Tag Archives: ΚΚΕ

«Επιτακτική η αποδέσμευση από την ΕΕ» – Στ.Μαυρουδέας ΠΡΙΝ 21-4-2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΡΙΝ 21-4-2019

Νο. 1423

 

Είκοσι χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ η ευρωπαϊκή ενοποίηση βρίσκεται σε βαθύτατη κρίση

Η πάλη για την αποδέσμευση από την ΕΕ βασικός κόμβος της επαναστατικής στρατηγικής

 

Σήμερα η ευρωπαϊκή ενοποίηση αποτελεί τον σύγχρονο «μεγάλο ασθενή». Αυτό το σημαντικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ του διεθνούς συστήματος του καπιταλισμού διαπερνάται από βαθύτατες και ασυμφιλίωτες αντιφάσεις. Οι αστικές τάξεις του εμφανίζονται ολοένα και πιο διαιρεμένες απέναντι στις προοπτικές της. Οι λαοί οι οποίοι είναι εγκλεισμένοι σε αυτό το απεχθάνονται ολοένα και περισσότερο. Και οι άλλοι ανταγωνιστικοί ιμπεριαλιστικοί πόλοι του διεθνούς καπιταλισμού το υπονομεύουν συστηματικά αλλά ταυτόχρονα, σε διαφορετικούς βαθμούς ο καθένας, δεν επιθυμούν μία ανεξέλεγκτη κατάρρευση του καθώς αυτό θα δημιουργούσε ένα επικίνδυνο στρατηγικό κενό.

Υπό αυτές τις συνθήκες η ΕΕ αποτελεί δυνητικά έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους του καπιταλιστικού συστήματος και μία χρυσή ευκαιρία για την Αριστερά και το εργατικό κίνημα στις χώρες της για να κερδίσουν στρατηγικές νίκες έναντι των αστικών τάξεων τους. Και όμως αυτό δεν συμβαίνει. Στις χώρες του Βορρά η λαϊκή δυσαρέσκεια εγκλωβίζεται σε επικίνδυνες εθνικιστικές και ακροδεξιές μορφές και γίνεται έρμαιο των ενδοαστικών ανταγωνισμών. Βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η ενσωμάτωση της δυτικο-ευρωπαϊκής Αριστεράς (;), μετά τις ήττες του 1980, στο αστικό σύστημα και η μετατροπή της σε ουρά ολοένα και πιο συντηρητικών και δειλών αστικών ρεφορμιστικών ρευμάτων. Όμως και στις χώρες του Νότου, όπου αφενός η ιστορική παράδοση του κομμουνιστικού ρεύματος είναι ισχυρότερη και αφετέρου οι κοινωνική αγανάκτηση εξακολουθεί να κοιτάζει στα αριστερά, λείπει ένα συγκροτημένο ιδεολογικά και προγραμματικά αριστερό και εργατικό ρεύμα που να μπορέσει να την οργανώσει και να την οδηγήσει σε αποφασιστικές νίκες. Η οικοδόμηση του αποτελεί το πιο βασικό καθήκον για την επαναστατική Αριστερά στη χώρα μας.

 

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση: ένα ιμπεριαλιστικό μπλοκ σε κρίση

Στην ήδη παρερχόμενη εποχή της ψευδεπίγραφης «παγκοσμιοποίησης» οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις, αλλά και για μία αρχική περίοδο οι ΗΠΑ (για να αντιμετωπίσουν την απειλή του Ανατολικού μπλοκ), πρόβαλλαν την ευρωπαϊκή ενοποίηση σαν μία αντικειμενική και τελεσίδικη εξέλιξη. Η μεγάλη μάζα της δυτικο-ευρωπαϊκής Αριστεράς προσχώρησε ασμένως στην αντίληψη αυτή – συνήθως κακοποιώντας την Γκραμσιανή σκέψη – και καλλιέργησε την φαιδρή ιδέα της «κοινωνικής Ευρώπης». Ακόμη και σήμερα, που ο βαθύτατα αντιλαϊκός και αντιδημοκρατικός χαρακτήρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης έχει κατανοηθεί εμπειρικά από τις λαϊκές τάξεις, συνεχίζει με έναν ανεδαφικό ευρωσκεπτικιστικό μεταρρυθμισμό (που τυπικές εκφράσεις του είναι στη χώρα μας το κόμμα- μαριονέττα Βαρουφάκη και η αθεράπευτα ακολουθητική στον αστικό μεταρρυθμισμό ΛΑΕ). Η καλλιέργεια αυτών των ανεδαφικών και καταστροφικών αντιλήψεων δεν είναι μόνο συνέπεια του ιδεολογικού εκπεσμού της Δυτικής Αριστεράς σε ένα πολιτικά καθωσπρεπιστικό, ψευτο-υπερδιεθνιστικό, δικαιωματικό ρεύμα με δυσκόλως υποκρυπτόμενη απέχθεια στην ταξική πολιτική και στην εργατική λαϊκότητα. Είναι και αποτέλεσμα αντικειμενικών δεσμεύσεων που προκύπτουν από την οργανική ενσωμάτωση βασικών τμημάτων της (ιδιαίτερα στη Γερμανία αλλά όχι μόνο) στο αστικό σύστημα. Αυτά αποξενώνουν την μεγάλη πλειοψηφία της δυτικο-ευρωπαϊκής από τις λαϊκές και εργατικές μάζες και αφήνουν τις τελευταίες – σήμερα που η πολιτική της «παγκοσμιοποίησης» έχει εξαντλήσει την προσφορά της στο κεφάλαιο και οι αστικές τάξεις ερίζουν στο εσωτερικό τους αλλά και διεθνών για την επιστροφή στον οικονομικό και πολιτικό εθνικισμό – έρμαια των εθνικιστικών και ακροδεξιών αστικών κομμάτων.

Στην ελληνική Αριστερά οι αντιλήψεις αυτές είναι ακόμη αρκετά αδύναμες. Η ιστορική παράδοση και διαδρομή της, παρόλες τις ήττες και τις αδυναμίες, εμπόδισε την επικράτηση τους. Αφετέρου, η δραματική αποτυχία της σύγχρονης «Μεγάλης Ιδέας» της ελληνικής αστικής τάξης (δηλαδή το σχέδιο αναβάθμισης μέσα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα από ένα μεσαίου επιπέδου υπο-ιμπεριαλισμό σε έστω μικρό συνεταίρο ενός από τα βασικά παγκόσμια ιμπεριαλιστικά μπλοκ) έχει ήδη αποτύχει παταγωδώς. Η Ελλάδα των μνημονίων – που φυσικά πληρώνονται από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα – σηματοδοτεί την διεθνή υποβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού και δεν αφήνει περιθώρια ψευδαισθήσεων.

Βέβαια, η ελληνική αστική τάξη και οι βασικοί πολιτικοί της φορείς (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ) εξακολουθεί να μηρυκάζει βλακωδώς τον ξεπερασμένο μύθο του «παραδείσου της ΕΕ» νομίζοντας ότι έτσι αποκοιμίζει τις λαϊκές μάζες. Ο ελληνικός υπο-ιμπεριαλισμός, εν μέσω της διαρκούς υποβάθμισης του στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα και έχοντας απωλέσει τους περισσότερους βαθμούς ελευθερίας κίνησης έναντι των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κέντρων, είναι πλήρως ανίκανος να κινηθεί ανεξάρτητα από τους ξένους πάτρωνες του. Γι’ αυτό απουσιάζει στη χώρα μας ένα σοβαρό τμήμα της ελληνικής αστικής τάξης που να αμφισβητεί την ένταξη στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Αυτό κάνει τον ελληνικό αστισμό ακόμη πιο αδύναμο και ανίκανο να μπορέσει να ενσωματώσει και να καταστείλει την λαϊκή αγανάκτηση. Το σιωπηρό λαϊκό τσουνάμι που οδήγησε στο συντριπτικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος (παρά την αντικειμενική υπονόμευση του από το ΚΚΕ και την αναμενόμενη προδοσία του από τον ΣΥΡΙΖΑ) αποδεικνύει τα παραπάνω. Ταυτόχρονα όμως η αποτυχία της επαναστατικής Αριστεράς να κεφαλαιοποιήσει αυτή την αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση και να την μετατρέψει σε νικηφόρο κοινωνικο-πολιτικό ρεύμα αποδεικνύει ότι δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και η αγωνιστικότητα αλλά απαιτείται ξεκάθαρη ιδεολογική αντίληψη και συνεκτικό και ρεαλιστικό πρόγραμμα. Χωρίς αυτά η λαϊκή αγανάκτηση αφήνεται έρμαιο τυχοδιωκτών και, εάν αύριο οι ενδο-αστικές και ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις το επιτρέψουν, ενός ακροδεξιού εθνικιστικού ρεύματος.

