της χώρας βαθαίνει, η φτώχεια των πλατιών λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων αυξάνει, ο εξοβελισμός και των τελευταίων ψηγμάτων λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας κορυφώνεται, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι-ες συνειδητοποιούν ότι μέσα στη φυλακή της ΕΕ δεν υπάρχει καμία φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση. Καμία όμως δύναμη της Αριστεράς δεν διατυπώνει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση που να συγκρούεται ουσιαστικά και συγκεκριμένα με την ΕΕ και το ελληνικό κατεστημένο και να συμβάλλει στην ανάπτυξη του μαζικού λαϊκού κινήματος. Καμία δύναμη της Αριστεράς δεν οργανώνει το αναγκαίο κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο που απαιτείται ώστε να γίνει κτήμα των λαϊκών μαζών αυτό το πρόγραμμα και να δώσει μια άλλη τροπή στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.

Καλούμε τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές ,ανεξάρτητα από τις κομματικές τους εντάξεις , να συμβάλλουν στη δημιουργία αυτής της Αριστεράς που με την μετωπική συμπόρευση της, την ενιαιο-μετωπική στρατηγική και τακτική της και την συγκρότηση ενός μεταβατικού προγράμματος θα ενώσει τις ζωντανές δυνάμεις του κόσμου της Αριστεράς και της εργασίας και θα επιβάλλει την φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

Η κρισιμότητα της κατάστασης δεν αφήνει πλέον περιθώρια: ο μαχόμενος κόσμος της Αριστεράς πρέπει να πάρει την τύχη στα χέρια του και να πιέσει με μαζικούς-δημοκρατικούς όρους ώστε να δημιουργηθούν οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες για μια άλλη κατεύθυνση μέσα στην Αριστερά, στο μαζικό λαϊκό κίνημα και για μια άλλη πορεία της χώρας.

Εκ μέρους της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση, πλευρές του ζητήματος θα αναπτύξουν οι:

Γαλάνης Νίκος, Καραχάλιος Γιάννης, Μαυρουδέας Σταύρος, Πατέλης Δημήτρης, Ραχιώτης Γιάννης, Ρούσης Γιώργος, Σαραφιανός Δημήτρης, Χατζόπουλος Στάθης.

Αθήνα, 19 Ιουνίου 2014

 

 

Πρόσκληση σε εκδήλωση για την αριστερή μετωπική συμπόρευση, Κυριακή 22/6/014 11πμ αμφ. Γκίνη 18 ΕΜΠ

Στο νέο ιστότοπο της αριστερής συμπόρευσης (http://www.aristerisymporefsi.gr/index.php/item/21-kalesma) έχει αναρτηθεί πρόσκληση για εκδήλωση στις 22/6/2014, 11πμ στο ΕΜΠ

Για την Αριστερά της Μετωπικής Συμπόρευσης, την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος και το πρόγραμμα φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση

 

