Tag Archives: ευρώ

Aside

Ομιλία στην εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με θέμα «Τέλος οι αφηγήσεις της καταστροφής – Μόνη προτεραιότητα η ανατροπή της – Η Αριστερά απέναντι στη Χούντα ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου» Αγρίνιο. 6-2-2013 Ομιλητές: Α.Αλαβάνος, Στ. Μαυρουδέας, Π.Σωτήρης   Η καταστροφή εμπρός μας και η επιτακτική … Συνέχεια

Advertisement

Συνέντευξη στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Συνέντευξη στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Λάρισα, 16/12/2012

 viewimg.aspΜιλήσατε στην εκδήλωση της Λάρισας για την σύγκρουση δύο λόμπυ: Αυτό του λαού με εκείνο του ευρώ και της Ε.Ε., συνδέοντας την ατελείωτη λιτότητα με την ευρωπαική πολιτική. Ωστόσο λιτότητα δεν έχουν μόνο τα κράτη που είναι στο ευρώ αλλά και άλλα, (Ισλανδία, Αργεντινή, Ινδία κλπ). Πως το σχολιάζετε; Έτσι κι αλλιώς διανύουμε μια εποχή γενικότερων περικοπών. Πως το σχολιάζετε;

Σήμερα ο κόσμος βρίσκεται εν μέσω της τέταρτης μεγάλης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης (με προηγούμενες αυτές του 1873, του 1929 και του 1973). Η σημερινή παγκόσμια καπιταλιστική κρίση ξέσπασε το 2007-8 χωρίς να την περιμένει κανένα σοβαρό συστημικό κέντρο αλλά ούτε και η κυρίαρχη νέο-συντηρητική Οικονομική Θεωρία. Η κρίση αυτή, αντίθετα με τις υποκριτικές κυρίαρχες αναλύσεις και τις επιπόλαιες ψευδο-ριζοσπαστικές ερμηνείες περί χρηματιστικοποίησης (δηλαδή ενός νέου «καπιταλισμού» που κυριαρχείται από τους τραπεζίτες και όπου οι «πτωχοί» καπιταλιστές είναι και αυτοί αντικείμενα εκμετάλλευσης), είναι μία βαθειά δομική κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας που ξεκίνησε από την πραγματική οικονομία και στη συνέχεια έκανε μετάσταση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η καπιταλιστική κρίση στην πραγματική οικονομία πηγάζει από την πτωτική τάση της καπιταλιστικής κερδοφορίας λόγω υπερβολικής ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος (που φυσικά έγινε σε βάρος των εργαζομένων). Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί την καταστροφή τμήματος της οικονομίας έτσι ώστε η τελευταία να ξανα-επιστρέψει σε εφικτά επίπεδα λειτουργίας. Το κόστος αυτής της καταστροφής το επωμίζεται μερικά το κεφάλαιο (καθώς οι πιο αδύναμες επιχειρήσεις κλείνουν) αλλά το επωμίζονται κυρίως οι εργαζόμενοι. Αυτοί πληρώνουν το κόστος της στήριξης της παραπαίουσας καπιταλιστικής κερδοφορίας με βάρβαρες περικοπές μισθών και κοινωνικής ασφάλισης και δραματική επιδείνωση των εργασιακών τους σχέσεων.

Αυτό κάνουν οι πολιτικές λιτότητας ανά τον κόσμο: μεταφέρουν το βάρος και τα κόστη της καπιταλιστικής κρίσης στους μόνους αθώους γι’ αυτήν, τους εργαζόμενους. Συνεπώς οι πολιτικές λιτότητας είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο και αφορά και οικονομίες που ακολουθούν και μη-συντηρητικές οικονομικές πολιτικές (π.χ. Αργεντινή, Ισλανδία). Το τελευταίο συμβαίνει γιατί η λιτότητα επιβάλλεται από τις διεθνείς συνθήκες και την προηγηθείσα καταστροφή των οικονομιών τους από τις κυρίαρχες νέο-συντηρητικές οικονομικές πολιτικές. Δείχνει όμως ότι και τα περιθώρια για μία φιλολαϊκή οικονομική διαχείριση στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος είναι ασφυκτικά μικρά, ασχέτως βουλήσεων.