Σ’ αυτή την ρωγμή του χρόνου καλείται η ελληνική επαναστατική Αριστερά και ιδιαίτερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αναμετρηθεί με τον εαυτό της και να αποδείξει ότι μπορεί να επιτελέσει τον ανατρεπτικό ρόλο της. Ο στόχος της Αποδέσμευσης από την ΕΕ πρέπει να προβληθεί με τον πιο επιτακτικό τρόπο σαν υπόθεση της Αριστεράς και να αποτυπωθεί σαν κεντρικός στόχος της επαναστατικής στρατηγικής.

Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει κατ’ αρχήν να μιλήσει κανείς απλά αλλά και καθαρά στις λαϊκές και εργατικές μάζες. Να αφήσει στην άκρη επιθετικούς προσδιορισμούς της Αποδέσμευσης από την ΕΕ που το μόνο που κάνουν είναι να αδυνατίζουν την ουσία. Αυτά ανήκουν είτε σε υπεραριστερές ομαδούλες επιδιδόμενες σε θρησκευτικού τύπου διαμάχες για λόγους μυωπικής αυτό-αναπαραγωγής είτε στο συστημικό ιερατείο του Περισσού για να αποφύγει την σύγκρουση με το κεφάλαιο. Η Αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ δεν διεκδικείται από κανένα τμήμα της αστικής τάξης. Η Αποδέσμευση ή θα είναι υπόθεση της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος ή δεν θα υπάρξει καθόλου. Και αντίστροφα, καμία σοσιαλιστική προοπτική δεν μπορεί να διανοιχθεί μέσα στη φυλακή της ΕΕ. Τα δε φληναφήματα περί ταυτόχρονης σοσιαλιστικής επανάστασης (που μάλιστα δεν θα σπάσει ούτε μία τζαμαρία) και Αποδέσμευσης από την ΕΕ είναι ανεδαφικά και εκ του πονηρού. Με αυτή την λογική η Αριστερά στο μεταπολιτευτικό δημοψήφισμα για τον βασιλιά θα έπρεπε να απέχει γιατί πάλι καπιταλισμό θα είχαμε. Ο στόχος της Αποδέσμευσης από την ΕΕ πρέπει να αποτελεί κόμβο μίας ενιαίας στρατηγικής για την μετάβαση στο σοσιαλισμό αλλά ταυτόχρονα να ξεχωρίζει σαν αυτοτελής στόχος. Αυτό δεν συνιστά σε καμία περίπτωση στρατηγική σταδίων και οι κουτοπόνηρες κριτικές ιδιαίτερα από όψιμους αντιπάλους της τελευταίας μόνο υποκριτικές και εκ του περισ(σ)ού είναι.

Πρέπει επίσης να ξεχωρίσει από τον υποστηρικτικό στο σύστημα και ψευδεπίγραφο «αριστερό ευρωσκεπτικισμό» και δραχμισμό της ΛΑΕ. Η πανικόβλητη αυτή λογική δεν διαθέτει στρατηγική και προγραμματική ρεαλιστικότητα και συνοχή ενώ αναπαράγει ψευδαισθήσεις και οδηγεί τελικά σε γελοίες συμπράξεις με φαιδρά ρετάλια του αστικού πολιτικού συστήματος. Ο συγχρωτισμός μαζί τους δεν θα πολλαπλασιάσει δυνάμεις αλλά θα βαθύνει διαιρέσεις και, πάνω απ’ όλα, θα θολώσει τόσο την προγραμματική στόχευση όσο και την λαϊκή απεύθυνση. Οι αγωνιστικές δυνάμεις που βρίσκονται στο χώρο αυτό θα πρέπει να καταλάβουν ότι με διγλωσσίες, πολιτική και προγραμματική αστάθεια και εγκλωβισμό στην επιβίωση μέσω του κοινοβουλευτισμού δεν προσφέρουν στην υπόθεση της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Αλλά και γενικότερα πρέπει να είναι κατανοητό ότι, ιδιαίτερα σήμερα, συνενώσεις στη βάση ασαφών και αντιφατικών προγραμματικών στοχεύσεων δεν βοηθούν. Η αποτελεσματικότητα της γραμμής της επαναστατικής Αριστεράς δεν θα κριθεί σε ασταθείς και ασαφείς συνενώσεις οργανώσεων αλλά στο κατά πόσο το προγραμματικό της μήνυμα γίνει κτήμα των λαϊκών μαζών.

Το σημαντικότερο όμως καθήκον της ελληνικής επαναστατικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η διατύπωση ενός συγκροτημένου και ρεαλιστικού μεταβατικού πολιτικού προγράμματος.

 

Ένα μεταβατικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής με κεντρικό άξονα την αποδέσμευση

Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα πρέπει να διευκρινίζει τόσο τον στρατηγικό στόχο του όσο και τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα ορόσημα και εργαλεία του. Για την επαναστατική Αριστερά ένα τέτοιο πρόγραμμα πρέπει να αποτελεί την συνολική προγραμματική της πρόταση. Ταυτόχρονα όμως, σε μετωπικό επίπεδο, θα μπορεί να συμπορευθεί στο κίνημα αλλά όχι μόνο και με δυνάμεις και ιδιαίτερα λαϊκές μάζες που δεν είναι πεισμένες για τον τελικό στόχο αλλά συμφωνούν στον αναγκαίο κρίσιμο κόμβο της Αποδέσμευσης από την ΕΕ.

Βασική είναι η κατεύθυνση στην δημιουργία ενός υποδείγματος αυτόκεντρης (αλλά όχι κλειστής) ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας (σε αντιδιαστολή με την εξαρτημένη ανάπτυξη εντός ΕΕ), που απαιτεί την δημιουργία μίας νέας και ριζικά διαφορετικής παραγωγικής δομής με εσωτερική συνοχή (ισχυρές διακλαδικές διασυνδέσεις προς τα εμπρός και προς τα πίσω), με οδηγό τις ανάγκες του λαού και του τόπου και αυτοτελή και διακριτική εξωτερική οικονομική πολιτική.

Το μεταβατικό αυτό πρόγραμμα οφείλει να διακρίνει φάσεις στην ανάπτυξη του:

(α) την αρχική ειδική περίοδο, χαρακτηρισμένη από έντονη σύγκρουση με την ΕΕ και την Δύση και συγκροτημένη με έκτακτα μέτρα αντιμετώπισης άμεσων αναγκών

(β) την περίοδο σταθεροποίησης, με κεντρικό χαρακτηριστικό την παγίωση μίας οικονομίας με κατά βάση κρατικο-καπιταλιστικές σχέσεις αλλά και ένα διευρυνόμενο σοσιαλιστικό τομέα

(γ) την περίοδο σοσιαλιστικής μετάβασης με την ισορροπημένη και βιώσιμη ενίσχυση του σοσιαλιστικού τομέα και τον αντίστοιχο περιορισμό του ιδιωτικού τομέα.

 

Οι βραχυχρόνιοι άξονες της ειδικής περιόδου είναι:

(1) Η αποδέσμευση από την ΕΕ.

(2) Η διαγραφή του εξωτερικού χρέους.

(3) Η επιβολή ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων (για να αποφευχθεί η φυγή κεφαλαίων).

(4) Η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος (για την εξασφάλιση της επιβίωσης του και της χρηματοδότησης της οικονομίας).

(5) Ένα σύστημα έντονα προοδευτικής φορολογίας (δηλαδή τα βάρη στα πλούσια στρώματα για να βελτιωθεί η θέση των λαϊκών στρωμάτων και να εξευρεθούν πόροι για αναπτυξιακή πολιτική).

(6) Η ελεγχόμενη διαχείριση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του νέου νομίσματος, (μέσα ενδεχομένως από ένα σύστημα πολλαπλών συναλλαγματικών ισοτιμιών ή ένα βραχύβιο πρόγραμμα διπλού νομίσματος) έτσι ώστε να υποβοηθηθεί η ανταγωνιστικότητα και να αντιμετωπισθούν οι ανάγκες της χώρας σε συνδυασμό με ένα εκτεταμένο σύστημα ελέγχου των τιμών (ώστε να αποφευχθούν πληθωριστικές αυξήσεις).