Το αποτέλεσμα των τριπλών εκλογών δεν ανατρέπει την μνημονιακή κυριαρχία που το σύστημα και οι ξένοι πάτρωνες και εταίροι του έχουν επιβάλλει στη χώρα μας. Η μνημονιακή συγκυβέρνηση – παρά την μεγάλη εκλογική ήττα της –συνεχίζει σαν να μην συνέβη τίποτα. Επιπλέον, ενισχύθηκαν διάφορα συμπληρωματικά συστημικά στηρίγματα όπως η νεο-ναζιστική Χρυσή Αυγή και το δήθεν απολίτικο και διαπλεκόμενο «Ποτάμι». Ο ΣΥΡΙΖΑ – παρά την εκλογική πρωτιά του παρουσιάζει στασιμότητα σε σχέση με τις εκλογές του Ιουνίου – καθώς με την ολοένα και πιο δεξιόστροφη πολιτική του δεν ανατρέπει την ισορροπία αυτή. Αποδεχόμενος την ευρω-ενωσιακή κόκκινη γραμμή του συστήματος (συμμετοχή στην ΕΕ και στο ευρώ), αδυνατώντας (αλλά και αρνούμενος) να αναπτύξει το μαζικό λαϊκό κίνημα και συνειδητά καλλιεργώντας την λογική της εκλογικής ανάθεσης καταφέρνει να πρωτεύει όχι γιατί πείθει και στρατεύει αλλά γιατί φαντάζει ως η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα για να «ξεκουμπισθούν οι τροικανόδουλοι» και καθίσταται για ευρύτατες λαϊκές μάζες ο προνομιακός αποδέκτης της τιμωρητικής ψήφου. Ταυτόχρονα η ηγεσία του προχωρά ήδη σε επονείδιστες δηλώσεις υποταγής («ανήκομεν στη Δύση») και απαράδεκτες κινήσεις συναλλαγής (βλέπε γήπεδο της ΑΕΚ). Η εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά στηρίζεται από την τραγική ανεπάρκεια της υπόλοιπης Αριστεράς (ΚΚΕ και εξωκοινοβουλευτική Αριστερά) που εγκαταλείπει το πεδίο της μαζικής πολιτικής και αυτοπεριορίζεται είτε σε χιλιαστικές επικλήσεις μίας (κατά δήλωση) ανέφικτης σήμερα λαϊκής εξουσίας είτε σε σχολαστικούς καυγάδες για άνευ ουσιαστικής σημασίας ζητήματα.

Και όμως την ίδια ώρα η κρίση της χώρας βαθαίνει, η φτώχεια των πλατιών λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων αυξάνει (παρά τα κυβερνητικά “successstories”), ο εξοβελισμός και των τελευταίων ψηγμάτων λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας κορυφώνεται και όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν ότι μέσα στη φυλακή της ΕΕ δεν υπάρχει καμία φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση. Καμία όμως δύναμη της Αριστεράς δεν διατυπώνει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση που να συγκρούεται ουσιαστικά και συγκεκριμένα με την ΕΕ και το ελληνικό κατεστημένο και να συμβάλλει στην ανάπτυξη του μαζικού λαϊκού κινήματος (που χωρίς αυτή καμία εκλογική νίκη δεν λύνει το πρόβλημα). Καμία δύναμη της Αριστεράς δεν οργανώνει το αναγκαίο κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο που είναι αναγκαίο για να κάνει κτήμα των λαϊκών μαζών αυτό το πρόγραμμα και να δώσει μία άλλη τροπή στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.

Γι’ αυτό σήμερα είναι πιο αναγκαία παρά ποτέ η συγκρότηση αυτής της Αριστεράς της αντισυστημικής και αντι-ΕΕ πάλης που με την μετωπική συμπόρευση της, την ενιαιο-μετωπική στρατηγική και τακτική της και την συγκρότηση ενός συγκεκριμένου και λαϊκά κατανοητού μεταβατικού προγράμματος θα ενώνει τις ζωντανές δυνάμεις του κόσμου της Αριστεράς και της εργασίας και θα επιβάλλει την φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

Την αναγκαιότητα του δρόμου αυτού την συμμερίζονται, φυσικά με διαβαθμίσεις, μεγάλα τμήματα των αγωνιστών της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας και είτε συνειδητά είτε αυθόρμητα έχουν δώσει μικρές και μεγάλες μάχες γι’ αυτόν, που όμως πάντα σκόνταφταν στην εχθρότητα των κυρίαρχων κομματικών μηχανισμών. Η κρισιμότητα της κατάστασης δεν αφήνει πλέον περιθώρια: πρέπει ο μαχόμενος κόσμος της Αριστεράς να επιβάλλει με μαζικούς-δημοκρατικούς όρους τις αναγκαίες υπερβάσεις για μία άλλη κατεύθυνση μέσα στην Αριστερά, στο μαζικό λαϊκό κίνημα και για μία άλλη πορεία για την χώρα. Χωρίς να αναμένουμε τους κομματικούς μηχανισμούς που έχουν δείξει από εχθρότητα έως αδυναμία, αλλά και χωρίς κομματικούς ή ιδεολογικούς φραγμούς ή προϋποθέσεις, αλλά ανοίγοντας δίαυλους συνεννόησης με όλους όσους αντιλαμβάνονται αυτή την αναγκαιότητα, ανεξάρτητα από κομματικές εντάξεις.

