Tag Archives: Ελλάδα

«Τα κέρδη φταίνε για τον πληθωρισμό» – Στ. Μαυρουδέας, ΠΡΙΝ 18-19/6/2022

Στο ΠΡΙΝ (18-19/6/2022, αρ. φύλλου 1576) δημοσιεύετε ανάλυση του Στ. Μαυρουδέα με θέμα την τρέχουσα οικονομική κατάσταση της χώρας.

Μεταξύ άλλων ξεχωρίζουν τα ακόλουθα σημεία.

Πρώτον, το κυβερνητικό κήρυγμα περί «ισχυρής (βίαιης) ανάπτυξης» δεν ευσταθεί. Προβάλλεται για καθαρά προεκλογικούς λόγους. Αντιθέτως, η οικονομική κατάσταση της χώρας προοιωνίζει νέα μέτρα λιτότητας που θα επωμισθεί πάλι η μεγάλη εργαζόμενη κοινωνική πλειονότητα.

Δεύτερον, η κυβερνητική πολιτική προσπαθεί να τονώσει τεχνητά τον ρυθμό μεγέθυνσης μέσω του «λεφτόδενδρου» του εξωτερικού δανεισμού, που έχει ήδη φθάσει τον λόγο χρέους/ΑΕΠ σε πρωτοφανή επίπεδα. Οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί (βλέπε Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα) περί ραγδαίας αποκλιμάκωσης του μέσα στην επόμενη τριετία στερούνται σοβαρότητας.

Τρίτον, ο τρέχων καλπάζων πληθωρισμός ξεκίνησε σαν πληθωρισμός κερδών (δηλαδή ενίσχυσης των περιθωρίων κέρδους των επιχειρήσεων) με την αγαστή σύμπραξη και κάλυψη της κυβερνητικής πολιτικής. Ανάλογη συζήτηση υπάρχει άλλωστε και σε άλλες χώρες (π.χ. ΗΠΑ, Γαλλία). Το Ουκρανικό εκτροχίασε αυτή την κουτοπόνηρη αστική στρατηγική.

Advertisement

«Το επίπεδο και η εξέλιξη των αμοιβών στον ελληνικό δημόσιο τομέα από την κρίση του 2009-10 μέχρι σήμερα», Μαυρουδέας Στ. & Πασσάς Κ., ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΟ ΑΔΕΔΥ 2022

Το Κοινωνικό Πολύκεντρο της ΑΔΕΔΥ δημοσιοποίησε την μελέτη με τίτλο «Το επίπεδο και η εξέλιξη των αμοιβών στον Ελληνικό Δημόσιο Τομέα από την κρίση του 2009-10 μέχρι σήμερα» που εκπονήθηκε από τον καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου, Σταύρο Μαυρουδέα, και τον ερευνητή στο Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών, Κώστα Πασσά. Η μελέτη αποτυπώνει την διαχρονική μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα και ταυτόχρονα την αύξηση των μισθολογικών ανισοτήτων μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών τους.

Το κείμενο της μελέτης έχει αναρτηθεί σε:

https://www.researchgate.net/publication/359739841_To_epipedo_kai_e_exelixe_ton_amoibon_ston_elleniko_demosio_tomea_apo_ten_krise_tou_2009-10_mechri_semera

https://www.academia.edu/s/d6c652d221

Συνέντευξη για τις οικονομικές σχέσεις Ελλάδας-ΠΓΔΜ – SPUTNIKNEWS.GR

Στις 28-9-2018 δημοσιεύθηκε στην ελληνική ιστοσελίδα του SPUTNIK NEWS κείμενο βασισμένο σε συνέντευξεις ελλήνων οικονομολόγων σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις και τις οικονομικές σχέσεις Ελλάδας-ΠΓΔΜ. Επειδή κείμενα αυτού του τύπου είναι συντετμημένα, ακολουθεί παρακάτω (α) το πλήρες κείμενο των απαντήσεων μου και (β) το κείμενο στην ιστοσελίδα του SPUTNIKNEWS.GR

 

SPUTNIKNEWS.GR

 

Συνέντευξη

  • Πιστεύετε ότι θα επηρεαστούν οι οικονομικές σχέσεις Ελλάδας-ΠΓΔΜ, σε περίπτωση επικύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών;

Παρά τις πολιτικές και διπλωματικές αντιπαραθέσεις οι οικονομικές σχέσεις Ελλάδας-ΠΓΔΜ είναι εξαιρετικά αναπτυγμένες. Ήδη από το 1995, με την ενδιάμεση συμφωνία Ελλάδας – ΠΓΔΜ εκδηλώθηκε έντονη ελληνική επενδυτική δραστηριότητα στη μικρή και αδύναμη οικονομία της γειτονικής χώρας. Η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ των πέντε πρώτων χωρών προέλευσης Άμεσων Ξένων Επενδύσεων στην ΠΓΔΜ, με σημαντική παρουσία τους κλάδους των τραπεζών (ΕΤΕ μέσω της Stopanska Banka), των πετρελαιοειδών (ΕΛΠΕ μέσω της ΟΚΤΑ), της μεταποίησης (ιδιαίτερα στην κλωστοϋφαντουργία αλλά και ο Τιτάνας μέσω της Cementarnica και η ΣΙΔΕΝΟΡ μέσω της Dojran Steel), της εξόρυξης και των λατομείων (Παυλίδης Μάρμαρα με τη Mermeren Kombinat), στο λιανεμπόριο (Veropoulos), στον κατασκευαστικό τομέα (ΑΚΤΩΡ) κ.α.

Επίσης οι εμπορικές σχέσεις είναι εξαιρετικά αναπτυγμένες. Ενδεικτικά, η Ελλάδα το 2016 ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΠΓΔΜ (μετά την Γερμανία, την Βρετανία και την Σερβία). Το εμπορικό ισοζύγιο ΠΓΔΜ-Ελλάδας είναι εξαιρετικά ελλειμματικό καθώς οι ελληνικές εξαγωγές είναι σχεδόν διπλάσιες από τις αντίστοιχες της ΠΓΔΜ. Επίσης, αρκετές από τις εξαγωγές της ΠΓΔΜ στην Ελλάδα – κυρίως στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας – προέρχονται από ελληνικών συμφερόντων επιχειρήσεις που εισάγουν στην Ελλάδα χαμηλής ποιότητας προϊόντα για να βελτιωθούν εδώ και στην συνέχεια να πωληθούν στο εξωτερικό. Επιπλέον, η ΠΓΔΜ εξαρτάται αποφασιστικά τόσο στο διαμετακομιστικό εμπόριο (από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης) όσο και στην ενέργεια (ο βασικός προμηθευτής πετρελαίου είναι ουσιαστικά τα ΕΛΠΕ) από την Ελλάδα. Αφετέρου, βέβαια, με το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης παρουσιάσθηκε το φαινόμενο μετεγκατάστασης ελληνικών επιχειρήσεων στην ΠΓΔΜ για φορολογικούς λόγους καθώς η τελευταία αποτελεί ουσιαστικά ένα «φορολογικό παράδεισο» με χαμηλή φορολογία και μεγάλες δυνατότητες φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής. Επιπλέον, στα χρόνια της ελληνικής κρίσης, εντάθηκε το φαινόμενο Έλληνες καταναλωτές – από την Βόρεια Ελλάδα – να πηγαίνουν στη ΠΓΔΜ για αγορές κυρίως καταναλωτικών προϊόντων αλλά και για υπηρεσίες, λόγω χαμηλότερων τιμών. Η εκροή αυτή υπολογίζεται σε περίπου 800 εκ. ευρώ ετησίως.

Συνεπώς, οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένες με μεγάλο ωφελημένο το ελληνικό κεφάλαιο. Αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Η ΠΓΔΜ είναι μία μικρή και λιγότερο αναπτυγμένη οικονομία. Το άνοιγμα της ιδιαίτερα στα Δυτικά κεφάλαια (των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων) έδωσε στα τελευταία τεράστιες δυνατότητες παρέμβασης και ελέγχου της. Φυσικά, αυτό πολύ λίγο ωφέλησε τον εγχώριο πληθυσμό καθώς το βιοτικό του επίπεδο και το κατά κεφαλή εισόδημα του παραμένει εξαιρετικά χαμηλό.

Οι οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών, ακριβώς επειδή είναι ήδη εξαιρετικά αναπτυγμένες, μόνο περιορισμένα μπορεί να επηρεασθούν από την ενδεχόμενη επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών.

Η γειτονική χώρα είναι εξαιρετικά αδύναμη, με μία κυρίαρχη τάξη και ένα πολιτικό σύστημα απόλυτα εξαρτημένα από την Δύση αλλά και ταυτόχρονα εξαιρετικά ασταθής λόγω εσωτερικών αντιθέσεων. Είναι ήδη ένα «ξέφραγο» αμπέλι για κυρίως δυτικά οικονομικά συμφέροντα. Η ενδεχόμενη ένταξη της στην ΕΕ απλά θα επισημοποιήσει αυτό που ήδη συμβαίνει.