Ο πιο κρίσιμος όμως μακροχρόνιος άξονας του προγράμματος αυτού είναι η σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας σε βάση τον δημόσιο τομέα (δηλαδή με την κοινωνική ιδιοκτησία και έλεγχο τουλάχιστον των βασικών οικονομικών κλάδων) μέσω της δημοκρατικής εκπόνησης πενταετών προγραμμάτων για το σύνολο της οικονομίας. Βασικός πυλώνας τους θα είναι ο δημόσιος τομέας (με την δημόσια ιδιοκτησία των βασικών στρατηγικών κλάδων της οικονομίας) αλλά με υποχρεωτική εφαρμογή και στον ιδιωτικό τομέα. Βασικός στόχος τους οφείλει να είναι η ανάπτυξη του παραγωγικού τμήματος της οικονομίας (με επανεκκίνηση του πρωτογενούς τομέα, επανεκβιομηχάνιση και αντίστοιχο σχετικό περιορισμό των υπηρεσιών). Αυτή η παραγωγική αναδιάρθρωση δεν μπορεί να υποταχθεί στη σημερινή παραγωγική διάρθρωση η οποία έχει αποτύχει αλλά πρέπει να κινηθεί ρηξικέλευθα και καινοτόμα. Επίσης, βασικό στοιχείο αυτού του προγράμματος είναι η πλήρης αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού (δηλαδή η πλήρης απασχόληση). Αναγκαία συμπληρώματα της είναι αντίστοιχη νομισματική και εισοδηματική πολιτική καθώς και μία ανεξάρτητη διεθνή οικονομική πολιτική. Αυτό το μεταβατικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής αποτελεί τον μόνο δρόμο για να οικοδομηθεί μία βιώσιμη οικονομία προς όφελος του λαού.

* Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

 

Advertisement

Η προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ και τα καθήκοντα της Αριστεράς

Η προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ και τα καθήκοντα της Αριστεράς

Σταύρος Μαυρουδέας

elpida2-530x353

Σαν έτοιμος από καιρό τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ διέβη τον Μνημονιακό Ρουβίκωνα. Εγκατέλειψε τις αντι-μνημονιακές πομφόλυγες για να προχωρήσει στην επιβολή ενός 3ου Μνημονίου πάνω στη δύσμοιρη χώρα μας και το λαό της. Μετά από άπειρους θεατρινισμούς και κουτοπονηριές κατέληξε να προδώσει ανερυθρίαστα το λαϊκό αντι-μνημονιακό αίσθημα με βάση το οποίο κατόρθωσε από κόμμα του 3% να γίνει κυβέρνηση. Μάλιστα το έκανε με τον πιο χυδαίο τρόπο προδίδοντας την αμέσως επόμενη μέρα το περήφανο λαϊκό ΟΧΙ στους ιταμούς εκβιασμούς του ευρωιερατείου.

Όχι μόνο αυτό αλλά επιπλέον προσθέτει και ύβρη επάνω στην προδοσία. Ο συστημικός ΣΥΡΙΖΑ σκυλεύει το όνομα της Αριστεράς για να καλύψει την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών. Με τον τρόπο αυτό παρέχει διπλή υπηρεσία στο σύστημα. Αφενός προβάλλει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτό των Μνημονίων. Αφετέρου προσπαθεί να εξευτελίσει την Αριστερά παρουσιάζοντας την σαν συνένοχη στο έγκλημα.

Το νέο Μνημόνιο θα βαθύνει ακόμη περισσότερο την φτωχοποίηση της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, την υποτέλεια στα ηγεμονικά κέντρα της ΕΕ και την «κινεζοποίηση» της ελληνικής οικονομίας. Θα υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας για ακόμη περισσότερα χρόνια απ’ ότι τα προηγούμενα.

Μπροστά σ’ αυτή την θλιβερή προοπτική, τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για όλα τα βασικά ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς. Όχι μόνο οφείλουν να σώσουν την τιμή της ελληνικής Αριστεράς αλλά πάνω απ’ όλα πρέπει να δείξουν ότι ένας άλλος πραγματικά φιλολαϊκός δρόμος διεξόδου υπάρχει και να αγωνιστούν για να τον επιβάλλουν. Ιδιαίτερα, μπροστά στην προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να μην αφήσουν τις λαϊκές μάζες έρμεες σε συστημικά παιχνίδια και ακροδεξιά εγχειρήματα. Πρέπει να αξιοποιήσουν και να οδηγήσουν στη αντικειμενική του κατάληξη το πάνδημο ΟΧΙ ενάντια στους εγχώριους νενέκους και στους πάτρωνες τους της ΕΕ.

Αφήνοντας στην άκρη την συστημική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που καμία σχέση δεν έχει πλέον με την Αριστερά, τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για την ανατρεπτική Αριστερά, για τις δυνάμεις μέσα και γύρω από το ΚΚΕ που αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο της γραμμής του και για την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανατρεπτική Αριστερά πρέπει να αφήσει στην άκρη ιδεοληπτικές πολιτικές (κρατώντας όμως σφικτά την Μαρξιστική θεωρία και πολιτική) και να προτείνει θαρρετά την μόνη πραγματικά ρεαλιστική και ταυτόχρονα εν τοις πράγμασι επαναστατική πολιτική πρόταση: την αποδέσμευση από την ΕΕ (και όχι μόνο μία λειψή και από μόνη της αναποτελεσματική έξοδος από την ΟΝΕ). Πρέπει να αξιοποιήσει την αξιοσημείωτη παρουσία της στους μαζικούς χώρους για μία κυριολεκτική πορεία προς το λαό. Να μιλήσει στις χειμαζόμενες πληβειακές μάζες για τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση και να πρωτοστατήσει στην οικοδόμηση του παλλαϊκού μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα αγωνιστεί γι’ αυτήν. Ιδιαίτερα η Πολιτική Συνεργασία δυνάμεων και αγωνιστών ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ πρέπει να συμβάλλει καθοριστικά σ’ αυτό.

Οι δυνάμεις μέσα και γύρω από το ΚΚΕ και ιδιαίτερα οι αγωνιστές της βάσης του πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει δυνατότητα εκ των έσω διόρθωσης της κατάστασης μέσα στο ΚΚΕ. Μόνο η συγκρότηση και η μαζική παρουσία ενός παλλαϊκού μετώπου της αποδέσμευσης από την ΕΕ μπορεί να δημιουργήσει τους όρους για την αναγκαία ανάταξη του κομμουνιστικού εγχειρήματος στη χώρα μας. Και αυτό αφορά όλες τις δυνάμεις κομμουνιστικής αναφοράς σε όλα τα ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς.

Οι δυνάμεις και οι αγωνιστές της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σήμερα να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Οφείλουν να αναλογιστούν κατ’ αρχήν τις ευθύνες τους για την «υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ», ενός εγχειρήματος από την αρχή υπονομευμένου πολιτικά και προγραμματικά. Το τοπίο στην ελληνική Αριστερά και στην κοινωνία θα ήταν πολύ καλύτερο σήμερα αν δεν είχαν στέρξει στην «υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ». Επίσης, τι νόημα έχει η καταψήφιση των μνημονιακών μέτρων και η στήριξη της Μνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ; Πόσο ενδιαφέρουν τις λαϊκές μάζες οι εσωκομματικοί σκυλοκαβγάδες του ΣΥΡΙΖΑ; Τι νόημα έχει η παρατεταμένη εμπλοκή στο εσωκομματικό παιχνίδι όταν το αντιλαϊκό τσουνάμι ήδη αρχίζει να χτυπά τους εργαζόμενους; Πρέπει επίσης να ξεκαθαρίσουνι την θέση τους απέναντι στην ΕΕ και ιδιαίτερα να παραμερίσουν ψευδαισθήσεις περί «προοδευτικής» ανάταξης της.

Για όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος τώρα είναι η ώρα της ευθύνης. Πρέπει να πρωτοστατήσουν στην πανελλαδική συγκρότηση του ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ. Που πρέπει να αναπτύξει το λαϊκό κίνημα και να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία (στηριγμένο στο προηγούμενο και σαν βήμα για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές).