Στην κατεύθυνση αυτή καλούμε σε συζήτηση την Κυριακή 22-6-2014 και ώρα 11πμ στο αμφ.Γκίνη 18, ΕΜΠ.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ

kokkinisimaiapoli

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 24-5 Μαϊου 2014: συλλογικό κείμενο με θέμα «Υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος σήμερα;»

Στη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ δημοσιεύθηκε συλλογικό κείμενο με θέμα το ποιά είναι η φιλολαϊκή διέξοδος σήμερα. Το υπογράφουν οι Στάθης Κατσούλας, Μαριάννα Τσίχλη και Στάθης Χατζόπουλος

39-1--2-thumb-medium

——————————————————————————————————————-

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=432184

 

Υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος;

Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, τη σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» του ελληνικού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, έχει οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή, φορτώνοντας ταυτόχρονα το κόστος της στις πλάτες των εργαζομένων.

Η ένταξη στην Κοινή Αγορά αποδιάρθρωσε την παραγωγική δομή της χώρας, η ένταξη στην ΟΝΕ παρέδωσε στα δυτικοευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα τα τελευταία σημαντικά εργαλεία οικονομικής πολιτικής, η συμμετοχή στην πολιτική ενοποίηση συρρίκνωσε τη λαϊκή κυριαρχία και όλα μαζί συνέθλιψαν τα δικαιώματα και το επίπεδο διαβίωσης της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας. Η υπαγωγή της χώρας στα Μνημόνια αποτελεί την κορύφωση αυτής της πορείας. Πλέον και στη χώρα μας αποκαλύπτεται ο πραγματικός χαρακτήρας της Ε.Ε.: φυλακή των λαών και των εργαζομένων και στυγνό εργαλείο εκμετάλλευσης και κυριαρχίας των πολιτικοοικονομικών κατεστημένων. Η αντίθεση στον ευρωενωσιακό Μινώταυρο διαχωρίζει τις δυνάμεις που υποστηρίζουν μία φιλολαϊκή διέξοδο από τη βαθιά κρίση της χώρας από τους πολιτικούς υπηρέτες του συστήματος.

Η τωρινή τριπλή εκλογική μάχη συσκοτίζει το ζήτημα. Με τους εργαζομένους και το κίνημα παροπλισμένους και ανενεργούς («Παθητικοί ψηφοφόροι ή αγωνιζόμενοι πολίτες;», «Ε» 13.5.2014), επιδιώκεται να εγκλωβιστεί η λαϊκή συνείδηση σε παραπλανητικά διλήμματα και ψευδείς διεξόδους.

Η συγκυβέρνηση και οι υπόλοιποι επίδοξοι διαχειριστές της μνημονιακής πολιτικής απαντούν ότι αυτή είναι η μοναδική διέξοδος: ακόμη περισσότερη φτώχεια, ανεργία, εργασιακός Μεσαίωνας, διάλυση της δημόσιας υγείας, παιδείας και πρόνοιας, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, φορομπηξία, περιβαλλοντική υποβάθμιση και συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας.

Μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος; Βεβαίως, και αυτό είναι πρωτίστως ευθύνη των δυνάμεων της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας. Η διέξοδος αυτή βασίζεται στην πλατιά μετωπική ενότητα όλων των δυνάμεων του κόσμου της εργασίας στη βάση ενός προγράμματος στοχεύοντος στην αποδέσμευση από την ευρωφυλακή και στην ανασυγκρότηση της χώρας και της οικονομίας σε φιλολαϊκή βάση. Δυστυχώς όμως όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς υπεκφεύγουν από το δρόμο αυτό. Είτε υποκύπτουν στις «κόκκινες γραμμές» του συστήματος, και προτείνουν ανέφικτες λύσεις εντός της ΟΝΕ και της Ε.Ε., είτε παραπέμπουν τα πάντα στη Δευτέρα Παρουσία της λαϊκής εξουσίας είτε, παρ’ ότι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει άλλος δρόμος χωρίς χρέος, μνημόνια, ευρώ και Ε.Ε., αδυνατούν να καταλάβουν ότι το δρόμο αυτό δεν μπορούν να τον βαδίσουν μόνες τους ή μόνο με τους πολύ συνειδητοποιημένους και καθαρόαιμους αντικαπιταλιστές.