Η μόνη περίπτωση να αλλάξει κάτι στις διμερείς οικονομικές σχέσεις, στην περίπτωση της ένταξης της ΠΓΔΜ στην ΕΕ, είναι να ενταθεί ο ρόλος και η παρουσία των μεγαλύτερων δυτικο-ευρωπαϊκών οικονομιών σ’ αυτή. Κάτι τέτοιο μπορεί να σημαίνει περιορισμό του ρόλου του ελληνικού κεφαλαίου. Άλλωστε αυτό το σενάριο έχει ήδη διαδραματισθεί στις υπόλοιπες Βαλκανικές χώρες, που αποτέλεσαν στην δεκαετία του 1990 ένα πραγματικό Ελντοράντο για το ελληνικό κεφάλαιο. Όμως με το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης του 2008 και στη συνέχεια την ελληνική κρίση το ελληνικό κεφάλαιο υποχώρησε αισθητά στις χώρες αυτές εκτοπιζόμενο από ισχυρότερα δυτικο-ευρωπαϊκά και αμερικανικά κεφάλαια.

  • Πιστεύετε ότι θα επηρεαστούν οι οικονομικές σχέσεις Ελλάδας-ΠΓΔΜ, σε περίπτωση μη επικύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών;

Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της μη-επικύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών. Δεν πρόκειται, υπό φυσιολογικές συνθήκες, να αλλάξει ουσιαστικά τις διμερείς οικονομικές σχέσεις. Η μόνη περίπτωση για κάτι τέτοιο, είναι εάν η μη επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών εγκαινιάσει δυναμικές που να απομακρύνουν την ΠΓΔΜ από την Δυτική σφαίρα επιρροής. Στην περίπτωση αυτή είναι αναμενόμενο η ελληνική οικονομική επιρροή στην ΠΓΔΜ να μειωθεί.

  • Υπάρχουν προοπτικές περαιτέρω σύσφιγξης των οικονομικών σχέσεων των δύο χωρών;

Εξαρτάται από το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν οι δύο χώρες. Στην περίπτωση του υπάρχοντος πλαισίου οι οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών έχουν, όπως προειπώθηκε, αναπτυχθεί ήδη εξαιρετικά. Όμως στα πλαίσια της Δυτικής επικυριαρχίας και ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο αδύναμος εταίρος (η ΠΓΔΜ) είναι προνομιακό πεδίο οικονομικής δράσης για το ελληνικό κεφάλαιο. Όμως και οι δύο εντέλει τελούν υπό την Δυτική επιτροπεία και υπόκεινται στα συμφέροντα της. Αυτό μπορεί να έχει αποφέρει οφέλη στις ελίτ των δύο χωρών αλλά δεν έχει ωφελήσει σε τίποτα τους λαούς και των δύο χωρών.

Διαφορετικά πράγματα θα μπορούσαν να συμβαίνουν σε ένα άλλο πλαίσιο που θα εξασφάλιζε την φιλία και την ισότιμη συνεργασία των λαών των δύο χωρών. Όμως αυτό, προς το παρόν, είναι ένα μόνον υποθετικό σενάριο.

  • Ποια από τις δύο χώρες θα ωφεληθεί περισσότερο, από οικονομικής άποψης, σε ενδεχόμενη επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών;

Το ελληνικό κεφάλαιο είναι σε ισχυρότερη θέση για να επωφεληθεί περισσότερο από μία πιο στενή οικονομική σχέση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα μπορεί να εκμεταλλεύεται πιο εύκολα την έστω και μικρή δεξαμενή φθηνού εργατικού δυναμικού και αγορά της γειτονικής χώρας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αναπτυχθεί ουσιαστικά η οικονομία της ΠΓΔΜ ούτε ότι θα βελτιωθεί το βιοτικό και εισοδηματικό επίπεδο του λαού της.

Δεν σημαίνει επίσης ότι ο ελληνικός λαός θα αποκομίσει οφέλη από κάτι τέτοιο. Τα ενδεχόμενα κέρδη της ελληνικής ελίτ δεν δίνουν ούτε καν ψίχουλα στην μεγάλη κοινωνική πλειονότητα, του εργαζόμενους της χώρας. Είναι πολύ πιθανόν, η ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ να διευκολύνει την χρήση της σαν μιας περιοχής μετεγκατάστασης παραγωγικών δραστηριοτήτων λόγω κυρίως φθηνού εργατικού κόστους. Οι βάσεις γι’ αυτό ήδη μισο-υπάρχουν και προβλέπεται να αναπτυχθούν περαιτέρω. Οι ήδη υπάρχουσες και οι σχεδιαζόμενες (περίπου πέντε) Τεχνολογικές και Βιομηχανικές Αναπτυξιακές Ζώνες παρέχουν στις επιχειρήσεις τεράστια φορολογικά κίνητρα και ταυτόχρονα πλήρη ανυπαρξία εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην μαζική μετεγκατάσταση επιχειρήσεων (ή τμημάτων των εργασιών τους) από την Ελλάδα στην ΠΓΔΜ με αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας και την συμπίεση των μισθών ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα. Το σενάριο αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο καθώς έχει ήδη συμβεί τις προηγούμενες της κρίσης δεκαετίες με την Βουλγαρία. Το άνοιγμα της βουλγαρικής οικονομίας στα δυτικά κεφάλαια οδήγησε στην καταστροφή των υπολειμμάτων της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας λόγω μετεγκατάστασης της στη χώρα αυτή. Η μετεγκατάσταση αυτή αύξησε σημαντικά την ανεργία και επηρέασε πτωτικά τους μισθούς αλλά ταυτόχρονα αύξησε την κερδοφορία των ελληνικών κεφαλαίων που προχώρησαν στην κίνηση αυτή. Μάλιστα, η μετεγκατάσταση αυτή επιδοτήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση (επί υπουργίας Γιάννου Παπαντωνίου και πρωθυπουργίας Κ.Σημίτη).

 

 

https://sputniknews.gr/oikonomia/201809281008487-ellada-skopia-oikonomia-dimopsifisma-skopiano/

Ελλάδα – πΓΔΜ: Οι οικονομικές σχέσεις και τι θα γίνει αν δεν υπάρξει συμφωνία

© AFP 2018 / Maja Zlatevska

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

15:55 28.09.2018(ΕΝΗΜΕΡΩΘΗΚΕ 18:07 28.09.2018)

Γεράσιμος Χιόνης

Στο δημοψήφισμα της 30ης Σεπτεμβρίου, η ΠΓΔΜ καλείται να προλειάνει το έδαφος για την ολοκλήρωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Ποιες θα είναι οι οικονομικές επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης. Τι θα συμβεί σε περίπτωση ναυαγίου. Και γιατί Αθήνα και Σκόπια, σε οικονομικό επίπεδο, δεν φαίνεται να περιμένουν πολλά από την επίλυση της χρόνιας διαφωνίας.

Οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ δεν περιμένουν τη συμφωνία των Πρεσπών προκειμένου να «ανθίσουν». Αυτό, άλλωστε, πιστοποιείται και από τους καθ’ ύλιν αρμόδιους, στους οποίους απευθύνθηκε το Sputnik, εν όψει του δημοψηφίσματος της Κυριακής που θα καθορίσει εν πολλοίς τη μοίρα της πρόσφατης συμφωνίας μεταξύ του Αλέξη Τσίπρα και του Ζόραν Ζάεφ.

Ενδεικτικά, ο Σταύρος Μαυρουδέας, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, παραδέχεται ότι «οι οικονομικές σχέσεις, ακριβώς επειδή είναι ήδη εξαιρετικά αναπτυγμένες, μόνο περιορισμένα μπορούν να επηρεαστούν από ενδεχόμενη επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών».

 

© Φωτογραφία : Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Νέο σποτ για το δημοψήφισμα στην πΓΔΜ μιλά για «το δικαίωμα να λεγόμαστε Μακεδόνες»

«Οι οικονομικές σχέσεις είναι ιδιαίτερα στενές, καθώς ήδη μεγάλες ελληνικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στην ΠΓΔΜ, μαζί με περισσότερες από 200 μικρότερες επιχειρήσεις, ελληνικών συμφερόντων» υπερθεματίζει, από την πλευρά του, ο Λευτέρης Τσουλφίδης, διευθυντής του εργαστηρίου Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας και καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Η επενδυτική έκρηξη

Οι διμερείς οικονομικές σχέσεις, μετά τα «ψυχρά» χρόνια των πρώτων ετών ίδρυσης του γειτονικού κράτους, εισήλθαν σε μία περίοδο σταθερής ανάπτυξης και ευρωστίας. Είναι χαρακτηριστικό, ότι από το 1995 και μετέπειτα, εκδηλώθηκε μια έντονη ελληνική επενδυτική δραστηριότητα στην οικονομία της ΠΓΔΜ.