Οι βασικοί άξονες του προγράμματος του μετώπου αυτού είναι γνωστοί και ευρύτερα αποδεκτοί μέσα στους κόλπους του λαϊκού κινήματος:

  • Καταγγελία του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων και κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων.
  • Άρνηση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους.
  • Έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ.
  • Έλεγχος στην κίνηση των κεφαλαίων εκτός της χώρας.
  • Σύστημα προοδευτικής φορολογίας για να πληρώσει η ολιγαρχία και να βελτιωθεί η θέση του λαού και των μικρομεσαίων στρωμάτων.
  • Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος για την διάσωση του και την χρησιμοποίηση του προς όφελος μίας φιλολαϊκής αναπτυξιακής πορείας.
  • Κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας για να ανασυγκροτηθεί η οικονομία με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και υπό λαϊκό έλεγχο. Εθνικοποίηση των τομέων κοινής ωφέλειας και των μεγάλων παραγωγικών μονάδων σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, Κοινωνικός έλεγχος των βασικών οικονομικών κλάδων, Ενεργητική βιομηχανική πολιτική (δημιουργίας, προστασίας και στήριξης συγκεκριμένων κλάδων).
  • Φιλολαϊκή εισοδηματική πολιτική (μισθοί και συντάξεις που εξασφαλίζουν την ευημερία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας) και ανόρθωση της κοινωνικής πρόνοιας (υγεία, ασφάλιση) και της δωρεάν εκπαίδευσης.
  • Σχεδιασμένη και πολυδιάστατη εξωτερική οικονομική και εμπορική πολιτική.
  • Ουσιαστικοποίηση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Κάθε καθυστέρηση στην συγκρότηση αυτού του παλλαϊκού μετώπου είναι πολλαπλά επιζήμια. Οι καιροί ου μενετοί.

Ποιους νομίζει ότι κοροϊδεύει η ηγεσία του ΚΚΕ;

Ποιους νομίζει ότι κοροϊδεύει η ηγεσία του ΚΚΕ;

sinistra-socialista_414x290

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές η ηγεσία του ΚΚΕ χάνει κάθε ψυχραιμία και ντροπή. Επιτίθεται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ διαστρεβλώνοντας ξεδιάντροπα τις θέσεις της και προσπαθώντας να την ταυτίσει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιαίτερα διαστρεβλώνει τις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ σχετικά με την ΕΕ και την ΟΝΕ προσπαθώντας να κρύψει τις δικές της κωλοτούμπες.

Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα. Η Πολιτική Συνεργασία δυνάμεων και αγωνιστών που συγκρότησαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΜΑΡΣ προτείνει σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, τους ανένταχτους αριστερούς αλλά και σε όλες τις ζωντανές δυνάμεις του εργατικού κινήματος την συμπόρευση στους αγώνες αλλά και στην κεντρική πολιτική μέσα από ένα μέτωπο που θα παλεύει για την άμεση αποδέσμευση της χώρας τόσο από την ΟΝΕ όσο και από την ΕΕ. Μόνο ένα μέτωπο με αυτό το πρόγραμμα μπορεί να δώσει μία φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση. Τα βασικά οικονομικά σημεία της πρότασης αυτής είναι σαφέστατα:

  • Ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ της εργασίας
  • Μονομερής κατάργηση των μνημονίων
  • Στάση πληρωμών, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους
  • Έξοδος από το ευρώ, η ρήξη και έξοδος από την ΕΕ
  • Εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας χωρίς αποζημίωση, λειτουργία τους με εργατικό-λαϊκό έλεγχο και στα πλαίσια ενός δημόσιου σχεδιασμού

Το μεταβατικό αυτό πρόγραμμα δίνει λύσεις στα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων και ταυτόχρονα ανοίγει τον δρόμο για την μετάβαση στο σοσιαλισμό. Στη βάση αυτού του προγράμματος θα συνεργαστούμε με όποια δύναμη και αγωνιστή συμφωνεί ακόμη και εάν δεν είναι πεισμένος για την ανάγκη της σοσιαλιστικής προοπτικής. Θα αγωνιστούμε όμως να τον πείσουμε γι’ αυτό και θεωρούμε ότι αυτός τελικά είναι ο μόνος δρόμος.

Τι λέει απέναντι στην πρόταση αυτή η ηγεσία του ΚΚΕ; Υποστηρίζει (όπως σε πρόσφατη ομιλία Κουτσούμπα και αρθρογραφία του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ) ότι η αποδέσμευση από την ΟΝΕ/ΕΕ έχει νόημα μόνο όταν θα έχει ανατραπεί ο καπιταλισμός, διαφορετικά είναι τυχοδιωκτισμός! Μέχρι τότε – και εφόσον δεν ανατρέπεται ο άτιμος – το κίνημα θα κάνει μόνο διεκδικητικούς αγώνες για να υπερασπίσει δικαιώματα και ενδεχομένως να τα διευρύνει. Ουσιαστικά με την θέση αυτή διευκολύνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ερωτήματα κρίσιμα προς την ηγεσία του ΚΚΕ:

Πρώτον, ως δια μαγείας θα έρθει ο σοσιαλισμός; Πως ανοίγει ο δρόμος γι’ αυτόν;

Δεύτερον, πως μπορούν να υπάρξουν νικηφόροι αγώνες μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της ΕΕ; Αν δεν αποδεσμευθείς από αυτήν τότε τι κάνεις; Απλά κάνεις αγώνες που ξέρεις ότι δεν μπορούν να κερδίσουν για να διαπαιδαγωγήσεις τις μάζες;

Ας αφήσει το θέατρο η ηγεσία του ΚΚΕ. Δεν έχει, γιατί δεν θέλει να έχει, μία μάχιμη πρόταση φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση και σοσιαλιστικής προοπτικής. Ξέρει ότι αυτό είναι επικίνδυνο και κοστίζει στους καιρούς αυτούς. Όπως έλεγε ο Μαρξ, την εκκλησία της Αγγλίας δεν την ενοχλεί να αμφισβητείς όλα τα άρθρα πίστης της αλλά την εξαγριώνει να αμφισβητήσεις το ένα εκατοστό της περιουσίας της. Τα μεγάλα αντικαπιταλιστικά λόγια δεν κοστίζουν. Αυτό που κοστίζει είναι η μάχιμη αντιπαράθεση με το σύστημα.

Και στο σημείο αυτό η ηγεσία του ΚΚΕ είναι βαθύτατα ελλειμματική. Δεν συνέβαλε και αντίθετα διέσπασε κάθε μεγάλο μαζικό αγώνα. Παρακολούθησε εξ αποστάσεως και με παπαδίστικες κριτικές κάθε πρόσφατο μεγάλο αγωνιστικό ξέσπασμα του λαού μας. Σε κρίσιμες στιγμές συνέβαλε καθοριστικά στην υπονόμευση του φρονήματος του και στην τροφοδότηση αντιδραστικών επιχειρημάτων. Ποιος ξεχνά την κατάπτυστη δήλωση Παπαρήγα (Μάης 2012) «ότι θα ήταν καταστροφή μία έξοδος από το ευρώ»;

Τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια. Η πρόκληση είναι σαφής τόσο προς την ηγεσία του ΚΚΕ όσο όμως και κυρίως προς την λαϊκή βάση του που αποτελείται από αγωνιστές που πονούν για αυτό τον λαό και αυτό τον τόπο: σήμερα να συμφωνήσουμε σε αυτό το πρόγραμμα πάλης ενάντια στην ΕΕ είτε κεντρικά είτε ακόμη και μέσα στους μαζικούς χώρους. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

 

Ρούσης Γιώργος

Μαυρουδέας Σταύρος

Καραχάλιος Γιάννης

 