Καμία από αυτές τις πολιτικές προτάσεις δεν μπορεί να πείσει το λαό ότι υπάρχει μία ρεαλιστική φιλολαϊκή πρόταση που αξίζει τις θυσίες που πρέπει να γίνουν για χάρη της. Ετσι οι λαϊκές μάζες παροπλίζονται και οδηγούνται στην παθητική επιλογή της τιμωρητικής ψήφου για τους μνημονιακούς πολιτικούς υπηρέτες, αλλά χωρίς να έχουν πεισθεί για μία εναλλακτική στρατηγική. Χωρίς όμως κοινωνικό ρεύμα και με παθητικοποιημένους πολίτες δεν μπορούν να δρομολογηθούν οι απαιτούμενες ριζικές ανατροπές Τα αποτελέσματα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, αλλά και όλα τα πιθανά αποτελέσματα των ευρωεκλογών ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα.

Για να υπάρξει μία ρεαλιστική φιλολαϊκή διέξοδος πρέπει να οικοδομηθεί ένα ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο στη βάση ενός προγράμματος μακροπρόθεσμων αλλά και άμεσων μέτρων. Το μέτωπο αυτό οφείλει να προωθεί την κοινή δράση όλων των δυνάμεων ανατροπής σε κάθε κοινωνικό χώρο.

Οι βασικοί άξονες ενός φιλολαϊκού προγράμματος διεξόδου έχουν ήδη περιγραφεί («Για ένα αριστερό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση», «Ε» 8.4.2014): καταγγελία των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, στάση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του χρέους, έξοδος από το ευρώ και κρατικά αυτόκεντρη συναλλαγματική πολιτική, εθνικοποιήσεις τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό-λαϊκό έλεγχο (για να υπάρξει δημόσιος κοινωνικός σχεδιασμός στην οικονομία με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες), ενίσχυση του λαϊκού εισοδήματος και της απασχόλησης, σύστημα προοδευτικής φορολόγησης (φορολόγηση του κεφαλαίου και των «εχόντων και κατεχόντων»), έλεγχος της εξωτερικής κίνησης κεφαλαίων και προστασία της εγχώριας παραγωγής. Πάνω απ’ όλα ένα συνολικό, δημοκρατικά αποφασισμένο σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης του συνόλου της οικονομίας. Και βέβαια όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν μέσα στη φυλακή της Ε.Ε. και επιτάσσουν την έξοδο από αυτή.

Η διέξοδος αυτή δεν συγκροτείται από κανένα, παρ’ ότι γίνεται ευρύτερα κατανοητή μέσα στον κόσμο της εργασίας και της Αριστεράς. Αυτή η ολιγωρία δίνει τη δυνατότητα στην ακροδεξιά αλλά και σε «παρδαλά» επιχειρηματικά συμφέροντα να εμφανίζονται σαν αντισυστημικά και να εγκλωβίζουν σημαντικές λαϊκές μάζες.

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είναι αναγκαίο άμεσα μετά τις εκλογές όλοι όσοι αντιλαμβάνονται την ευθύνη απάντησης σ’ αυτό το τριπλό στοίχημα -ανεξάρτητα από τον κομματικό σχηματισμό που ανήκουν και το τι ψηφίζουν- να σηκώσουν το γάντι και να συγκροτήσουν μια πλατφόρμα για την αριστερή μετωπική συμπόρευση που θα προωθεί τη διέξοδο αυτή, μακριά από σεχταρισμούς, ηγεμονισμούς και στείρους βερμπαλισμούς.

ΚΑΤΣΟΥΛΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (καθηγητής)

ΤΣΙΧΛΗ ΜΑΡΙΑΝΝΝΑ (δικηγόρος)

ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΑΘΗΣ (δικηγόρος)

Συλλογικό άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (12-5-2014) για την κατάσταση του κινήματος του κόσμου της εργασίαςευσης

Στην ιντερνετικη σελιδα της Εφημεριδασ των συντακτων (12-5-2014) δημοσιευεται συλλογικο κειμενο για την κατασταση του μαζικου κινηματοσ και το πολιτικο προβλημα. Το υπογραφουν οι νικοσ γαλανησ, γιαννησ καραχαλιοσ και γιαννησ ραχιωτησ.

anamonh

Παθητικοί ψηφοφόροι ή αγωνιζόμενοι πολίτες;

Η Εφημερίδα των Συντακτών

12/05/14

http://www.efsyn.gr/?p=197142

Βουβές εκλογές, αποκαρδιωμένος και με αυξημένη καχυποψία κόσμος, νεολαία που βρίσκεται σε απόγνωση, αλλά είτε αδιαφορεί για την πολιτική είτε «παρασύρεται» από τα βρόμικα ποτάμια και τις δηλητηριώδεις αυγές, αυτό μοιάζει να είναι το προεκλογικό σκηνικό. Κι όμως υπάρχει πληθωρισμός οργής και διάθεσης για τιμωρία. Και κάποια βασικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα: Γιατί δεν ενώνεται ο κόσμος, γιατί δεν αντιδρά, δεν εξεγείρεται, ενώ είναι βέβαιο πως δεν έχει πειστεί από το μνημονιακό τροϊκανόδουλο στρατόπεδο των όμοιων κομμάτων (Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ) και των ρεταλιών τους (Ποτάμι, Ελιά και υπόλοιποι);

Βαδίζουμε προς τις κάλπες με τεράστιο για πρώτη φορά έλλειμμα πίστης σε αυτό που θα ψηφίσει ο καθένας μας. Απασχολεί και ενοχλεί άραγε αυτό την Αριστερά ή βασιλεύει η αφασία – αμηχανία – αυταρέσκεια των κομματικών μηχανισμών της; Ο ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσα στις συμπληγάδες του ευρωπαϊσμού και του συστημισμού του, αθροίζει τους μετανάστες του ΠΑΣΟΚ ξαναβαφτίζοντας στην αντιμνημονιακή κολυμπήθρα και όσους συμμετείχαν στο «σάπιο σύστημα», αποδέχεται το διεθνές πλαίσιο Ε.Ε. και ευρωζώνης, προσαρμόζεται διαρκώς προς τα δεξιά περιμένοντας να έρθει στην κυβέρνηση σαν η επόμενη ώριμη λύση. Μας καλεί να ψηφίσουμε για να φύγουν. Τόσο απλά, τόσο εύκολα, τόσο υποτιμά τρόικα-Ε.Ε.-σύστημα, τόσο πολύ υποβιβάζει τον κόσμο… Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν υποκείμενα αλλαγής παρά μόνο η αριθμητική των ψήφων. Η υπόλοιπη Αριστερά επιδιώκει να μένει στο περιθώριο, να αναμένει και να εμφανίζει (ΚΚΕ) τη λαϊκή εξουσία σαν «Δευτέρα Παρουσία», να συνθηματολογεί και να φλυαρεί («εκτός των τειχών» Αριστερά) για μέτωπο που ποτέ δεν οικοδομεί, στοχεύοντας στα γνωστά επί τριακονταετία εκλογικά ποσοστά και να περιμένει την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιωθεί, ξεχνώντας πως αυτή η ήττα θα βαρύνει στο σύνολο της Αριστεράς και του λαού.