Σήμερα, η Ελλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πέντε πρώτες χώρες προέλευσης Άμεσων Ξένων Επενδύσεων στη γειτονική χώρα, με ισχυρή παρουσία σε μία σειρά κλάδων, όπως τα πετρελαιοειδή, η μεταποίηση, οι εξορύξεις, το λιανεμπόριο και οι κατασκευές.

Συνολικά, τα ελληνικά κεφάλαια που βρίσκονται στην ΠΓΔΜ υπερβαίνουν το 1 δισεκατομμύριο ευρώ, δημιουργώντας πάνω από 25.000 θέσεις εργασίας και παρέχοντας ισχυρή ώθηση στην κατά τ’ άλλα αδύναμη και ασθενική οικονομία της βαλκανικής χώρας.

Υπερ-τριπλάσιες οι εξαγωγές από τις εισαγωγές

Εξαιρετικά αναπτυγμένες είναι παράλληλα, και οι εμπορικές σχέσεις, όπως παρατηρεί εύστοχα ο κ. Μαυρουδέας. Η Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του 2017, ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΠΓΔΜ, μετά τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ενδεικτικά, το προηγούμενο έτος, ο όγκος του διμερούς εμπορίου παρουσίασε αύξηση της τάξης του 22% και εκτινάχθηκε στα 726 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 546 εκατ. ευρώ αφορούσαν εξαγωγές ελληνικών προϊόντων και μόλις τα 180.000 ευρώ συνίσταντο στις εισαγωγές από την ΠΓΔΜ.

© AFP 2018 / Robert Atanasovski

Αποτυχία του δημοψηφίσματος βλέπει η αντιπολίτευση της ΠΓΔΜ

Όπως προκύπτει ανερυθρίαστα, το εμπορικό ισοζύγιο είναι σημαντικά πλεονασματικό για τη χώρα μας, καθώς οι εξαγωγές υπερβαίνουν κατά σχεδόν τρεις φορές τις εισαγωγές, παράγοντας πλεόνασμα 366 εκατ. ευρώ. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετές εισαγωγές από την ΠΓΔΜ προέρχονται από εταιρείες… ελληνικών συμφερόντων.

Στα… πόδια της Χαλκιδικής οι Σκοπιανοί

Παρά τις τεταμένες σχέσεις και τον μόνιμο «βραχνά» του ονόματος, η Ελλάδα συνιστά ήδη τον νούμερο «1» τουριστικό προορισμό των πολιτών της ΠΓΔΜ. Οι Σκοπιανοί, όπως αποτυπώνεται στα επίσημα στοιχεία της γειτονικής χώρας, έχουν ως κύρια κατεύθυνση το πρώτο και το δεύτερο «πόδι» της Χαλκιδικής.

Αγνοώντας στη συναλλαγματική ισοτιμία αλλά και την αύξηση στις τιμές των καταλυμάτων, ο αριθμός των διελεύσεων από τις συνοριακές διόδους με την Ελλάδα, διαμορφώθηκε το προηγούμενο έτος σε 1.072.882, παρουσιάζοντας άλμα 10% σε σχέση με το 2016 και 16% σε σχέση με το 2015.

Το παράδειγμα δίνει άλλωστε ο ίδιος ο Ζόραν Ζάεφ, ο οποίος διατηρεί εξοχική κατοικία σε δημοφιλές τουριστικό θέρετρο της βόρειας Ελλάδας, πραγματοποιώντας αρκετά συχνά το δρομολόγιο Σκόπια-Χαλκιδική.

Το παράδειγμα της… Βουλγαρίας

Ωστόσο, δεν είναι όλα ρόδινα. Και οι πρώτες ανησυχίες έχουν ήδη διατυπωθεί.

«Το ιδιαίτερα χαμηλό εργατικό κόστος στην ΠΓΔΜ, σε συνδυασμό με τη χαμηλή φορολογία, έχουν ήδη καταστήσει την ΠΓΔΜ επενδυτικό παράδεισο ή έστω, ασφαλές καταφύγιο, για πλήθος ελληνικών επιχειρήσεων» παραδέχεται χαρακτηριστικά ο κ. Τσουλφίδης, με τον κ. Μαυρουδέα να υπολογίζει την επιχειρηματική εκροή στο μη ευκαταφρόνητο ποσό των 800 εκατομμυρίων ευρώ.

Η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας και η προοπτική ένταξης της γειτονικής χώρας στην Ε.Ε., σύμφωνα με τον κ. Μαυρουδέα, θα συμβάλλει στην περαιτέρω μεγέθυνση του συγκεκριμένου φαινομένου.

Αυτό, κατά τον ίδιο, θα συνεπάγεται την αύξηση της ανεργίας στην Ελλάδα, αλλά και τη συμπίεση των μισθών. Μάλιστα, προς επίρρωση, παραπέμπει στο πρόσφατο παράδειγμα της επίσης γειτονικής Βουλγαρίας, η οποία εισήχθη στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007.

© Φωτογραφία : Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Τι δείχνει νέα δημοσκόπηση για Σκοπιανό, εκλογές, οικονομία

«Το «άνοιγμα» της βουλγαρικής οικονομίας στα δυτικά κεφάλαια οδήγησε στην καταστροφή των υπολειμμάτων της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας, καθώς αρκετές επιχειρήσεις του κλάδου μετακινήθηκαν βόρεια των συνόρων.

«Η μετεγκατάσταση αυτή αύξησε σημαντικά την ανεργία και επηρέασε πτωτικά τους μισθούς στη βόρεια Ελλάδα, παρότι ενίσχυσε την κερδοφορία των ελληνικών κεφαλαίων» αναλύει, χαρακτηριστικά.

Το πρόβλημα των «μακεδονικών» προϊόντων

Την ίδια ώρα, όπως αναφέρει στο Sputnik ο Σύνδεσμος Εξαγωγέων Βόρειας Ελλάδας (ΣΕΒΕ), η συμφωνία των Πρεσπών «περισσότερο κακό θα φέρει, παρά καλό». Και ο λόγος δεν είναι άλλος, από τα ζητήματα που ανακύπτουν σχετικά με τον χαρακτηρισμό «μακεδονικό».

Όπως εξηγεί χαρακτηριστικά, υψηλόβαθμο στέλεχος του ΣΕΒΕ, το brand name «μακεδονικό» θα χάσει κάθε αίγλη και δυναμική, καθώς πλέον, με την ίδια ονομασία θα κυκλοφορούν και τα προϊόντα της γειτονικής χώρας.

«Αυτό θα προκαλεί σύγχυση στους καταναλωτές, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξουν φαινόμενα εκμετάλλευσης του ελληνικού brand name από επιτήδειους στα Σκόπια» σπεύδει να προσθέσει.

Ο… αντίλογος

Από την πλευρά του, ωστόσο, ο κ. Τσουλφίδης παραθέτει μια διαφορετική άποψη, εκτιμώντας ότι το «άνοιγμα» της οικονομίας της ΠΓΔΜ θα συνεπάγεται οφέλη για την Ελλάδα. «Η επικύρωση της συμφωνίας θα συνεπάγεται την επιτάχυνση και την περαιτέρω ενδυνάμωση των οικονομικών σχέσεων, οι οποίες είναι ήδη σε εξέλιξη και έχουν εκατέρωθεν οφέλη» εκτιμάει χαρακτηριστικά.

Και εξηγεί: «Η επικύρωση θα ενεργοποιήσει δυνάμεις και δυναμικές, οι οποίες μέχρι τώρα δεν έχουν εκδηλωθεί στις πλήρεις διαστάσεις τους, λόγω του ασφυκτικού κλίματος, αλλά και της έλλειψης συμφωνίας, η οποία αποθαρρύνει την περαιτέρω ενίσχυσή τους».

Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και η τοποθέτηση του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ), ο οποίος διαβλέπει οικονομικές προοπτικές για το λιμάνι της συμπρωτεύουσας, από την ολοκλήρωση της συμφωνίας. Σύμφωνα με τον κ. Τουλφίδη, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης θα ενισχύσει των όγκο των μεταφορών δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στην πόλη για όλα τα Βαλκάνια.

Τι θα συμβεί αν δεν υπάρξει συμφωνία;

Τι θα συμβεί ωστόσο, αν η διαδικασία επικύρωσης της συμφωνίας αντιμετωπίσει αναπάντεχες δυσχέρειες και έρθει ενώπιον διάφορων προσκομμάτων; Σύμφωνα με τους οικονομικούς αναλυτές, η απάντηση είναι… «σχεδόν τίποτα».

«Σχεδόν», γιατί σύμφωνα με τον κ. Τσουλφίδη, «τυχόν μη επικύρωση της συμφωνίας θα λειτουργήσει ως έναν βαθμό περιοριστικά ή και αποτρεπτικά στην περαιτέρω ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών».

© Sputnik / Aleksey Nikolskyi

Θα απέχει από το δημοψήφισμα ο πρόεδρος της πΓΔΜ Ιβάνοφ

«Το οικονομικό κλίμα θα έχει υποστεί βλάβη, καθώς συμφωνίες και επιχειρηματικά σχέδια θα συνάπτονται με βραχυχρόνιο ορίζοντα, λαμβάνοντας υπόψη το εύθραυστο πολιτικό κλίμα» σπεύδει να συμπληρώσει.