Στην ΕΕ οι πολιτικές λιτότητας επιβάλλονται για επιπρόσθετους λόγους. Η ΕΕ αποτελεί μία αντιλαϊκή ένωση κεφαλαίων όπου οι ευρωπαϊκοί λαοί – και ιδιαίτερα αυτοί της ευρω-περιφέρειας στην οποία δυστυχώς ανήκουμε – αποτελούν τα υποζύγια που κουβαλούν τα βάρη. Μάλιστα επειδή – αντίθετα με τα επίσημα και κυβερνητικά φληναφήματα περί «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» κλπ. – στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό γι’ αυτό οι λαοί και οι οικονομίες της ευρω-περιφέρειας επωμίζονται και σημαντικό μέρος των προβλημάτων των ηγεμονικών χωρών (που συνιστούν το ευρω-κέντρο). Έτσι η λιτότητα είναι περίπου συνώνυμο της ΕΕ, με μικρά μόνο διαστήματα ευφορίας για συγκυριακούς λόγους.

Αυτή την στιγμή υπάρχει κάποιο μοντέλο οικονομίας που εφαρμόζετε σε μία χώρα με επιτυχία και υπέρ του λαού;

Όχι. Αυτή την ιστορική περίοδο σε καμία σχεδόν χώρα του κόσμου δεν υπάρχει κάποιο πρότυπο οικονομίας που να λειτουργεί προς όφελος της μεγάλης εργαζόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Υπάρχουν βέβαια χώρες και οικονομίες (κυρίως στη Λατινική Αμερική) που είτε προσπαθούν (με σοβαρές αδυναμίες) να οικοδομήσουν μία τέτοια οικονομία είτε εφαρμόζουν μία φιλολαϊκή οικονομική πολιτική. Όμως ένα πρότυπο λαϊκής οικονομίας δεν κυριαρχεί πουθενά σήμερα στον κόσμο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να οικοδομηθεί. Άλλωστε και ο καπιταλισμός βάδισε για εκατονταετηρίδες από μισο-αποτυχίες σε μισο-επιτυχίες μέχρι να μπορέσει να παγιωθεί.

Αν αύριο σβήνονταν τα χρέη της Ελλάδας, η εθνική μας οικονομία θα έμπαινε σε τροχιά ανάπτυξης;

Η απαλοιφή του χρέους δεν αρκεί για να ορθοποδήσει η ελληνική οικονομία. Εθελοτυφλούν τόσο οι επίσημες αναλύσεις όσο και διάφορες ψευδο-ριζοσπαστικές που θεωρούν την ελληνική απλά ως μία κρίση χρέους. Αντιθέτως, είναι μία πολύ πιο βαθειά δομική κρίση του ελληνικού καπιταλισμού[i] που προκύπτει από τις εσωτερικές αδυναμίες του και επιδεινώνεται λόγω της συμμετοχής του στην ΕΕ (και όχι απλά στην Ευρωζώνη). Ο ελληνικός καπιταλισμός ήλπιζε ότι με τη συμμετοχή στην ΕΕ θα αναβαθμισθεί πολιτικά και οικονομικά και ταυτόχρονα θα ελέγξει καλύτερα τους εργαζόμενους στην ταραγμένη μεταπολιτευτική περίοδο. Σε κάποιες περιόδους πράγματι άντλησε οφέλη (ιδιαίτερα με την επέλαση του στο Βαλκανικό Ελντοράντο). Όμως ταυτόχρονα αναγκάσθηκε να αποδιαρθρώσει την προηγουμένως συνεκτική παραγωγική δομή του η οποία εξαρτήθηκε από τις οικονομίες των ηγεμονικών καπιταλισμών της ΕΕ. Αυτό ξεκίνησε ήδη με την Κοινή Αγορά και επιδεινώθηκε με την ένταξη στη Ευρωζώνη. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα η ελληνική οικονομία να είναι κυριολεκτικά αποδιαρθρωμένη. Όχι γιατί δεν παράγει τίποτα αλλά γιατί η παραγωγική της δομή δεν έχει μία αυτοτελή συνοχή αλλά εξαρτάται από τις ηγεμονικές ευρωπαϊκές οικονομίες. Από εδώ πηγάζει η φθίνουσα ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και όχι από τις υπερβολικές μισθολογικές αυξήσεις όπως υποκριτικά ισχυρίζονται οι κυρίαρχοι κύκλοι. Η ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» της ελληνικής αστικής τάξης οδηγεί, όπως και οι προηγούμενες της, την χώρα στην καταστροφή.