Υπήρξε επί τρία χρόνια μεγάλη κοινωνική αντίδραση. Όμως οι αγώνες που έγιναν κυρίως μέσα από τις απεργίες στις οποίες καλούσαν οι αμαρτωλοί-υποταγμένοι της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και οι «πλατείες», έμειναν κατακερματισμένοι, χωρίς ενιαία πολιτική στόχευση και διέξοδο, χωρίς να δημιουργήσουν ένα συνειδητό ριζοσπαστικό κίνημα. Επαληθεύτηκε για άλλη μια φορά πως οι αντιστάσεις για τα αυτονόητα δεν μπορούν από μόνες τους να δώσουν την πολιτική λύση. Αυτό είναι κυρίως ευθύνη της Αριστεράς. Συμπερασματικά, υπάρχει ένα δίδυμο βασανιστικό πολιτικό έλλειμμα. Αυτό σχετίζεται από τη μια με την ύπαρξη αξιόπιστου πολιτικού φορέα-μετώπου και από την άλλη με το πρόγραμμα μεταβατικών διεκδικήσεων και εξόδου από την κρίση, το οποίο αναγκαστικά βρίσκεται σε σύγκρουση με το οικονομικό-πολιτικό-διεθνές πλαίσιο που οδήγησε στην κρίση και τη διαρκή επίθεση υποβάθμισης-υποτίμησης των εργαζομένων του χεριού και του μυαλού. Ταυτόχρονα δεν μπορούμε να προσπεράσουμε τα 30 και πλέον χρόνια αποϊδεολογικοποίησης, αριστερής θεωρητικο-πολιτικής φτώχειας και νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας στον τρόπο σκέψης και ζωής μας, καθώς και τη συστημική ενσωμάτωση της Αριστεράς…
Τι να κάνουμε; Το δίδυμο έλλειμμα παραπέμπει σε ένα διπλό καθήκον: να οικοδομηθούν παράλληλα το μέτωπο-φορέας και το πρόγραμμά του. Το πολιτικό–οικονομικό–κοινωνικό πλαίσιο καθορίζεται από την αντιπαράθεση με τον βασικό πυρήνα και αντίστοιχο πλαίσιο των αντιπάλων μας. Η Ε.Ε. και το ευρώ από την κατασκευή τους είναι η προκρούστεια κλίνη για τις κατακτήσεις, τις ζωές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Το κέντρο της σύγκρουσης των εχθρικών πλαισίων βρίσκεται εκεί. Βεβαίως ένα αριστερό πρόγραμμα διεξόδου, όπως έχει εκτεθεί σε κείμενο των Σ. Μαυρουδέα, Δ. Μητρόπουλου, Δ. Σαραφιανού, δεν είναι ούτε συνθηματολογικό ούτε μονοθεματικό. Ανθόσπαρτοι δρόμοι και μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.

Ανθρώπινο υλικό υπάρχει. Βρίσκεται μέσα στην κοινωνική και την πολιτική Αριστερά, στους διανοούμενους που δεν είναι ευρωποδίαιτοι και κρατικοδίαιτοι, σε αληθινούς αντιιμπεριαλιστές πατριώτες και όχι εθνικιστές. Αρκεί αυτό το δυναμικό να τολμήσει. Να αρνηθεί τον κομματικό σοβινισμό, την κομματοκρατία, την αντίληψη του μικρού χωριού και του μεγάλου αρχηγού, τον εγκλωβισμό στις μεσσιανικές λογικές και την πρακτική αναχωρητισμού, τα ατομικά μικροσυμφέροντα και φιλοδοξίες, τους μηχανισμούς και τις κρατικές επιχορηγήσεις… Αυτό σημαίνει υπερβάσεις… Ναι. Γιατί όσοι μιλάνε για ΕΑΜ ξεχνάνε ότι το συγκριτικό πλεονέκτημα το κέρδισε από την αυτοθυσία των μελών του.

Απέναντι στα αισθήματα της αδυναμίας, του φόβου, της παθητικότητας, της ατομικής αναδίπλωσης, χρειάζεται ο λόγος, η κίνηση, η καθημερινότητα, να κυριαρχηθεί από την ενωτική-μετωπική δράση, από την ενεργητική πράξη που θα τολμήσει μια νικηφόρα αξιόπιστη και αποτελεσματική σύγκρουση που η φωνή όλων αυτών θα έχει μαζική απήχηση και θα συγκροτεί κινήματα. Δεν είναι αργά, παρόλο που έχει χαθεί χρόνος, έχουν χαθεί δικαιώματα, κατακτήσεις, ζωές… Αυτή η ευθύνη πρέπει να αναληφθεί.
Νίκος Γαλάνης, μηχανικός
Γιάννης Καραχάλιος, ιδιωτικός υπάλληλος
Γιάννης Ραχιώτης, δικηγόρος