Συνέντευξη Γ.Ρούση στο περιοδικό Crash

215213_118961938182693_4642453_n

Συνέντευξη Γ.Ρούση στον Γιώργο Χουδαλάκη στο περιοδικό Crash

Σημασία δεν έχει μόνο τι λέγεται, αλλά και ποιος το λέει. Ο Γιώργος Ρούσης θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους διανοούμενους της αριστεράς . Για αυτό και αποκτά άλλη αξία όταν  χαρακτηρίζει τον Τσίπρα ως “ένα νεαρό που καβάλησε το καλάμι”. Ως καθηγητής στο Πάντειο εδώ  και  τριανταπέντε χρόνια παραδίδει μαθήματα ανατροπής του συστήματος. Ίσως για αυτό και δεν χρηματοδοτήθηκε ποτέ καμιά έρευνά του. Σε μια εκ  βαθέων -μη πολιτικά ορθή- συνέντευξη στο CRASH, επιχειρούμε μια εξ αριστερών ανάλυση του πολιτικού τοπίου. Ο Ρούσης πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα δίνει όλα για να γίνει κυβέρνηση. Για τον Γ.Γ. του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, επιλέγει το χαρακτηρισμό “από κάθε άποψη τέλειος εκπρόσωπος απολιθώματος» ενώ για το ΚΚΕ πιστεύει ότι «οραματίζεται το μέλλον κοιτάζοντας προς το Σταλινικό παρελθόν». Η ΔΗΜΑΡ για τον Ρούση είναι ό,τι πιο γελοίο, δίγλωσσο, και ασυνεπές  υπάρχει στο πολιτικό σκηνικό και ο Κουβέλης δεν είναι αριστερός αλλά ο κύριος “ναι μεν αλλά”. Ο ίδιος, αντάρτης πολιτικά, χωράει μόνο στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σε αυτόν κριτικά .  Στα μάτια του καθηγητή η σημερινή ΝΔ του Σαμαρά, με ‘Αδωνη, Βορίδη, Δένδια κλπ  είναι ακροδεξιά.  Για το ΠΑΣΟΚ δηλώνει “τέλειωσε το πανηγύρι” που απλά εξακολουθεί να υπάρχει για να είναι ο δυστυχής Βενιζέλος αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση.  Όταν η συζήτηση φθάνει στην τρομοκρατία, υπενθυμίζει ότι η πρώτη τρομοκρατία είναι η κρατική, ακολουθεί η παρακρατική της Χρυσής Αυγής. Ο ίδιος θεωρεί ότι η εποχή ευνοεί και άλλου είδους ένοπλη αντιβία με την οποία διαφωνεί επειδή την θεωρεί ηθικά ελέγξιμη και αναποτελεσματική”. Για πρώτη φορά ανασύρει την προκήρυξη ανάληψης ευθύνης για το χτύπημα στα γραφεία της ΝΔ και καταγγέλει μέσω του Crash ότι είναι κατασκευασμένη από τις μυστικές υπηρεσίες.

ΒΟΧΑΚΙ Ξεχωριστο.

Σύνορα Γαλλίας-Βελγίου, 1971. Ένα ζευγάρι ταξιδεύει με οτοστόπ από την Γαλλία, φθάνει στον Τελωνειακό έλεγχο του Βελγίου.

Η Λίζα, μια νεαρή Αμερικανίδα, εμφανώς νευρική, ρωτάει με τα σπασμένα Ελληνικά της: Γιώργο τι γίνεται τώρα;

Ο Βέλγος τελωνειακός ζητάει από τον Γιώργο το διαβατήριό του. Είναι πλαστό.

Η απαγόρευση εισόδου είχε ως αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό του νεαρού στην ουδέτερη ζώνη μεταξύ των δύο χωρών. Οι Βελγικές αρχές παρέπεμψαν τον Γιώργο Ρούση στην Ελληνικη πρεσβεία, αγνοώντας ότι είχε καταδικαστεί σε «τουλάχιστον δύο χρόνια φυλακή» για την αντιδικτατορική του δράση.

Το πινγκ πονγκ μεταξύ Γάλλων και Βέλγων τερματίστηκε με την πρόταση των Βέλγων στο ¨βομβιστή¨ να αιτηθεί πολιτικό άσυλο. Του ζήτησαν μόνο να υπογράψει ένα χαρτί στο οποίο θα αποκήρυσσε την βία.

Ο νεαρός αριστερός το αρνήθηκε προκαλώντας στον Αυστριακό Αρμοστή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, εγκεφαλικό.

«Εδώ πιο κάτω» του είπε, «είναι το άγαλμα της  βελγίδας ηρωίδας Γκαμπριέλ Πετί, που καταδικάστηκε σε θάνατο για βίαιη  αντίσταση ενάντια στους Γερμανούς. Σέβομαι την αντίσταση της χώρας που με φιλοξενεί και δεν μπορώ να αρνηθώ την Βελγική αντίσταση. Όπως δεν μπορώ να απαρνηθώ την αντίσταση του πατέρα μου κατά των Γερμανών και των Άγγλών κατακτητών και δεν υπογράφω.

Επί τρεις μήνες ο Ρούσης ήταν επί ξύλου κρεμάμενος. Τελικά, ο ΟΗΕ υποχώρησε χορηγώντας για πρώτη φορά άσυλο χωρίς την έγγραφη αποκήρυξη της Βίας.

Συνέντευξη

Ξεκινήσαμε την κουβέντα ζητώντας την ερμηνεία του για τον κατακερματισμό της Αριστεράς.

“Θεωρώ ότι ορισμένα στελέχη, μεγάλων αριστερών κομμάτων αν βγαίνανε στην κοινωνία σε ένα ευρύτερο μέτωπο, θα ήταν ένα τίποτα. Μέσα στο μικρομάγαζο του γραφειοκρατικού μηχανισμού στον οποίο βρίσκονται είναι κάποιοι. Και αυτό το στηρίζουνε με νύχια και με δόντια”.

Ο Ρούσης προτείνει για τα στελέχη μια μόνο θητεία σε θέση κομματική ευθύνης.

Να μην υπάρχει αυτή η κατάντια της μονιμότητας. Το να είσαι γραμματέας σε ένα κόμμα είκοσι-τριάντα χρόνια, είναι απαράδεκτο”.

Ο καθηγητής έχει υπάρξει μέλος του ΚΚΕ για μια εικοσαετία. Ξέρει τα πράγματα από μέσα και του ζητάμε μια ακτινογραφία: ”Το ΚΚΕ έχει τρία αρνητικά κατά την γνώμη μου. Λέει ότι οραματίζεται τον σοσιαλισμό αλλά βλέπει προς τα πίσω. Δηλαδή κάνει αυτό  με το οποίο διαφωνούσε  ο Μαρξ, δηλαδή να αντλούμε την ποίηση μας  από το παρελθόν και όχι από το μέλλον . Δηλαδή η εικόνα για τον σοσιαλισμό την οποία οραματίζεται , είναι να επαναφέρουμε τον υπαρκτό σοσιαλισμό και μάλιστα την πιο σκοτεινή πλευρά του, τον σταλινισμό. Το δεύτερο είναι ότι έχει την λογική ¨το μοναστήρι να’ ναι καλά”. Θεωρεί ότι το κύριο είναι να διατηρηθεί το μαγαζί του έτσι λειτουργεί σαν σέχτα . Και αυτό στην εποχή μας είναι καταστροφικό για το λαϊκό κίνημα . Τρίτο και χειρότερο. Στο όνομα να είναι μια αντιπολίτευση αποδεκτή από το σύστημα υποχωρεί σε όλα τα μέτωπα και αντί να λειτουργεί σαν προσάναμα και πρωτοπωρία λειτουργεί πυροσβεστικά.  Αυτό επιβεβαιώθηκε πρόσφατα  στις απεργίες των καθηγητών, των  διοικητικών των πανεπιστημίων,  και γενικά σε όλες ς κινητοποιήσεις. Θεωρώ ότι το ΚΚΕ έχει πλήρως απωλέσει την όποια επαναστατικότητα είχε.”

f15-tatl-spir-300_190x130

Οδηγούμε την συζήτηση στο μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς και ο Ρούσης δεν μασάει τα λόγια του. “Προεκλογικά  είχα δηλώσει  για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι όσο ανεβαίνει η μαϊμού τόσο περισσότερο της φαίνεται ο κώλος. Νομίζω ότι αυτό όσο περισσότερο περνάει ο καιρός τόσο και περισσότερο ισχύει. Στο όνομα του να πάρει την κυβέρνηση έχει δώσει τα πάντα και δίνει όλο και περισσότερα. Και είναι ίσως και παγκόσμια πρώτη. Η σοσιαλδημοκρατία παραδοσιακά όταν ήταν στην αντιπολίτευση έπαιζε την διεθνή, είχε το χέρι γροθιά και αριστέριζε. Περνούσε και τα κομμουνιστικά κόμματα σε προτάσεις. Αλλαζε άρδην όταν έπαιρνε την εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει απο πριν. Υπογράφει την δήλωση μετάνοιας για να μπορέσει να πάρει την εξουσία. Και αυτό φαίνεται από κάθε άποψη και κυρίως από τις συμμαχίες που πάει να κάνει σήμερα.

Ως αριστερός διανοούμενος υποστηρίζει πως η ψήφος δεν έχει αποτέλεσμα και το μόνο που δείχνει το εκλογικό αποτέλεσμα είναι “ο βαθμός ωριμότητας των εργαζομένων”. Πιστεύει ότι μόνο μέσα από την διεκδίκηση μιας ευρύτερης αλλαγής και ρήξης με την Ευρωπαική Ενωση θα αλλάξουν τα πράγματα. Καταλογίζει ευθύνες στον ΣΥΡΙΖΑ “επειδή είναι ανίκανος να οργανώσει ένα λαϊκό κίνημα και να συγκρουστεί με την ΕΕ”.