Για να ορθοποδήσει η ελληνική οικονομία, και μάλιστα προς όφελος της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας απαιτούνται πολύ πιο ριζικές αλλαγές από μία απαλοιφή του εξωτερικού χρέους. Συνοπτικά απαιτείται ένα μεταβατικό προγράμμα με κεντρικό άξονα την αποδέσμευση από την ΕΕ. Μέσα στον λαβύρινθο της ΕΕ δεν υπάρχει σωτηρία από τους Μινώταυρους της. Για να υλοποιηθεί μία τέτοια στρατηγική απαιτούνται οι ακόλουθοι βραχυπρόθεσμοι και μεσοπρόθεσμοι άξονες πολιτικής:

(1) Στάση πληρωμών.

(2) Επιβολή ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων.

(3) Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος.

(4) Σύστημα προοδευτικής φορολογίας.

(5) Ελεγχόμενη διολίσθηση της ισοτιμίας του νομίσματος σε συνδυασμό με ένα σύστημα ελέγχου των τιμών.

Το πιο κρίσιμο όμως στοιχείο και το επιστέγασμα ενός τέτοιου προγράμματος είναι η σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας με την κοινωνική ιδιοκτησία και έλεγχο τουλάχιστον των στρατηγικών οικονομικών κλάδων.

Πιστεύεται πως το σημερινό πολιτικό σύστημα (με αντιμνημονιακές και μνημονιακές δυνάμεις) θα αντέξει μέχρι τις επόμενες εκλογές. Και αν όχι τι καινούριο μας ξημερώνει;

Η ελληνική κρίση έχει πάψει προ πολλού να είναι μόνο οικονομική και είναι και πολιτική: κοινωνικές ομάδες και τάξεις αποδεσμεύονται από τους παλιούς πολιτικούς εκφραστές τους (που απέτυχαν ή τις διέψευσαν οικτρά) και αναζητούν νέες πολιτικές διεξόδους. Φυσικά οι καθεστωτικές δυνάμεις (ιδιαίτερα τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και κέντρα) επιδιώκουν να ελέγξουν αυτές τις αλλαγές. Αφενός στηρίζουν την φαιδρή σημερινή μνημονιακή τρικομματική συμμαχία αλλά αφετέρου ετοιμάζουν και «αντι-μνημονιακούς» διαδόχους αν η μνημονιακή στρατηγική αποτύχει (όπως φαίνεται μοιραίο) και αν οι λαϊκές αντιδράσεις δεν μπορούν να ενσωματωθούν. Άλλωστε η ΝΔ ξεκίνησε σαν αντι-μνημονιακό κόμμα για να καταλήξει στο σημερινό σφαγέα των λαϊκών δικαιωμάτων. Το πραγματικό στοίχημα όμως δεν είναι η αναπαραγωγή της «αρχαίας σκουριάς» μιας δράκας διαπλεκόμενων οικογενειών που λυμαίνονται οικονομικά και πολιτικά τον τόπο από το 1827 μέχρι σήμερα. Το πραγματικό στοίχημα είναι αν ο λαός αυτής της πολύπαθης χώρας θα μπορέσει να τους ξεφορτωθεί και να γίνει πραγματικά νοικοκύρης στον τόπο του.

Η Αριστερά μπορεί να έχει μια κοινή πολιτική έκφραση σήμερα;

Το ζήτημα για την Αριστερά δεν είναι να ενωθεί αλλά με ποιο πρόγραμμα να το κάνει. Αν είναι να το κάνει εγκλωβισμένη στην ΕΕ (όπως επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ) τότε θα οδηγήσει σε μία καταστροφή και πιθανά σε μία φασίζουσα εκτροπή. Φυσικά δεν μπορεί να το κάνει επαγγελλόμενη χιλιαστικά (σαν τον ερχομό της δεύτερης παρουσίας) ένα ψευδεπίγραφο σοσιαλισμό (όπως κάνει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ), απέχοντας ουσιαστικά από τους κρίσιμους κοινωνικούς αγώνες και λοιδορώντας (συνήθως ψευδέστατα) οποιονδήποτε άλλο έχει μία διαφορετική άποψη. Η ενότητα της Αριστεράς έχει νόημα μόνο στη βάση ενός προγράμματος όπως αυτό που προανέφερα. Τότε μόνο θα μπορέσει να υπηρετήσει την εκπλήρωση του πραγματικού στοιχήματος: να γίνει ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του.