Πάντως, ο αναλυτής αποφαίνεται ότι «μια αρνητική απόφαση ασφαλώς και δεν θα αναστείλει την περαιτέρω ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων, οι οποίες διαμορφώθηκαν αυθόρμητα σ’ ένα περιβάλλον κάθε άλλο παρά ενισχυτικό».

Υπερθεματίζοντας, ο κ. Μαυρουδέας διαβεβαιώνει ότι ενδεχόμενο ναυάγιο δεν πρόκειται «να αλλάξει τις διμερείς οικονομικές σχέσεις». Μάλιστα, προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, εκτιμά ότι η μόνη περίπτωση επιδέινωσης των τρεχουσών οικονομικών σχέσεων συνίσταται στην πιθανότητα ένταξης της γειτονικής χώρας στην Ε.Ε.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, όπως προειδοποιεί ενδεικτικά, ο ρόλος των δυτικο-ευρωπαϊκών εταιρειών θα ενταθεί και θα γιγαντωθεί, έχοντας ως απόρροια τον περιορισμό του ρόλου της Ελλάδας στην οικονομία της ΠΓΔΜ, συρρικνώνοντας τα κέρδη των ελληνικών επιχειρήσεων.

 

 

 

Ενάντια στον πόλεμο και για την υπεράσπιση της πατρίδας, ΠΡΙΝ 1/4/2018

ΠΡΙΝ 1/4/2018

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

Ι. Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός είναι υπεύθυνος για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την αποξένιωση των ανθρώπων, την οικολογική καταστροφή του πλανήτη και τους πολέμους.
Είναι επίσης σαφές ότι σήμερα στο πλαίσιο της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων η ανθρωπότητα, και ιδιαιτέρως η ευρύτερη περιοχή μας, ζει διάφορους τοπικούς πολέμους ως συνέπεια ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, που στόχο είχαν και έχουν τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών των πληττόμενων χωρών και γενικότερα το γεωστρατηγικό τους έλεγχο.
Αυτή η όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε μια ακόμη γενικευμένη σύρραξη, η οποία, λόγω και της ανάπτυξης της πολεμικής τεχνολογίας, θα είναι πολύ πιο καταστροφική για την ανθρωπότητα σε σχέση με τις προηγούμενες και θα θέτει σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια την ύπαρξη της .

ΙΙ. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η όξυνση των σχέσεων της χώρας μας με την Τουρκία , που με την οποιανδήποτε αφορμή μπορεί να οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο, ακόμη και σε πόλεμο.
Η πολιτικά ενδοτική Ελληνική κυβέρνηση με μαέστρο της τον Τσίπρα και πρώτα βιολιά της τον Υπουργό Εξωτερικών Κοτζιά και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Καμμένο, με την πλήρη συμφωνία όλων των αστικών κομμάτων αντί να ταχθεί υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας, επέλεξε να ενταχθεί στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο πρωτίστως των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, το οποίο για την ώρα συμπορεύεται με την ΕΕ.
Η ντόπια αστική τάξη στηρίζει ολόψυχα αυτήν την επιλογή επιδιώκοντας να γίνει αρεστή σε όσους η ίδια θεωρεί «προστάτες» της ευελπιστώντας να αποκομίσει και η ίδια κάποια οφέλη από την μοιρασιά της λείας.
Έτσι η Ελλάδα μέσω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ και της ανεμπόδιστης λειτουργίας των ξένων βάσεων, οι οποίες αντί να κλείσουν επεκτείνονται και δραστηριοποιούνται, (η βάση της Σούδας είναι το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο της Μεσογείου από το οποίο εκτοξεύονται πύραυλοι κατά Συριακών εδαφών ) συμμετέχει ήδη ενεργά στον επιθετικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο ..

ΙΙΙ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι αναγκαία μια σαφής, δίχως «ναι μεν, αλλά» και διγλωσσία, στάση της κομμουνιστικής Αριστεράς.
Πρώτιστο καθήκον της είναι όχι μόνον να καταγγείλει μια ενδεχόμενη πολεμική σύρραξη, στην οποία θα εμπλέκεται και η χώρα μας, αλλά και να παρέμβει για να συμβάλει στην ανατροπή της . Και αυτή η παρέμβαση σημαίνει άμεση αγωνιστική διεκδίκηση της αποχώρησης από ΕΕ και ΝΑΤΟ, πολέμου συνδικάτο, καθώς και πρακτικό αποκλεισμό όλων των ξένων βάσεων με συνεχή αγώνα μέχρι το οριστικό κλείσιμό τους. Η κομμουνιστική Αριστερά θα πρέπει να αναδείξει και να στηρίξει την άρνηση των φαντάρων μας να συμμετέχουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην όποια εκτός των συνόρων μας πολεμική επιχείρηση, να παλέψει για την ακύρωση των κοινών πολυεθνικών ασκήσεων στο έδαφος μας τύπου «Ηνίοχος», αλλά και των στρατιωτικών συμφωνιών με τις πλέον πολεμοχαρείς δυνάμεις της περιοχής όπως το Ισραήλ. Στόχος ενός αυθεντικού αντι-πολεμικού κινήματος πρέπει να είναι και η, με κάθε τρόπο, εναντίωση στην ένταξη της εξωτερικής μας πολιτικής στα Νατοϊκά σχέδια, ένταξη που εκφράζεται και υπηρετείται και με το χειρισμό του ζητήματος της ΠΓΔΜ. Πρέπει να αντισταθούμε στην καλλιέργεια κάθε είδους εθνικισμού, αλυτρωτισμού και ρατσισμού, φαινόμενα που προάγουν τον πόλεμο απέναντι σε άλλους λαούς, τους οποίους πρέπει να αντιμετωπίζουμε διεθνιστικά σαν αδέλφια μας.

IV. Αν παρόλα αυτά επιχειρηθεί από τον οποιονδήποτε να αμφισβητήσει την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας, ελάχιστη προϋπόθεση άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας, όχι μόνον με πολιτικούς και οικονομικούς όρους, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα από την Τρόικα που την δυναστεύει, αλλά και στρατιωτικά , τότε, όπως έπραξαν πάντοτε πρωτοπόρα οι κομμουνιστές, σε αντίθεση με την αστική τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους , θα την υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις , με έναν αγώνα διττά απελευθερωτικό, και απέναντι στους ξένους επίδοξους κατακτητές μας και απέναντι στην ντόπια ξενόδουλη αστική τάξη, με ευθύνη της οποίας θα έχουμε οδηγηθεί στον πόλεμο.

Σταύρος Μαυρουδέας
Γιώργος Ρούσης
Αλέξανδρος Χρύσης

Εκδήλωση – συζήτηση: «Η Ελλάδα στον 21ο αιώνα: Πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις της κρίσης», 17 Απρίλη 2018 ώρα: 18.30-21.00 Αμφ. Καράγιωργα ΙΙ Πάντειο

9781857438673

Εκδήλωση – συζήτηση:

«Η Ελλάδα στον 21ο αιώνα: Πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις της κρίσης»

17 Απρίλη 2018 ώρα: 18.30-21.00

Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα ΙΙ

Πάντειο Πανεπιστήμιο

Λεωφόρος Συγγρού 136 Αθήνα

 

 

ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ (ΚΕΚΜΟΚΟΠ)

2.png

 

1.jpg

Πρόγραμμα

18.30-18.45

 Χαιρετισμοί:   Κοσμήτορας Σχολής Πολιτικών Επιστημών: Ιωάννης Κουζής

Πρόεδρος Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής: Δέσποινα Παπαδοπούλου

Συντονισμός Συζήτησης: Τάσος Τσακίρογλου (Εφημερίδα των Συντακτών)

18.45-20.00 Ομιλίες

Καθηγητής Διονύσης Γράβαρης (Διευθυντής ΚΕΚΜΟΚΟΠ): Κοινωνικές και Οικονομικές μεταβολές στην Ελλάδα της κρίσης

Καθηγητής Σταύρος Μαυρουδέας. (Συγγραφέας κεφ. 5 στην έκδοση Greece In the 21st Century. The politics and Economics of a Crisis, Routledge Books): Ανταγωνιστικές ερμηνείες και στρατηγικές για την ελληνική κρίση και το πρόβλημα του παραγωγικού μοντέλου

Οικονομικός Αναλυτής  Ηλίας Ιωακείμογλου (Συγγραφέας κεφ. 6 στην έκδοση Greece In the 21st Century. The politics and Economics of a Crisis, Routledge Books): Εσωτερική υποτίμηση και κρίση ηγεμονίας (2010-2016)