Ποια η γνώμη σας για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ;

«Ο Τσίπρας είναι ένας νεαρός που έχει καβαλήσει το καλάμι».

Του αναγνωρίζετε κάποια προσόντα;

«Δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Η κίνηση και μόνο του σώματος του δείχνει μια υπερβολική έπαρση. Δεν είναι κουτός. Έχει μια ευφράδεια,  θα έλεγα, αλλά δεν έχει κανένα θεωρητικό βάθος και τα  κύρια  χαρακτηριστικά  του είναι η έπαρση και ο οποτρυνισμός …»

Τον Δημήτρη Κουτσούμπα όμως τον γνωρίζετε;

Τον Κουτσούμπα τον ξέρω. Θα έλεγα οτι αναπαράγει με τον καλύτερο τρόπο τόσο με τον λόγο του όσο και με την γενικώτερη στάση του την αντίληψη του ΚΚΕ ως απολίθωμα μια άλλης εποχής.

Ο Αλαβάνος;

«Eίναι ένας  αστός, «προδότης της τάξης του»,  για αυτό ανιδιοτελής. ……… Είναι άνθρωπος με βαθιά κουλτούρα και το τελευταίο διάστημα έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα προς τα αριστερά και προς την ρήξη».

Την επιλογή του στο πρόσωπο του Τσίπρα για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ πως την χαρακτηρίζετε;

 

«Εγκληματική….»

Σε ένα συνεργαζόμενο με την αξιωματική αντιπολίτευση ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμμετέχατε;

«Θα ήμουν έξω με τα τέσσερα.  Όχι επουδενί, μας δηλώνει. “Και ένας λόγος παραπάνω που το λέω σήμερα είναι ότι αυτοί που είναι μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ και που υποτίθεται θα τον επηρεάζανε σε μια αριστερή κατεύθυνση όπως ο Λαφαζάνης, το τελευταίο διάστημα αντί να επηρεάζουνε αυτοί προς μια αριστερή κατεύθυνση τους επηρεάζει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια δεξιά κατεύθυνση».

 

To ΠΑΣΟΚ έχει μέλλον;

«Ποιό ΠΑΣΟΚ ; η ουρά της ΝΔημοκρατικής ακροδεξιάς; Τέλειωσε το πανηγύρι για το ΠΑΣΟΚ που ξέραμε. Ο μόνος λόγος ύπαρξης  του είναι η πολιτική επιβίωση των βουλευτών του και του Βενιζέλου . ».

Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποβληθούν από το πολιτικό σύστημα ή πρέπει να ενταχθούν σε κάποιο σχήμα όπως στο ΣΥΡΙΖΑ;

 

«Θεωρώ το χειρότερο για ένα λαό να μην έχει ιστορική μνήμη. Η Δυτική Γερμανία μετά τον πόλεμο, χωρίς να κάνω αναλογίες καθοδηγήθηκε και κυβερνήθηκε σε μεγάλο βαθμό  από πρώην συνεργάτες των ναζί . Είχαν βγάλει οι Ανατολικογερμανοί ένα τόμο, το καφέ βιβλίο, το οποίο έχω εδώ, με ένα κατάλογο ονομάτων που ήτανε πρώην βασανιστές συνεργάτες του Χίτλερ κλπ, και είχαν καίριες θέσεις στον κρατικό και οικονομικό μηχανισμό της Δυτικής Γερμανίας. Το ίδιο πιστεύω για στελέχη του ΠΑΣΟΚ τύπου Κατσέλη κλπ που ετοιμάζονται να συνεργαστουνε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι απαράδεκτο να τα αγκαλιάζει. Δεν μιλάω βέβαια για τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, στον οποίο την μόνη ευθύνη που μπορείς να του καταλογίσεις για την σημερινή μας κατάντια είναι ότι κάποια στιγμή το ψήψισε. Αλλά όχι  άνθρωποι που είναι συνυπεύθυνοι για τη κατάντια μας όπως  π.χ,ο Ανδρουλάκης ή ο Νίκος ο Κοτζιάς,  να τους ξανααγγαλίασει η  Αριστερά».

Η ΔΗΜΑΡ έχει λόγο ύπαρξης;

 

Για το κυρίαρχο σύστημα έχει και παρά έχει.

Eίναι ότι πιο γελοίο υπάρχει σήμερα στην Ελληνική πολιτική ζωή. Είναι η προσωποποίηση του “ναι μεν αλλά”.

Τον Κουβέλη τον θεωρείται αριστερό;

“Τον Κουβέλη δεν το θεωρώ αριστερό, άλλωστε δεν θεωρώ ότι ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του αριστερό.

Αφήνουμε την αριστερά και του ζητάμε να τοποθετήσει στον πολιτικό χάρτη την ΝΔ. “Αν  συνιπολόγιζα μόνον και μόνον τον Βορίδη με το τσεκούρι. Τον Αδωνη να λέει αυτά που λέει κατά των μεταναστών. Τον Καρατζαφέρη να είναι κομμάτι της ΝΔ, άσχετο αν έφυγε και αν πρόκειται να επανέλθει. Και έβλεπα επίσης τον Δένδια να παίρνει τα μέτρα που παίρνει και την αστυνομία να στέλνει χαρτί στον πρύτανη του Παντείου πανεπιστημίου και να του λέει “Κλείσε το Πανεπιστήμιο” ή να στέλνει και χαρτί και να απαγορεύει την εκδήλωση των απεργών της ΕΡΤ στο προαύλιο, θα έλεγα ότι η ΝΔ ανήκει στην άκρα δεξιά.

Μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί.

 

Ο Ρούσης όχι μόνο δεν θεωρεί ότι υπάρχει μνημονιακό και αντιμνημονικαό μπλοκ αλλά όπως δηλώνει στο crash: “με θίγει να μου το λένε γιατί με βάζουνε στο ίδιο μπλοκ με την Χρυσή Αυγή. Δεν είναι εκεί η τομή του πράγματος, μνημονιακό-αντιμνημονιακό. Αυτό καλιεργείται εντέχνως. Δεν σημαίνει τίποτα, το είμαι υπέρ ή κατά του μνημονίου από μόνο του. Ο διαχωρισμός θα πρέπει να είναι ανάμεσα σε αυτούς που είναι υπέρ του συστήματος που διαμόρφωσε την κρίση ή κατά του συστήματος και θέλει να βγει εκτός του συστήματος. Ο διαχωρισμός που πρέπει να γίνει είναι ανάμεσα στις φιλοκαπιταλιστικές και τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις”.

 

Είναι πιθανόν να δούμε συμπορεύσεις που δεν επιβεβαιώνουν αυτό το διαχωρισμό;

 

«Σαφώς. Αύριο μπορούν να υπάρξουν συμμαχίες διαφόρων ειδών. Το να πάει ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμένο είναι πολύ πιθανόν. Αυτό είναι επιλογή του”.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη ενός  αριστερού διεθνιστή για την έννοια του πατριωτισμού;

“Στην σημερινή κατάσταση ο πατριωτισμός υπό την έννοια της υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας έχει τεράστια σημασία και είναι κάτι που η αριστερά δεν πρέπει να χαρίσει στην ακροδεξιά. Ιστορικά κάθε φορά που κινδύνευε η πατρίδα, η αριστερά ήταν εκείνη που την υπερασπίστηκε και όχι η αστική τάξη. Στην Ελλάδα δε αυτό ήταν μοναδικό με ποιά έννοια, στην Γαλλία είχες τον Ντε Γκωλ, ο Ντε Γκωλ δεν ήταν κομμουνιστής, αστός ήτανε. Και όμως πήρε μέρος στην αντίσταση. Ο Τσωρτσιλ δεν ήταν αριστερός. Παρόλα αυτά, εδώ, η Ελληνική αστική τάξη ξεπούλησε την υπόθεση της αντίστασης στην μεγάλη της πλειοψηφία και για αυτό και ανέβηκε τότε πάρα πολύ το ΚΚΕ. Διότι το ΕΑΜ το ΕΛΑΣ κλπ έγινε τότε με πρωτοβουλίες του ΚΚΕ. Άρα συνεπώς ο πατριωτισμός υπό αυτή την έννοια, είναι κομμάτι της αριστεράς, από την άλλη όμως δεν πρέπει να ξεχνάει και το διεθνιστικό της χαρακτήρα”. Ο Ρούσης εκτιμά πως η εποχή επιβάλει την αναζήτηση των κοινών που έχουν όλοι οι λαοί του κόσμου. Και τονίζει με νόημα ότι δεν εξαιρεί ούτε τους Γερμανούς. Φανατικός Ολυμπιακός ο ίδιος δίνει ένα ποδοσφαιρικό παράδειγμα για το πως αντιλαμβάνεται την ενότητα “αντί να χωριζόμαστε σε Ολυμπιακούς και Παναθηναϊκούς καλό θα είναι να χωριζόμαστε σε Ινδιάνους και Καουμπόϋδες και ληστές και αστυνόμους, και να είμαστε πάντα με τους Ινδιάνους και να είμαστε πάντα με τους ληστές, κατά των καουμπόϋδων και κατά των μπάτσων”

Η έξοδος από την κρίση.