[i] Μία διεξοδικότερη ανάλυση δίνεται στο προσωπικό μπλογκ μου: https://stavrosmavroudeas.wordpress.com.

Άρθρο μου στο Euro2day με τίτλο: Τρελοκομείον «Η Ωραία Ευρωπαϊκή Ένωσις»

Τρελοκομείον «Η Ωραία Ευρωπαϊκή Ένωσις»

του Σταύρου Δ. Μαυρουδέα(*)
Δημοσιεύθηκε: 07:45 – 12/01/12
Άλλη μία ευρωπαϊκή συμφωνία σωτηρίας του ευρώ (αυτή της 26ης Οκτωβρίου 2011) έχει πάρει τη γνωστή άγουσα που ακολούθησαν και οι προηγούμενές της. Και για άλλη μία φορά το γνωστό ντουέτο Μέρκελ – Σαρκοζί συναντιέται ακκιζόμενο για να ανανεώσει τους αμοιβαίους όρκους πίστης του (και ταυτόχρονα να ανταλλάξει και μερικές πισώπλατες μαχαιριές) και να τάξει στις αγορές ότι θα ξεζουμίσει ακόμη πιο αποτελεσματικά τους λαούς των ευρωπαϊκών χωρών.Νέες τηλεδιασκέψεις και συναντήσεις έπονται, γνωστά συστημικά φερέφωνα και κονδυλοφόροι θα θριαμβολογήσουν για άλλη μία «σωτηρία» και σύντομα η πραγματικότητα θα τους ανακαλέσει σκληρά στην τάξη. Βέβαια, όλα αυτά σε βάρος των λαών, που πληρώνουν ολοένα και πιο ακριβά τα σπασμένα του ευρωπαϊκού τσίρκου.

Το 2012 (όπως και το 2011) σημαδεύεται από την κρίση όχι μόνο του ευρώ αλλά και όλου του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η Ε.Ε. αποτέλεσε ένα εξαιρετικά φιλόδοξο εγχείρημα, καθώς οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις προσπάθησαν να φτιάξουν έναν ενιαίο πόλο και μάλιστα σε αυτήν την περιοχή της υδρογείου όπου ο καπιταλισμός γεννήθηκε κατ’ εξοχήν με τη μορφή του εθνικού κράτους.

Βέβαια, πίσω από τα φληναφήματα περί κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας υπάρχει ένα πυραμιδοειδές ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα, στην κορυφή του οποίου βρίσκονται λίγες ισχυρές χώρες. Ακολουθεί μία ενδιάμεση βαθμίδα με λιγότερο ισχυρές και ανεπτυγμένες οικονομίες. Τέλος, η βάση της πυραμίδας είναι οι χώρες της λεγόμενης ευρωπεριφέρειας, με πιο αδύναμες οικονομίες.

Στο εσωτερικό της πυραμίδας αυτής το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, δηλαδή υπάρχει μεταφορά πλούτου από τις πιο αδύναμες οικονομίες στις πιο ισχυρές. Το εγχείρημα αυτό πέρασε από αρκετές καμπές, τις οποίες κάθε φορά ξεπερνούσε με μία φυγή προς τα εμπρός. Όμως, η τρέχουσα οικονομική κρίση φέρνει στο προσκήνιο τις εγγενείς αντιφάσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με τρόπο που καμία φυγή προς τα εμπρός δεν μπορεί πλέον να τις αντιμετωπίσει.

Οι ιθύνοντες κύκλοι, αφού απέτυχαν να προβλέψουν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, τη χαρακτήρισαν απλώς χρηματοπιστωτική (αγνοώντας τις ρίζες της στην πραγματική οικονομία) και επιπλέον έσπευσαν στρουθοκαμηλικά να εξαγγείλουν το ξεπέρασμά της. Βέβαια, ήδη γνωρίζουν ότι η κρίση επιστρέφει το 2012 με τόση ένταση που μπορεί να κάνει την προηγούμενη φάση της απλό αστείο.

Η οικονομική κρίση οξύνει τους διεθνείς ανταγωνισμούς. Εδώ η Ε.Ε προσπάθησε να παίξει ένα πονηρό παιχνίδι. Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης οι ΗΠΑ προχώρησαν σε επεκτατική δημοσιονομική πολιτική και σε μία πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική (με περίπου μηδενικά επιτόκια αλλά και διαδοχικά προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης).

Περίπου το ίδιο έκαναν και αρκετές οικονομίες της Λεκάνης του Ειρηνικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Κίνα, όπου εφαρμόστηκε επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, αλλά με μία όχι πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική (καθώς η Κίνα δεν έχει πρόβλημα χρηματοδότησης).

Αντιθέτως, η Ε.Ε. ακολούθησε σφιχτή δημοσιονομική πολιτική και ταυτόχρονα πιο σφιχτή νομισματική πολιτική (καθώς οι μειώσεις των επιτοκίων ήταν πιο αργές και μικρότερες από αυτές της FED). Αυτό σήμαινε ότι οι ΗΠΑ και η Κίνα «φουσκώνουν» τις οικονομίες τους για να αντιμετωπίσουν τον άμεσο κίνδυνο της κρίσης, αλλά ταυτόχρονα διακινδυνεύουν το σκάσιμο της «φούσκας» να τις κατακρημνίσει.

Από την άλλη, η Ε.Ε. επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τις «φούσκες» των ανταγωνιστών της (πουλώντας και στους μεν και στους δε), ενώ κρατά πιο νοικοκυρεμένη τη δική της οικονομία και φυσικά μην παρέχοντας αντίστοιχες διευκολύνσεις στους τελευταίους.

Ταυτόχρονα, ξεκίνησε μία «εσωτερική κινεζοποίηση» της Ευρωλάνδης βάζοντας την ευρωπεριφέρεια στη μέγκενη του χρέους. Δηλαδή, οι ηγεμονικές χώρες τεχνηέντως οδήγησαν σε έκρηξη του εξωτερικού χρέους των PIIGS έτσι ώστε να μπουν -έμμεσα ή άμεσα- σε μνημόνια, δηλαδή σε εκχώρηση της οικονομικής κυριαρχίας τους και σε υποβάθμιση στον διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας.

Στόχος της κίνησης αυτής δεν είναι μόνο η μετατροπή τους σε πισθάγκωνα δεμένους οφειλέτες και η απόκτηση περιουσιακών στοιχείων τους έναντι πινακίου φακής. Επιπλέον, είναι η μετατροπή τους σε… ευρωπαϊκές Κίνες, με μηδαμινούς μισθούς και άθλιες εργασιακές σχέσεις.

Όμως, το σχέδιο αυτό είναι πολύ πονηρό για να βγει αληθινό. Οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι δεν αφήνουν φυσικά την Ε.Ε. να παίξει ανενόχλητα σε βάρος τους. Έτσι -ιδιαίτερα μέσω των υποτιθέμενα ανώνυμων «αγορών» και των οίκων αξιολόγησης (δύο μηχανισμών που επηρεάζονται καθοριστικά από τις ΗΠΑ)- η κρίση χρέους της ευρωπεριφέρειας μετατράπηκε σε κρίση χρέους της Ε.Ε. συνολικά και σε κρίση του ευρώ.

Αυτό που ξεκίνησε ως ελεγχόμενη φωτιά εντός αντιπυρικών ζωνών εξελίχθηκε σε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι πιέζουν την Ε.Ε. να «φουσκώσει» και αυτή την οικονομία της – μέσω τόσο δανεισμού (ευρωομόλογο κ.λπ.) όσο και, κυρίως, μιας ευρωπαϊκής ποσοτικής χαλάρωσης (ιδιαίτερα με το τύπωμα χρήματος).

Φυσικά, κάτι τέτοιο θα αφήσει τον ευρωπαϊκό πόλο πίσω από τους βασικούς ανταγωνιστές του. Γι’ αυτό και η Γερμανία -έχοντας ήδη κάνει έγκαιρα τη δική της εσωτερική… κινεζοποίηση επί Σρέντερ με μείωση του μισθολογικού κόστους και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων- ανθίσταται με νύχια και με δόντια στην προοπτική αυτή.

Όλα όμως τα διαδοχικά σχέδια σωτηρίας της Ε.Ε. τινάχτηκαν στο αέρα από τη «δυσπιστία των αγορών» ως προς την αποτελεσματικότητά τους. Τα πρώτα σχέδια στόχευαν στο να δείξουν ότι η Ε.Ε. δεν θα αφήσει καμία οικονομία της να χρεοκοπήσει και ότι ο ηγεμονικός πυρήνας της θα βάλει κάποια λεφτά στο τραπέζι (αλλά όχι πολλά), ενώ η κινεζοποίηση της ευρωπεριφέρειας θα τρέξει πιο γρήγορα.