Το βίντεο της εκδήλωσης της Μετωπικής Συμπόρευσης Κέρκυρας

Αναρτήθηκε από την Μετωπική Συμπόρευση Κέρκυρας το βίντεο της εκδήλωσης της με θέμα «Μνημόνια, ΕΕ και η προοπτική διεξόδου από την κρίση».
Ομιλητές: Σταύρος Μαυρουδέας, Δημήτρης Πατέλης, Διονύσης Πολίτης
Κέρκυρα 9/4/2014

 

https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=VECOyBnncEQ

 

Συλλογικό άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (8-4-2014) για το Πρόγραμμα της Μετωπικής Συμπόρευσης

Στη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (8-4-2014) δημοσιεύεται συλλογικό κείμενο για το ποιό οφείλει να είναι το Πρόγραμμα της Αριστερής Μετωπικής Συμπόρευσης. Το υπογράφουν οι Δημήτρης Σαραφιανός, Δημήτρης Μητρόπουλος και Σταύρος Μαυρουδέας.

ελευθεροτυπία 8-4-2

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 8/4/2014

 Για ένα αριστερό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση

 Η χώρα διανύει την έκτη χρονιά κρίσης με δραματικές επιπτώσεις σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής και, παρά τα κυβερνητικά φληναφήματα, δεν διαφαίνεται προοπτική εξόδου. Η μνημονιακή στρατηγική, που επέβαλε στη χώρα η ελληνική αστική τάξη κατ’ εντολή της ΕΕ, συνεχίζει να παραπαίει καθώς ούτε καν το πρόβλημα του χρέους δεν μπορεί να επιλύσει και ταυτόχρονα οι όποιες «επιτυχίες» της είναι τεχνητές και με τεράστιο κοινωνικό κόστος: «ευημερούν» λίγο κάποιοι αριθμοί με κόστος την αυξανόμενη δυστυχία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας.

Και όμως η Μνημονιακή στρατηγική παρουσιάζεται σαν μονόδρομος ενώ, παρά τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της προηγούμενης περιόδου, όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς αδυνατούν να προβάλλουν μία πειστική εναλλακτική πρόταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται την καταστροφική ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» του συστήματος και ευελπιστεί σε κάποια συναινετική τροποποίηση των πιο βάρβαρων πλευρών της. Το ΚΚΕ ακολουθεί μία σεκταριστική πολιτική που υπονομεύει τους μαζικούς αγώνες και ανάγει τα πάντα σε μία χιλιαστική καρικατούρα σοσιαλισμού. Η εκτός των τειχών αριστερά, κατατρυχόμενη από ιδεοληπτικές διαιρέσεις, δεν κατορθώνει να συγκροτήσει το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα ενοποιεί τις αντιστάσεις στη βάση ενός ρεαλιστικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση. Αυτή η έλλειψη μίας πειστικής αριστερής εναλλακτικής πρότασης βαραίνει δραματικά στις συνειδήσεις των εργαζομένων και οδηγεί στη σημερινή κινηματική άπνοια.

Είναι σήμερα πιο αναγκαία παρά ποτέ η συγκρότηση ενός αριστερού προγράμματος εξόδου από την κρίση που θα αντιμετωπίζει τα άμεσα προβλήματα της εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας και θα οδηγεί σε μία άλλη κοινωνικο-οικονομική δομή που θα υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι αυτά των ντόπιων καρχαριών και των ξένων εταίρων και πατρώνων τους που έχουν οδηγήσει τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.