Δρ. Τόλης Μαλάκος, Research fellow in philosophy. Center for contemporary studies in Ethics and Politics(CASEP), London Metropolitan University (Συγγραφέας κεφ.9 στην έκδοση Greece In the 21st Century. The politics and Economics of a Crisis, Routledge Books)  Κατηγορώντας τον άλλο. Μία διερεύνηση των πολιτισμικών και πολιτικών συνθηκών της ελληνικής κρίσης

20.0-20.30 Ερωτήσεις-Συζήτηση

20.30- 20.45

Σχολιασμός των Επιμελητών του τόμου: Greece In the 21st Century. The politics and Economics of a Crisis, Routledge Books, Βασίλη Φούσκα και Κώστα Δημουλά

20.45-21.00 Κλείσιμο εκδήλωσης

Αποδέσμευση από την ΕΕ ή Δραχμισμός; – ΠΡΙΝ Σάββατο 3 Ιουνίου 2017

 

 

ΠΡΙΝ

Σάββατο 3 Ιουνίου 2017, φ.1333

Αποδέσμευση από την ΕΕ ή Δραχμισμός;

 

Σταύρος Δ. Μαυρουδέας

 

 

Η ένταξη στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ενοποίηση καθορίζει αποφασιστικά τις πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Αυτή η σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» της ελληνικής αστικής τάξης αποτελεί μία στρατηγική επιλογή που σταθεροποίησε την κυριαρχία της στην ταραγμένη μεταδικτατορική περίοδο και της έδωσε ελπίδες για αναβάθμιση μέσα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα (από ένα μεσαίου επιπέδου υπο-ιμπεριαλισμό σε έστω μικρό συνεταίρο ενός από τα βασικά παγκόσμια ιμπεριαλιστικά μπλοκ). Η συμμετοχή στην ΟΝΕ σηματοδότησε την απεγνωσμένη προσπάθεια να αναρριχηθεί στην πρώτη ταχύτητα αυτής της ιμπεριαλιστικής ενοποίησης. Αυτή η «Μεγάλη Ιδέα», όπως και οι προηγούμενες, μόνο πόνο και δάκρυα προσφέρει στις υποτελείς τάξεις με την συγκεκαλυμμένη αρχικά (από το 1985) και εξόφθαλμη και ραγδαία σήμερα συμπίεση των λαϊκών δικαιωμάτων και εισοδημάτων.

Αρχίζει όμως να κοστίζει και στο κεφάλαιο. Η ένταξη στην Κοινή Αγορά αποδιάρθρωσε το προηγουμένως παραδοσιακό μεν αλλά σχετικά συνεκτικό και αποτελεσματικό παραγωγικό πρότυπο του ελληνικού καπιταλισμού. Ο ανταγωνισμός των πιο αναπτυγμένων δυτικών κεφαλαίων συρρίκνωσε τον αγροτικό και τον βιομηχανικό τομέα και διόγκωσε αφύσικα τις υπηρεσίες καθώς το ελληνικό κεφάλαιο «κρύφθηκε» σ’ αυτές εκμεταλλευόμενο τις δυνατότητες συγκεκαλυμμένου προστατευτισμού και κρατικο-μονοπωλιακής διαπλοκής που παρέχουν. Επίσης έχασε τα προνόμια της αυτόνομης χρήσης μιας σειράς κρίσιμων εργαλείων (π.χ. νομισματική πολιτική μετά την ένταξη στην ΟΝΕ). Αφετέρου βέβαια, ωφελήθηκε από τις δυνατότητες αποκόμισης ιμπεριαλιστικών υπερ-κερδών (ιδιαίτερα στην περιοχή των Βαλκανίων μετά το 1990) που έδωσε η συμμετοχή στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ενοποίηση. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίσης του 2007-8 και η ανάδυση τόσο της πτωτικής τάσης της κερδοφορίας όσο και των διαρθρωτικών προβλημάτων γκρεμίζει πλέον την σύγχρονη αστική «Μεγάλη Ιδέα» και ο ελληνικός καπιταλισμός τίθεται υπό επιτροπεία, υποβαθμιζόμενος ραγδαία τόσο μέσα στον ευρωπαϊκό όσο και τον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Ιδιαίτερα, ο ρόλος του ξένου κεφαλαίου αυξάνει δραστικά μετατρέποντας σταδιακά το ελληνικό σε φτωχό συγγενή (π.χ. αλλαγές στον κρίσιμο τραπεζικό τομέα). Όμως το τελευταίο δεν τολμά ούτε να σκεφθεί την ανεξαρτητοποίηση του καθώς είναι στενότατα δεσμευμένο στις οικονομικές διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης και τρέμει το κόστος της ανεξαρτητοποίησης του. Γι’ αυτό τον λόγο, σε αντίθεση με άλλες χώρες κυρίως της Δυτικής Ευρώπης, δεν έχει εμφανιστεί καμία σοβαρή μερίδα του που να αμφισβητεί την συμμετοχή στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και αντιδρά λυσσαλέα σε κάθε πρόταση αποδέσμευσης από αυτήν. Οι πρόσφατες τυχοδιωκτικές πρωτοβουλίες επίδοξων και εκπεσόντων πολιτικών και προσωπικοτήτων (που ζητούν φιλικό διαζύγιο από την ΟΝΕ και επιστροφή στη δραχμή με την στήριξη της κυβέρνησης Τραμπ και φυσικά χωρίς κανένα φιλο-λαϊκό και αριστερό περιεχόμενο) δεν έχουν σοβαρή συστημική στήριξη. Προς το παρόν τουλάχιστον, αυτός ο αστικός «δραχμισμός» χρησιμοποιείται μόνο ως μέσο πίεσης προς την ΕΕ.

 

 

 

 

Η κρίση και ο «αριστερός ευρωσκεπτικισμός»

 

Η απουσία ενός σοβαρού τμήματος της ελληνικής αστικής τάξης που να αμφισβητεί την ένταξη στην ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει συμβάλει ώστε η οικονομική κρίση έχει στρέψει τις λαϊκές μάζες κυρίως προς την Αριστερά. Η ισχυρή αντι-ΕΕ παράδοση της ελληνικής Αριστεράς (παρά τις όποιες ταλαντεύσεις και υπαναχωρήσεις τμημάτων της, όπως η πρόσφατη ανοικτή αποστασία του ΚΚΕ) έχει συμβάλλει δραστικά σ’ αυτό. Αντίθετα, σε πολλές Δυτικο-ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζονται σημαντικά τμήματα της αστικής τάξης που δυσφορούν με την Γερμανική κυριαρχία και σε συνδυασμό με προλεταριοποιούμενα (ή φοβούμενα την προλεταριοποίηση) μικρο και μεσο-αστικά στρώματα εμφανίζονται σαν ευρωσκεπτικιστές ή ακόμη και ολικοί αρνητές της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Το ακροδεξιό εθνικιστικό αυτό μπλοκ κερδίζει αξιοσημείωτη απήχηση στα λαϊκά και εργατικά στρώματα καθώς η συντριπτική πλειοψηφία της Αριστεράς στις χώρες αυτές, πολλές φορές μετά από συντριπτικές ήττες, έχει εκφυλιστεί σε ένα κοσμοπολίτικο, πολιτικά καθωσπρέπει χυλό που έχει εγκαταλείψει την ταξική πολιτική και έχει ενσωματωθεί (με ψευτο-διεθνιστικές ατάκες) στις πολιτικές της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η Αριστερά αυτή είναι ανίκανη να εκφράσει την λαϊκή οργή που γεννά η φτωχοποίηση των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων από την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ενοποίηση καθώς ασπάσθηκε έναν αταξικό (στην ουσία του) κοσμοπολιτισμό, υποστήριξε την ευρωπαϊκή ενοποίηση εν ονόματι ενός ψευδεπίγραφου διεθνισμού (που υποτασσόταν στην καπιταλιστική «παγκοσμιοποίηση» και καμιά σχέση δεν είχε με τον προλεταριακό διεθνισμό), μετατράπηκε σε «αδελφή νοσοκόμα» του συστήματος (ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό ζήτημα) και αποκήρυξε κάθε προσπάθεια μίας ταξικής γραμμής στα ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας που ανακύπτουν από την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Μία τέτοια εκφυλισμένη Αριστερά δεν έχει ακόμη κατορθώσει να κυριαρχήσει στη χώρα μας (αν και υπάρχουν ισχυρές πιέσεις). Από την άλλη όμως μέσα στην ελληνική Αριστερά καλλιεργούνται μία σειρά «δραχμιστικές» προτάσεις που δεν προσφέρουν αλλά αντίθετα υπονομεύουν την αντι-ΕΕ πάλη. Οι προτάσεις αυτές συνδέονται με την ανάδυση μέσα σε εκφυλισμένα τμήματα της δυτικο-ευρωπαϊκής Αριστεράς ενός όψιμου ευρω-σκεπτικισμού. Εμπρός στον κίνδυνο πλήρους αποκοπής τους από τις λαϊκές μάζες αλλάζουν γραμμή και είτε επαγγέλλονται τον προοδευτικό μετασχηματισμό της «νεοφιλελεύθερης ΕΕ» (συνήθως με ένα ήπιο Κεϋνσιανισμό) είτε ακόμη και στην αποχώρηση χωρών από την ΟΝΕ και την διατήρηση της ΕΕ περίπου ως ζώνης εμπορίου. Βέβαια πρόκειται για εθελοτυφλικές προτάσεις καθώς ο προοδευτικός μετασχηματισμός της ΕΕ έχει αποδειχθεί ανέφικτος. Αλλά και η πεποίθηση ότι ιδιαίτερα οι ευρω-περιφερειακές χώρες μπορούν να παίξουν με καλύτερους όρους μέσα στην Κοινή Αγορά αγνοεί τόσο την ιστορική εμπειρία όσο και τους βασικούς κανόνες του καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Για χώρες του ευρω-κέντρου αυτό είναι εφικτό μόνον εφόσον σημαντικές μερίδες του κεφαλαίου επιλέξουν την κατεύθυνση αυτή και φυσικά πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα κόστη αυτής της αναπροσαρμογής. Αντίθετα για χώρες της ευρω-περιφέρειας η παραμονή στην Κοινή Αγορά με τους μηχανισμούς ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης που η τελευταία έχει δεν θα αλλάξει ουσιαστικά τα πράγματα.