Αυτά ανατράπηκαν αμέσως καθώς οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι δεν σκόπευαν να αφήσουν την Ε.Ε. να ξεφύγει έτσι εύκολα και επιπλέον να κινεζοποιήσει μόνο για τον εαυτό της την ευρωπεριφέρεια. Το επόμενο σχέδιο προέβλεπε κάποια περισσότερα χρήματα από τον ηγεμονικό πυρήνα (την επιτάχυνση του EFSF και την αύξηση του ESM), που όμως θα προέκυπταν πουλώντας -και μάλιστα σε εποχή αυξημένης παγκόσμιας τοξικότητας- τοξικά χρηματοπιστωτικά προϊόντα στους Ρώσους και στους Κινέζους. Και φυσικά οι τελευταίοι τα απέρριψαν σκαιά.

Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου 2011 δεν είχε καλύτερη τύχη και είναι και αυτή ήδη νεκρή. Ουσιαστικά, υπόσχεται μία πολύ μακροχρόνια λύση σε ένα πιεστικό βραχυχρόνιο πρόβλημα.

Δηλαδή, υπόσχεται ότι η Ευρωλάνδη θα κινεζοποιηθεί συνολικά και θα γίνει μία εξαιρετικά νοικοκυρεμένη ενοποιημένη οικονομία. Όμως, παραγνωρίζεται ότι αυτό δεν είναι εύκολο καθώς: (α) θα σημάνει την περαιτέρω ενίσχυση της γερμανικής ηγεμονίας (το οποίο ακόμη και η Γαλλία ολοένα και πιο δύσκολα ανέχεται), (β) οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι γνωρίζουν ότι αυτό θα στραφεί σε βάρος τους και (γ) είναι μία διαδικασία που απαιτεί αρκετό χρόνο για να εφαρμοστεί (ακόμη και με συνταγματικά πραξικοπήματα).

Ταυτόχρονα, το πρόβλημα του χρέους που χτυπά πλέον τον ευρωπαϊκό πυρήνα (από τη στιγμή όπου έθιξε την Ιταλία και πλέον και τη Γαλλία) απαιτεί άμεσες βραχυχρόνιες λύσεις. Το αγγλικό βέτο (που υποκρύπτει μέσω της γνωστής τσορτσιλιανής σχέσης τον αμερικανικό βραχίονα) δείχνει ότι οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι εξωθούν την Ε.Ε. στο μέχρι πρότινος αδιανόητο.

Ήδη η ECB εξαναγκάστηκε σε μία μορφή ποσοτικής χαλάρωσης (χωρίς όμως τύπωμα χρήματος) στις πρόσφατες δημοπρασίες ιταλικών ομολόγων, κάτι που φυσικά δεν έκανε στην ελληνική περίπτωση.

Η αλλαγή όμως αυτή οδηγεί τη Γερμανία σε κατάσταση υστερίας καθώς βλέπει ότι το Δ΄ Οικονομικό Ράιχ μπορεί να κατέκτησε οικονομικά την Ευρώπη χωρίς ντουφεκιά, κινδυνεύει παρ’ όλα αυτά με παταγώδη πλέον αποτυχία. Και μάλιστα θα χρειαστεί να πληρώσει και από αυτά που έχει υπεξαιρέσει. Γι’ αυτό και γίνεται ακόμη πιο άτεγκτο απέναντι στους υποδεέστερους «εταίρους» της Ε.Ε., τους οποίους έχει ήδη υποβιβάσει στη ζώνη της ευρωπαϊκής κινεζοποίησης.

Ο λαός μας δεν έχει κανένα συμφέρον από τη συμμετοχή σε όλο αυτό το ευρωπαϊκό τρελοκομείο. Ήδη συνειδητοποιεί ότι το ανάκτορο που του υποσχέθηκαν είναι στην πραγματικότητα ένα κάτεργο. Η μόνη διέξοδος είναι η απόδραση από αυτό.

* Ο κ. Σταύρος Δ. Μαυρουδέας είναι Αν. Καθηγητής στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.