Οι βασικοί πυλώνες ενός τέτοιου αριστερού προγράμματος είναι οι ακόλουθοι:

  • Καταγγελία του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων και κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων (για να απαλλαγεί η χώρα από τα δεσμά τους).
  • Άρνηση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους (για απαλλαγή της χώρας από το βάρος του).
  • Έξοδος από την ΟΝΕ (για να μπορεί να εφαρμοσθεί μία φιλολαϊκή στρατηγική). Ελεγχόμενηδιαχείριση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του νέου νομίσματοςμαζίμε σύστημαελέγχουτωντιμών(για αποφυγή πληθωριστικώναυξήσεων).
  • Έλεγχος στηνκίνησητωνκεφαλαίων (για να αποτραπεί ηφυγήκεφαλαίωνστο εξωτερικό).
  • Σύστημαπροοδευτικήςφορολογίας (για εξεύρεσηπόρων από την δίκαιη φορολόγησητου πλούτουκαι τηνπάταξη της φοροδιαφυγήςκαιφοροαποφυγήςτου κεφαλαίου).
  • Εθνικοποίησητουτραπεζικούσυστήματος (γιατί ήδη το πληρώνει ο λαός και για να εξασφαλισθούν οι μικρο-καταθέτες και η χρηματοδότηση του εναλλακτικού οικονομικού προγράμματος).
  • Κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας (για να συγκροτηθεί μία οικονομία με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και υπό λαϊκό έλεγχο). Αυτό συνεπάγεται την κοινωνικήιδιοκτησίακαι έλεγχοτων βασικών οικονομικώνκλάδων και μία αντίστοιχηβιομηχανικήπολιτική(δημιουργίας,προστασίας και στήριξης συγκεκριμένωνκλάδων).
  • Φιλολαϊκή εισοδηματική πολιτική (μισθοί και συντάξεις που εξασφαλίζουν την ευημερία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας) και ανόρθωση της κοινωνικής πρόνοιας (υγεία, ασφάλιση) και της δωρεάν εκπαίδευσης.
  • Σχεδιασμένη και πολυδιάστατη εξωτερική οικονομική και εμπορική πολιτική.
  • Αναγκαίος άξονας ενός τέτοιου προγράμματος είναι η σύγκρουση με και η έξοδος από την ΕΕ. Η ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» της αστικής τάξης έχει οδηγήσει τη χώρα (όπως και οι προηγούμενες «Μεγάλες Ιδέες») στην κατάρρευση και απαγορεύει οποιαδήποτε φιλολαϊκή εναλλακτική πολιτική. Μέσα στη ευρω-φυλακή, με τους ολοένα και εντεινόμενους θεσμικούς περιορισμούς, κανένας άλλος δρόμος δεν επιτρέπεται.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα οικοδομεί την κοινωνική συμμαχία των εργαζόμενων με τους άνεργους και τα καταστρεφόμενα μικρομεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Η πάλη για την εφαρμογή του οδηγεί σε βαθύτερες αλλαγές σε σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Για την υλοποίηση του είναι αναγκαία η Αριστερή Μετωπική Συμπόρευση όλων των αγωνιστών και δυνάμεων που κατανοούν την ανάγκη αυτής της φιλολαϊκής διεξόδου. Αυτός είναι ο δρόμος στον οποίο πρέπει να βαδίσουν ο πλατύς κόσμος της Αριστεράς και της Εργασίας αλλά και όσες δυνάμεις το αντιλαμβάνονται σε ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο Β΄ και αλλού.

 

Μαυρουδέας Σταύρος, Πανεπιστημιακός

Μητρόπουλος Δημήτρης, Εκπαιδευτικός

Σαραφιανός Δημήτρης, Δικηγόρος

 

 

Τετάρτη 9 Απριλίου και ώρα 19:00: Εκδήλωση της Μετωπικής Συμπόρευσης Κέρκυρας

 

ekdilosi-mnimonia

 

Η Μετωπική Συμπόρευση Κέρκυρας διοργανώνει εκδήλωση με θέμα «Μνημόνια-ΕΕ και η προοπτική διεξόδου από την κρίση».
Ομιλητές:

Σταύρος Μαυρουδέας / Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Δημήτρης Πατέλης / Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας του Πολυτεχνείου Κρήτης
Διονύσης Πολίτης / Τραπεζικός Υπάλληλος

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 9 Απριλίου και ώρα 19:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων στο Φαληράκι