Αυτός ο αδιέξοδος «αριστερός ευρωσκεπτικισμός» εκφράζεται στη χώρα μας ιδιαίτερα από την ΛΑΕ και από μελέτες όπως αυτή του ΕΔΕΚΟΠ (Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής), δια χειρός Λαπαβίτσα. Η τελευταία είναι ενδεικτική των προβλημάτων της πρότασης αυτής.

 

 

 

 

 

Κατ’ αρχήν ξεκινά με κλαυθμηρισμούς περί της ζημιάς που προκαλούν οι κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη και με επικλήσεις για την σωτηρία της. Πρόκειται για μία πολιτικά αφελή (;) εισαγωγή που παραγνωρίζει τα δομικά χαρακτηριστικά και την ιστορική εμπειρία της ευρωπαϊκής ενοποίησης (σαν μηχανισμού με οργανικά ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά). Η ερμηνεία της ελληνικής κρίσης επίσης δεν έχει καμία σχέση με τον Μαρξισμό αλλά αναπαράγει και μάλιστα αδύναμα ετερόδοξες αλλά και ορθόδοξες αστικές προσεγγίσεις (π.χ. η εξόφθαλμα λανθασμένη θεωρία της ανταγωνιστικότητας με βάση τα ονομαστικά μοναδιαία κόστη εργασίας).

Στο τεχνικό τμήμα της πρόκειται ουσιαστικά για πρόταση συναινετικού διαζυγίου με την ΟΝΕ και παραμονής στην ΕΕ σε δύο παραλλαγές. Στην καθαρόαιμη εκδοχή της βασίζεται στην βοήθεια της ΕΕ (παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ κλπ.) και μάλιστα με αχρείαστη πολυπλοκότητα καθώς, σ’ αυτή την περίπτωση, ένα συναλλαγματικό swap με την ΕΚΤ (ή υπό την κάλυψη της) θα έλυνε εύκολα τα προβλήματα. Βέβαια, η εν λόγω καλή μελέτη συνειδητά αποσιωπά ότι αυτό είναι το plan B της Γερμανίας ήδη διατυπωμένο σε σχετικές μελέτες (π.χ. Deutsche Bank) και χρησιμοποιημένο από τον Schaeuble για να τρομοκρατήσει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (στην οποία η σημερινή ΛΑΕ ασμένως συμμετείχε). Δεν είναι κρυφό ότι η Γερμανία, σε περίπτωση προϊούσας αποσύνθεσης της ΕΕ, προσανατολίζεται στη διατήρηση ενός σκληρού πυρήνα γύρω της που θα περιστοιχίζεται από ζώνες χωρών εξαρτημένες από αυτόν. Ο νομισματικός μηχανισμός αυτού του γερμανικού plan B προβλέπει την ένταξη των νομισμάτων των χωρών αυτών στον Ευρωπαϊκό Συναλλαγματικό Μηχανισμό ΙΙ (ή κάτι ανάλογο), όπου τα νομίσματα αυτά θα είναι εξαρτήματα του ευρώ (ή του Γερμανο-κεντρικού διαδόχου του) αλλά με μία μεγαλύτερη ευελιξία στη διακύμανση των ισοτιμιών τους (και συνεπώς στην απάλυνση των ανισορροπιών στο εξωτερικό εμπόριο και στο ισοζύγιο πληρωμών). Όμως αποκλείει τόσο την «ανταγωνιστική υποτίμηση» (δηλαδή μία επιθετική κίνηση) όσο και (λόγω της παραμονής στην Κοινή Αγορά) την εφαρμογή ενεργητικών βιομηχανικών πολιτικών (δηλαδή ριζικής αναδιάρθρωσης της οικονομίας), που μόνο αυτές μπορούν να εξαλείψουν τις διαφορές ανταγωνιστικότητας και συνεπώς των εμπορικών και κεφαλαιακών ανισορροπιών. Ουσιαστικά, για τις ευρω-περιφερειακές οικονομίες το Γερμανικό plan B είναι διπλά καταστροφικό. Αφού έχουν περάσει την λαίλαπα των προγραμμάτων λιτότητας θα μεταταχθούν σε μία ζώνη ανοικτής υποτέλειας που θα διατηρεί τα διαρθρωτικά χαρακτηριστικά εξάρτησης τους από τον πυρήνα. Απλά θα υπάρχει η δυνατότητα, κατόπιν συμφωνίας του ευρω-κέντρου, μίας πιο ελαστικής διαχείρισης ακραίων καταστάσεων. Το κόστος όμως ακόμη και αυτών των διευκολύνσεων τελικά θα το επωμίζονται κυρίως αυτές.

Η συγκρουσιακή παραλλαγή της πρότασης του ΕΔΕΚΟΠ αποτελεί ουσιαστικά παραλλαγή της συναινετικής και ταυτόχρονα αναπαραγωγή της αντίληψης του ΣΥΡΙΖΑ (πριν την παράδοση άνευ όρων) ότι υπάρχουν οι δυνατότητες επιτυχίας μιας «άγριας» διαπραγμάτευσης εντός της ΕΕ. Φυσικά το αποτέλεσμα αυτής της κοντόφθαλμης και ταυτόχρονα υποκριτικής στρατηγικής είναι σήμερα γνωστό. Με αυτή την εθελοτυφλική γραμμή το ΕΔΕΚΟΠ υποστηρίζει ότι μπορείς να πάψεις να πληρώνεις το χρέος και να περάσεις στη δραχμή χωρίς αυτό δεν να οδηγήσει σε ανοικτό πόλεμο με την ΕΕ και το ελληνικό κεφάλαιο. Έτσι θα μπορείς να προχωρήσεις σε μία πολιτική εσωτερικής σταθεροποίησης μέσω μία αφελούς Κεϋνσιανής πολιτικής ενίσχυσης της ζήτησης και υποκατάστασης εισαγωγών. Η Μαρξιστική ανάλυση έχει δείξει ότι σε κρίσεις υπερσυσσώρευσης (δηλαδή πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους και όχι φυσικά φληναφημάτων περί ανύπαρκτης «χρηματιστικοποίησης») η τόνωση της ζήτησης δεν επιλύει αλλά επιδεινώνει το πρόβλημα υπερσυσσώρευσης.

Κατά το ΕΔΕΚΟΠ η τόνωση της ζήτησης θα προέλθει κατ’ αρχήν μέσω τυπώματος νομίσματος που υποστηρίζεται ότι θα έχει μικρή πληθωριστική επίπτωση κυρίως λόγω της μεγάλης υποαπασχόλησης παραγωγικού δυναμικού της ελληνικής οικονομίας. Ο υπολογισμός της τελευταίας είναι καταφανώς υπερβολικός καθώς το μεγαλύτερο μέρος των «κλειστών» επιχειρήσεων – ιδιαίτερα της μεταποίησης – είναι χρόνια στην κατάσταση αυτή και έχει απαξιωθεί πλήρως. Συνεπώς, στα πλαίσια μίας οικονομία της αγοράς με περιορισμένη μόνο κρατική ρύθμιση (όπως το τοποθετεί το ΕΔΕΚΟΠ) μοιραία αυτό θα οδηγήσει σε έκρηξη του πληθωρισμού. Εφόσον μάλιστα αυτό γίνει με βάση το σημερινό παραγωγικό μοντέλο (που η κατανάλωση βασίζεται σε εισαγωγές) τότε αυτό θα είναι καταστροφικό για την αγοραστική δύναμη των μισθών.