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε με ποια πρακτικά βήματα θα αντιμετωπίζατε την σημερινή κατάσταση;

 

Παύση πληρωμών κατάργηση όλων των δανειακών συμβάσεων. Κατάργηση όχι μόνο των μνημονίων, αλλά και έξοδο από το ευρώ, έξοδο και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εθνικοποίηση των τραπεζών, αλλά και των στρατηγικών τομέων χωρίς καμία αποζημίωση. Αναδιάρθρωση της οικονομίας έτσι ώστε να μπορέσει η χώρα να μειώσει το εμπορικό της έλλειμμα και να εισάγει λιγότερο και τέλος διεύρυνση της δημοκρατίας. Αυτά που λέω δεν είναι σοσιαλισμός, είναι μέτρα που μπορείς να πάρεις αύριο το πρωϊ ή τουλάχιστον να τα ξεκινήσεις,όπως είναι η διαγραφή του χρέους.

Με ποιο τρόπο μπορείς να διαγράψεις το χρέος;

Όπως διέγραψε η Αμερική το χρέος της από την Αγγλία. Η πρώτη χώρα που δεν πλήρωσε χρέος ήταν η Αμερική και ακολούθησαν πολλές χώρες.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι έχει πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα και αυτό της δίνει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.

“Πρόκειται για μια απάτη ολκής. Κατ’ αρχάς  το πρωτογενές πλεόνασμα δεν σημαίνει τίποτα από μόνο του. Το ζήτημα είναι να υπάρχει μείωση του ποσοστού του χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ. Αυτό είναι το βασικό θέμα.  Αν όπως συμβαίνει σήμερα  η διαφορά εσόδων , εξόδων του δημοσίου, μειώνεται  σε βαρός της αύξησης του ΑΕΠ, τότε αυξάνεται η σχέση χρέους ΑΕΠ (από 129% έχει φάσει στο 188% ). Εκτός αυτού το εμφανιζομενο ως  πρωτογενές είναι πλαστό. Στηρίζεται  σε παρακράτηση φόρων, στους έμμεσους φόρους, τις επιστροφές των κερδών  από τα ελληνικά ομόλογα των ευρωπαϊκών κεντρικών τραπεζών, στη μείωση των δημοσίων επενδύσεων ….. Γι’ αυτό λέμε ότι η λύση είναι η στάση πληρωμών, αν πάψεις να πληρώνεις θα βελτιώσεις άμεσα τη σχέση χρέους ΑΕΠ.

Είναι ρεαλιστική η διαγραφή του χρέους και η έξοδος από την ΕΕ όταν ο κόσμος εξακολουθεί να επιλέγει κόμματα που τάσσονται υπέρ της παραμονής στο ευρώ;

Πιστεύω ότι υπάρχει μία αναντιστοιχία των θέσεων των  κομμάτων και της βούλησης του κόσμου. Αυτό είναι επικίνδυνο γιατί το αντισυστημικό το εκδηλώνουν δυνάμεις όπως η Χρυσή Αυγή. Η Λεπέν, για παράδειγμα, εκφράζει αυτό το αντιευρωπαϊκό αίσθημα που υπάρχει στη Γαλλία. Σήμερα πάνω από 35-40% των Γάλλων είναι κατά της συνθήκης του Μάαστριχτ που δεν ήτανε ποτέ. Και αυτό επειδή βιώνουν την κρίση και στη Γαλλία. Η μόνη δύναμη που το εκφράζει με σαφήνεια είναι η Λεπέν και το καρπώνεται αυτό. Στην Ελλάδα υπάρχει ένα παρόμοι λαϊκό ρεύμα. Όσον αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι  πρότινος υπήρχε η αριστερή του πτέρυγα , που είχε αυτές τις απόψεις που λέω και αυτό φάνηκε στις  τροπολογίες που κατέθεσαν  στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα όμως  όμως έχουν υποταχθεί και αυτοί στον δίχως αρχές κυβερνητισμό.

Το ΚΚΕ παραπέμπει κάθε μη συνδικαλιστικού τύπου μεταρρύθμιση στο σοσιαλισμό  και έτσι αποκλείει κάθε ρήξη και κάτακτηση αντίπαλων οχυρών στα πλαίσια του καπιταλισμού. Το όλα ή τίποτα που προτάσσει ισοδυναμεί στην πράξη με τίποτα .

Malevich

Ποιός λοιπόν εκφράζει πολιτικά την απόψη της “ρήξης”;

“Yπάρχει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υπάρχει το σχέδιο Β του Αλαβάνου, και άλλες μικρότερες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Kυρίως όμως υπάρχει  ένας ανένταχτος αριστερός κόσμος. Νομίζω ότι όλοι αυτοί πρέπει να διαμορφώσουν  ένα μέτωπο και να προβάλουν αυτό το εναλλακτικό πρόγραμμα. Να σου πω και μια είδηση. Από την μεριά του σχεδίου Β και από την μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων δυνάμεων  έχουν παρθεί πρόσφατα σαφείς αποφάσεις έτσι ώστε να φτιαχτεί ένα μέτωπο προς της κατεύθυνση που λέω, και ίσως  μέχρι να εκδοθεί το περιοδικό πιθανώς και να έχει ανακοινωθεί ένας συντονισμός,και  μια συμπόρευση αυτών των τάσεων.”

Η διάσπαση των αριστερών δυνάμεων είναι καταστροφική όχι μόνο γιατί συνεχίζει να πληρώνει ο κόσμος την κρίση,

αλλά και για την άνοδο της ΧΑ γιατί της δίνει το δικαίωμα να εμφανίζεται ως η μόνη αντισυστημική δύναμη”.

Ο Ρούσης αποδίδει την πολυδιάσπαση στην δυνατότητα του καπιταλισμού να αποβλακώνει τους ανθρώπους. Υπενθυμίζει τους ιστορικούς λόγους που χωρίζουν τους αριστερούς σε ρωσόφιλους και κινεζόφιλους αλλά και στα μικρομάγαζα που διατηρούνται για να θεωρούν ορισμένοι ότι είναι “κάποιοι”. Ο καθηγητής όμως θεωρεί σημαντικό ότι η αριστερά δεν ήταν ποτέ κυβέρνηση. “Η πουτάνα η εξουσία έχει την δυναμική να συνενώνει γιατί είναι συμφέροντα από πίσω. Δηλαδή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ σήμερα παραμένουν ενωμένοι γιατι υπάρχει αυτή η συγκολιτική κυβερνητική ουσία”

Μπορεί να έχουμε επανάκαμψη της τρομοκρατίας;

H κύρια τρομοκρατια ειναι η κρατική. Και δεν το λεω εγώ, το έλεγε ο Μακιαβέλι που περιέγραφε το αστικό κράτος ως συνδιασμό λιονταριού και αλεπούς. Δύναμη και Πονηριά. Βία και με δόλο αποσπασμένη συναίνεση. ‘Αρα η τρομοκρατία με αυτή την έννοια της βίας, της καταστολής, είναι βασικό συστατικό του αστικού κράτους. Σωστά λες ότι έχουμε επανάκαμψη, επειδή αποσαθρώνεται η κοινωνική βάση της συναίνεσης και οι δύο πόλοι που στηρίζεται το κράτος είναι από τη μία η βία και από την άλλη η συναίνεση. Όσο αποδυναμώνεται η συναίνεση, τόσο ενισχύεται η βία. Και υπό αυτή την έννοια έχουμε έξαρση της κρατικής τρομοκρατίας.