 

Επίσης, η προτεινόμενη παραγωγική ανασυγκρότηση είναι επιεικώς ανεφάρμοστη. Υποθέτει ότι η ΕΕ θα δεχθεί εκτεταμένες «ρήτρες εξαίρεσης» από την απαγόρευση επιδοτήσεων και προστατευτισμού της Κοινή Αγοράς. Αυτό αποκλείεται γιατί θα κουρέλιαζε την τελευταία και θα άνοιγε την όρεξη και άλλων χωρών. Επίσης, υποθέτει ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο θα συνεργαστεί και μάλιστα έγκαιρα στην πολιτική υποκατάστασης εισαγωγών. Πρόκειται επίσης για αφέλεια. Σε περίπτωση πολέμου με την ΕΕ το ελληνικό κεφάλαιο είναι γνωστό με ποιόν θα συμμαχήσει, όπως έδειξε και η περίοδος του δημοψηφίσματος. Η ελληνική αστική τάξη έβγαλε και βγάζει συνεχώς τα κεφάλαια της στο εξωτερικό κρατώντας στη χώρα μόνο τα απολύτως αναγκαία. Έξω μπορεί να τα επενδύσει πολύ πιο ελεύθερα και κερδοφόρα απ’ ότι σε μία Ελλάδα σε κατάσταση οικονομικού πολέμου. Συνεπώς, μόνο μία παραγωγική ανασυγκρότηση βασισμένη σε υποχρεωτικό και καθολικό σχεδιασμό της οικονομίας μπορεί να ανασυγκροτήσει σε φιλολαϊκή κατεύθυνση την ελληνική οικονομία. Όμως κάτι τέτοιο αποκλείεται εντός της Κοινής Αγοράς και φυσικά το ελληνικό κεφάλαιο δεν θα συναινέσει.

Οι ετερόδοξες αναλυτικές αδυναμίες στην ερμηνεία της ελληνικής κρίσεις και οι μεσοβέζικες πολιτικές επιλογές φαίνονται και στη μελέτη της κλαδικής αναδιάρθρωσης της οικονομίας. Θεωρείται ότι στην κατάσταση «μισο-πολέμου» με την ΕΕ θα μπορεί να υπάρξει σταθεροποίηση της οικονομίας με βάση το σημερινό παραγωγικό μοντέλο. Έτσι, παρά την βούληση των συντακτών για ενίσχυση της εκβιομηχάνισης, στην περίοδο σταθεροποίησης τον βασικό ρόλο παίζουν κλάδοι του πρωτογενούς τομέα και των υπηρεσιών. Δηλαδή αναπαράγεται το υπάρχον καταφανώς αποτυχημένο παραγωγικό μοντέλο. Αγνοούνται βασικά προβλήματα των κλάδων αυτών (π.χ. η ασφυκτική εξάρτηση της έρευνας από ευρωπαϊκά κονδύλια, του τουρισμού από μεγάλα ξένα πρακτορεία). Επίσης η χρησιμοποιούμενη τεχνική μεθοδολογία επιλογής κλάδων είναι εξαιρετικά προβληματική καθώς είναι πολύ μακροσκοπική (για πολιτικές που αναγκαστικά έχουν επιτακτικά βραχυχρόνιο χαρακτήρα) και βασίζεται σε παλιά δεδομένα που παραγνωρίζουν τόσο την τρέχουσα κατάσταση της οικονομίας όσο και αυτή που θα υπάρξει σε μία σύγκρουση με την ΕΕ.

 

Ο «δραχμισμός» του «αριστερού ευρωσκεπτικισμού» οδηγεί σε αδιέξοδα και νέες ήττες την Αριστερά. Υποβαθμίζει το βάθος και την έκταση της ταξικής και διεθνούς σύγκρουσης που απαιτείται για μία φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση. Θεωρεί ότι αυτή μπορεί να προκύψει είτε συναινετικά είτε με ένα «μισο-πόλεμο», δηλαδή δεν έχει διδαχθεί τίποτα από την καταστροφική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ (για την οποία έχουν οι «αριστεροί δραχμιστές» σοβαρότατες ευθύνες). Αναζητεί ανέφικτες συμμαχίες με τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης και ταυτόχρονα έχει την ψευδαίσθηση (;) ότι αυτά θα δεχθούν την ηγεμονία της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας. Αν υπάρξουν τέτοια τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου θα επιδιώξουν την επιστροφή στη δραχμή με δικούς τους όρους, νέες διεθνείς εξαρτήσεις (κυρίως από τις ΗΠΑ) και σε βάρος των εργαζομένων.

Πολλές φορές όλα τα παραπάνω κρύβονται μέσα σε επιεικώς άστοχες πολιτικές διατυπώσεις του τύπου «ας γίνει πρώτα η έξοδος από την ΟΝΕ και μετά θα έλθει και η αποδέσμευση από την ΕΕ». Την ίδια ώρα βέβαια ακόμη και αυτό το μεσοβέζικο πρόγραμμα εξαϋλώνεται μέσα στις συμμαχίες με τυχοδιωκτικά προσωποπαγή μορφώματα με ένα θολό αντι-μνημονιακό και μόνο λόγο.

Οι κομμουνιστές δεν κρύβουν τις προθέσεις τους, όπως εμφατικά διακήρυξε ο Ένγκελς. Ο μόνος δρόμος φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση περνά από ένα μεταβατικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής. Η τελευταία είναι ο στρατηγικός στόχος των κομμουνιστών και φυσικά δεν τον κρύβουν από τις λαϊκές μάζες. Άλλωστε ιδιαίτερα μετά την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ ο μόνος τρόπος για να σε ακούσουν είναι να τους μιλήσεις καθαρά, χωρίς να τάζεις λαγούς με πετραχήλια, και μιλώντας έντιμα για τις αναγκαίες θυσίες που πρέπει να γίνουν για να μπορέσει να «γυρίσει ο ήλιος».

Ο βασικός μεσοπρόθεσμος κόμβος αυτού του προγράμματος και η βάση για την συγκρότηση ενός ευρύτερου λαϊκού μετώπου είναι η συνολική αποδέσμευση από την ΕΕ. Χωρίς αυτήν καμία διαδικασία σοσιαλιστικής μετάβασης αλλά και αντιμετώπισης των άμεσων λαϊκών προβλημάτων δεν μπορεί να υπάρξει. Μία έξοδος από την ΟΝΕ χωρίς την πλήρη αποδέσμευση είναι ατελέσφορη ή τμήμα αστικών σχεδίων. Στη βάση αυτού του μεσοπρόθεσμού κόμβου οι κομμουνιστές οφείλουν να συνεργαστούν ακόμη και με δυνάμεις που δεν είναι πεισμένες για την σοσιαλιστική προοπτική χωρίς όμως ποτέ να κρύψουν τις στρατηγικές επιδιώξεις τους και προβάλλοντας πάντα οι ίδιοι ένα ευρύτερο πρόγραμμα όπου η αποδέσμευση από την ΕΕ (και η ειδική περίοδος περίπου «πολεμικής» οικονομίας που θα την χαρακτηρίζει) θα ανοίξει τον δρόμο για την διαδικασία σοσιαλιστικής μετάβασης.

Η υλοποίηση αυτού του πολιτικού σχεδίου είναι το κρίσιμο στοίχημα για τους Έλληνες κομμουνιστές σήμερα.

 

 

https://www.scribd.com/document/350279178/%CE%94%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%A0%CE%A1%CE%99%CE%9D

https://www.researchgate.net/publication/317336451_Apodesmeuse_apo_ten_EE_e_Drachmismos

 

https://www.academia.edu/33317368/%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AD%CF%83%CE%BC%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7_%CE%B1%CF%80%CF%8C_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%95%CE%95_%CE%AE_%CE%94%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82_-_%CE%A0%CE%A1%CE%99%CE%9D.docx

 

Η «χρηματιστικοποίηση», η μετατροπή της εργασίας σε κεφάλαιο και η ελληνική περίπτωση – ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ νο.1 – σύνδεσμοι

Στους ακόλουθους συνδέσμους μπορεί να διαβαστεί το κείμενο μου με θέμα «Η «χρηματιστικοποίηση», η μετατροπή της εργασίας σε κεφάλαιο και η ελληνική περίπτωση»

Η «χρηματιστικοποίηση», η μετατροπή της εργασίας σε κεφάλαιο και η ελληνική περίπτωση

https://www.academia.edu/25910959/%CE%97_%CF%87%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7_%CE%B7_%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82_%CF%83%CE%B5_%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B7_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7

 

https://www.researchgate.net/publication/303814106_E_chrematistikopoiese_e_metatrope_tes_ergasias_se_kephalaio_kai_e_ellenike_periptose

 

https://www.scribd.com/document/322265564/%CE%97-%CE%A7%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B7-%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CE%A4%CE%B7%CF%82-%CE%95%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%A3%CE%B5-%CE%9A%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF-%CE%9A%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%A4%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D

 

Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βερολίνου 16/4/2016, 18:00: «Η Πολιτική Οικονομία των εναλλακτικών στρατηγικών στο μνημόνιο»

Αφίσα_Εκδήλωσης_OXI

Η «Κίνηση για το ΟΧΙ μέχρι το τέλος των μνημονίων» σε συνεργασία με την Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου διοργανώνει εκδήλωση με θέμα «Η Πολιτική Οικονομία των εναλλακτικών στρατηγικών στο μνημόνιο».

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016, 18:00 στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βερολίνου, Mittelstr. 33

Ομιλητές:

  • Σταύρος Μαυρουδέας, καθ. Πολ. Οικον. Πανεπιστημίου Μακεδονίας
  • Κώστας Παπουλής, Μέλος του Πολ. Συμβ. του Σχεδίου Β’, Συντονιστής της Οικονομικής Επιτροπής

 

Υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές για την Ελλάδα από τα μνημόνια;
Εντός ή εκτός ΕΕ/Ευρωζώνης;
Σε διαπραγμάτευση ή ρήξη με την ΕΕ και τους δανειστές;
Μπορεί η Ελλάδα να τα καταφέρει εκτός ΕΕ/Ευρωζώνης;
Πόση θα ήταν η υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος σε περίπτωση εξόδου από την Ευρωζώνη;
Τί μπορεί να γίνει με το χρέος, τα κόκκινα δάνεια, και τις τράπεζες;
Τί μπορούμε να παράγουμε και πώς;
Πώς μπορεί να ξαναέρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη και τί ανάπτυξη θα είναι αυτή;
Τί είδους οικονομικές και εμπορικές σχέσεις και με ποιές χώρες μπορεί να έχει η Ελλάδα εκτός ΕΕ/Ευρωζώνης, και τί τέτοιες σχέσεις έχει σήμερα;
Τί σημαίνει «ανταγωνιστικότητα» εντός και εκτός της ΕΕ, και πώς μπορεί η Ελλάδα να είναι «ανταγωνιστική» στη σύγχρονη παγκόσμια οικονομία;

 

Το powerpoint της ομιλίας μου βρίσκεται στον παρακάτω σύνδεσμο:

 

ΕΛΜΕ Κέρκυρας: «GREXIT καταστροφή ή ευκαιρία για το λαό και τους εργαζόμενους;», Πέμπτη 23/4/2015 και ώρα 6.30 μμ στο Εργατικό Κέντρο

ΕΛΜΕ Κέρκυρας: Εκδήλωση συζήτηση με θέμα «Grexit καταστροφή ή ευκαιρία για το λαό και τους εργαζόμενους;»

diagram

 

ΕΛΜΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Σε καθεστώς πρωτοφανών πιέσεων και εκβιασμών βρίσκεται ο ελληνικός λαός από εγχώρια και υπερεθνικά μεγάλα συμφέροντα. Το μήνυμα το οποίο εκπέμπεται προς του εργαζόμενους είναι ένα: ή υποτάσσεστε και αποδέχεστε την συνέχιση της φτωχοποίηση σας ή θα βρεθείτε εκτός ευρώ και ΕΕ.

Η επίσημη προπαγάνδα όπως εκφράζεται καθημερινά από τα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές των ηλεκτρονικών ΜΜΕ θεωρεί καταστροφική την προοπτική εξόδου της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ. Είναι αλήθεια αυτό είναι ψέμα; Λείπει ο αντίλογος και μία ψύχραιμη συζήτηση για το θέμα ώστε οι εργαζόμενοι να ξέρουν τι μπορεί να συμβεί.

Η ΕΛΜΕ Κέρκυρας με τις δυνάμεις που διαθέτει αποφάσισε να προχωρήσει σε ένα κύκλο ενημερωτικών ομιλιών-συζητήσεων με αντικείμενο την ΕΕ και το ενδεχόμενο ή τις προϋποθέσεις εξόδου από αυτήν. Στα πλαίσια αυτά θα πραγματοποιήσει την Πέμπτη 23/4/2015 στο Εργατικό Κέντρο και ώρα 6.30 μμ εκδήλωση-συζήτηση με ομιλητή τον καθηγητή πολιτικής οικονομίας του πανεπιστημίου Μακεδονίας Σταύρο Μαυρουδέα με θέμα: GREXIT καταστροφή ή ευκαιρία για το λαό και τους εργαζόμενους;

Καλούμε εκπροσώπους φορέων και κάθε εργαζόμενο με τη παρουσία και τη γνώμη τους να συμβάλουν σε μία ανοιχτή ειλικρινή και νηφάλια συζήτηση.

 

euro-handcuffs_wide_280_151 

ΕΛΜΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Σας καλούμε την Πέμπτη 23/4/2015 και ώρα 6.30 μμ στο Εργατικό Κέντρο όπου θα γίνει ομιλία-συζήτηση με θέμα:

«GREXIT καταστροφή ή ευκαιρία για το λαό και τους εργαζόμενους;»

Ομιλητής: Σταύρος Μαυρουδέας καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

————————————————————————————

Η παρουσίαση της διάλεξης βρίσκεται στον σύνδεσμο:

 

 

 

Ανακοίνωση της ΜΑΡΣ για την επιμήκυνση του χρέους

Η κυβέρνηση εγκαταλείπει την διαγραφή του χρέους.

Η πρόσφατη δήλωση Βαρουφάκη για επιμήκυνση του χρέους αντί κουρέματος του επιβεβαιώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και τυπικά εγκαταλείπει, πριν αρχίσει καν η διαπραγμάτευση με την ΕΕ, την προγραμματική του δέσμευση για συναινετική διαγραφή μέρους του χρέους. Η «έξυπνη μηχανική χρέους» που (με την βοήθεια της Lazard) μεταφέρει το βάρος του χρέους και της εξυπηρέτησης του στο μέλλον αλλά σε καμία περίπτωση δεν το διαγράφει ούτε και το κάνει βιώσιμο.

Η σαφής αυτή διολίσθηση σημαίνει ότι η Ελλάδα παραμένει δέσμια του χρέους προς το ιερατείο της ΕΕ και το τελευταίο μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να την εκβιάσει. Πράγμα που ήδη κάνει με τον έλεγχο που ασκεί πάνω στη δυνατότητα του ελληνικού δημοσίου να αυξήσει την έκδοση έντοκων γραμματίων (που ουσιαστικά είναι βραχυχρόνιος εσωτερικός δανεισμός) και στην αύξηση της παροχής έκτακτης ρευστότητας (ELA) από την ελληνική κεντρική τράπεζα προς τις εμπορικές τράπεζες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι η επιμήκυνση σημαίνει κούρεμα. Πρόκειται για απαράδεκτη υποκρισία. Με το κούρεμα του χρέους απαλλάσσεσαι από τουλάχιστον ένα μέρος του ενώ με την επιμήκυνση το χρέος παραμένει, η αποπληρωμή του παρατείνεται, ενδεχομένως μειώνονται οι δόσεις εξυπηρέτησης του και ταυτόχρονα αυξάνεται το συνολικό κόστος αποπληρωμής του αρχικού ποσού.

Φυσικά δεν έχει καμία σχέση με τις παραδόσεις της Αριστεράς και αποτελεί δείγμα αστικού πολιτικαντισμού το να διακηρύσσεις προεκλογικά την διαγραφή και να διαπραγματεύεσαι μετεκλογικά την επιμήκυνση. Η Αριστερά δεν κοροϊδεύει το λαό, του μιλά καθαρά γιατί τον θέλει ενεργό παράγοντα και όχι απλό χειροκροτητή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει ένα δεύτερο επιχείρημα όταν δεν πιάνει η ταύτιση κουρέματος και επιμήκυνσης: ότι έτσι θα περιορισθεί τουλάχιστον η λιτότητα. Και αυτό το επιχείρημα είναι έωλο. Ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μετακινηθεί από τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς στους προϋπολογισμούς με 1-1.5% πλεόνασμα. Αυτό δείχνει καθαρά ότι το ύψος της επιμήκυνσης θα εξαρτηθεί από το ύψος της λιτότητας. Με άλλα λόγια, το μόνο που μπορεί να κάνει μία διαπραγμάτευση μέσα στην ευρω-φυλακή είναι να απαλύνει λίγο το βάρος της λιτότητας έναντι μιας συνολικής αύξησης της δανειακής επιβάρυνσης (δάνεια συν σύνολο τόκων) απλώνοντας τα στο χρόνο. Πρόκειται δηλαδή για μία αναδιανομή ψίχουλων ενώ η εξάρτηση της χώρας από την ΕΕ και τους μηχανισμούς της παραμένει.

Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να δουν καθαρά ότι δεν υπάρχει καμία φιλολαϊκή διέξοδος μέσα στα πλαίσια της ΕΕ. ΟΙ μεσοβέζικες λύσεις δεν είναι λύσεις αλλά αντίθετα μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερες τραγωδίες. Τα θύματα δεν μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με τους θύτες τους. Μόνο η πάλη για την ρήξη με την ΟΝΕ/ΕΕ και την αποδέσμευση της χώρας από την ευρω-φυλακή μπορεί να κάνει ξανά το λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

Αθήνα 3/2/2015

Μ.ΑΡ.Σ.

www.aristerisymporefsi.gr

https://www.facebook.com/aristerisymporefsi

– See more at: http://aristerisymporefsi.gr/index.php/symporefsi/item/337-xreos#sthash.JKFODs1j.dpuf