Είδαμε όμως και τρομοκρατικές ομάδες να εμφανίζονται και κάποια εντυπωσιακά χτυπήματα.

Κοίταξε, έχουμε και μία άλλη τρομοκρατία είναι εκείνη της  Χρυσής Αυγής που αποτελεί συμπλήρωμα της κρατικής τρομοκρατίας.

Ακόμη υπάρχει η μη εμφανιζίμενη ως τέτοια κρατική-παρακρταική προβοκατόρικη τρομοκρατία .

Κρατάω εδώ μία προκήρυξη που τη θεωρώ ακράδαντο αποδεικτικό στοχείο αυτής της τρομοκρατίας . Πρόκειται για την προκήρηξη μιας  επονομαζόμενης οργάνωσης “Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών”. Την προκήρυξη αυτή την κυκλοφόρησε η Ασφάλεια και ξέρω τί λέω. Eντάσσεται  ξεκάθαρα  στο σχέδιο χτυπήματος του αριστερού «άκρου» . Περιέχει μια πολιτική ανάλυση δεκαοκτώ-δεκαεννιά σελίδων, την οποία τη διάβαζα και λέω “τί διάολο, πήραν τα βιβλία μου και αυτούσια κείμενα άλλων συντρόφων μου και τα αντιγράψανε;” Μπορούσες κάλλιστα να πεις ότι είμαι ο συγγραφέας κομματιών αυτής της προκύρηξης και θα την υιοθετούσα αυτήν την πολιτική ανάλυση κατά 90%. Έχει ένα όμως ένα  λάθος στο τέλος. Το περιστατικό στο οποίο αναφέρεται ήταν η επίθεση στα γραφεια της Νέας Δημοκρατίας στη Συγγρού το οποίο δεν το περιγράφει  ο ίδιος που ανέλαβε να διαμορφώσει το παζλ της πολιτικής ανάλυσης. Το γράφει κάποιος άλλος, ο οποίος ξέρει από πρώτο χέρι τι ακριβώς συνέβη . Σε αυτό λοιπόν το υστερόγραφο, χρησιμοποιούνται φράσεις και όροι όπως : “της μείζονος σημασίας στόχου”, ο όρος “στο έπακρο”, ο όρος “αποβιβάστηκαν από το κλεμμένο όχημα”, ο όρος “να βάλλει με πολεμικό τυφέκιο”. Αν μου βρείτε έναν αριστεριστή επαναστάτη που να λέει “τυφέκιο” και όχι “ντουφέκι» κλπ εγώ να γίνω Λουλού από Γιώργος. Υπάρχει άρα και αυτού του είδους η τρομοκρατία, η προβοκατόρικη.

Τέλος όσο θα εντείνεται η κρατική, παρακρατική βία και όσο η επαναστατική αριστερά θα είναι απούσα ή αδύναμη θα εμφανίζονται και μορφές αντιβίας που θα έχουν τη μορφή τρομοκρατικών ενεργειών.

Παρέμβαση στην εκδήλωση του Συλλόγου «Γ.Κορδάτος», 24/5/2013, 6.30μμ Νομική Αθήνας

Σύλλογος «Γ.Κορδάτος»

Νομική Αθήνας, 24/5/2013

Εκδήλωση Κορδάτος

Χαιρετισμός

Αγαπητοί σύντροφοι

Δυστυχώς, λόγω εργασίας, δεν βρίσκομαι στην Αθήνα και γι’ αυτό δεν μπορώ να παρευρεθώ στην ιδιαίτερα σημαντική εκδήλωση σας η οποία συνεισφέρει στην υπόθεση της Κομμουνιστικής Αριστεράς και του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Σήμερα ο τόπος και ο λαός μας βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που επιβάλλει η καπιταλιστική κρίση και η πολιτική των Μνημονίων που έχει συνομολογήσει η ελληνική αστική τάξη με τους ξένους πάτρωνες της. Επιβεβαιώνεται κάθε μέρα και περισσότερο ότι ο μόνος δρόμος για την έξοδο του καπιταλιστικού συστήματος από την κρίση είναι η ραγδαία υποβάθμιση της θέσης της εργατικής τάξης και των ευρύτερων λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων σε επίπεδα σχεδόν τριτοκοσμικά και το ξεπούλημα του τόπου σε εγχώρια και ξένα ιδιωτικά καπιταλιστικά συμφέροντα, με τα τελευταία να παίρνουν την μερίδα του λέοντος.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα, παρά τις εξωνημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και με βάση κυρίως την πίεση της λαϊκής βάσης, έχει δώσει σημαντικούς μαζικούς αγώνες, έχει δυσκολέψει τους σχεδιασμούς της ελληνικής αστικής τάξης και των ξένων πατρώνων της αλλά δεν έχει κατορθώσει να τους σταματήσει και να τους ανατρέψει.

Ο βασικός λόγος αυτής της αδυναμίας βρίσκεται στην απουσία μίας ρεαλιστικής και ταυτόχρονα επαναστατικής πολιτικής πρότασης διεξόδου από την κρίση με βάση τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας. Μόνο μία τέτοια πρόταση μπορεί να πείσει και να εμπνεύσει την μεγάλη εργαζόμενη πλειονότητα της χώρας ότι υπάρχει άλλη διέξοδος, ότι είναι στα χέρια της και ότι έχει τη δύναμη να την επιβάλλει και να την διεκπεραιώσει. Αυτή η ρεαλιστική επαναστατική πολιτική πρόταση διεξόδου πράγματι, όπως έχουν δείξει οι κλασσικοί του Μαρξισμού, δεν μπορεί να γεννηθεί αυθόρμητα από τις εργατικές και λαϊκές αντιστάσεις. Χρειάζεται η ύπαρξη ενός επαναστατικού πολιτικού φορέα του κόσμου της εργασίας για να την επεξεργαστεί και να την κάνει κτήμα των λαϊκών μαζών. Χρειάζεται δηλαδή ένα κομμουνιστικό κόμμα, αντάξιο του ρόλου του στην ουσία και όχι στον τύπο και στα σύμβολα.

Η οδυνηρή απουσία ενός τέτοιου κομμουνιστικού φορέα σήμερα είναι πιο αισθητή παρά ποτέ. Τα ψήγματα του βρίσκονται διάχυτα σε όλα σχεδόν τα ρεύματα της Αριστεράς* φυσικά όχι με την ίδια πυκνότητα καθώς ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς σε ένα καθαρόαιμα συστημικό πολιτικό χώρο. Από την άλλη η ηγεσία του ΚΚΕ μέσω του «επαναστατικού χιλιασμού» στον οποίο επιδίδεται ουσιαστικά υποβοηθά τα αστικά σχέδια αποδυναμώνοντας το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Το χειρότερο από όλα είναι ότι, με τις πολιτικές και τις αχαρακτήριστες θεωρίες της, κακοποιεί και αμαυρώνει το όνομα των κομμουνιστών και του Μαρξισμού κάνοντας μακροπρόθεσμη ζημιά στην κομμουνιστική υπόθεση. Τέλος οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και οι άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, παρά τις σημαντικές ορισμένες φορές προσπάθειες και συμβολές τους, δεν έχουν κατορθώσει να καλύψουν αυτό το κενό.

Σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ αυτή η επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού εγχειρήματος. Όχι γιατί είναι ανάγκη των κομμουνιστών αλλά γιατί το απαιτεί επιτακτικά η ιστορία. Το εγχείρημα αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο γιατί πρέπει να συνδυασθεί με την ταυτόχρονη ανάπτυξη της πιο πλατειάς και ταυτόχρονα πιο ασυμβίβαστης εργατικής και λαϊκής ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Δηλαδή απαιτεί την συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου που να κατορθώσει να ανατρέψει την αστική κίνηση. Πρόκειται δηλαδή για ένα δισυπόστατο καθήκον:

(α) να επαναθεμελιωθεί το κομμουνιστικό εγχείρημα στα τρία βασικά συστατικά στοιχεία του: την θεωρία, το πρόγραμμα (την ενότητα στρατηγικής και τακτικής) και την μαζική παρέμβαση

και

(β) ταυτόχρονα να συγκροτηθεί ένα αποτελεσματικό λαϊκό μέτωπο με βάση ένα αναγκαίο και ικανό μεταβατικό πρόγραμμα με βασικό άξονα την Αποδέσμευση από την ΕΕ (γιατί αυτό συμπυκνώνει στη συγκεκριμένη κατάσταση την κόκκινη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της προλεταριακής και της αστικής κίνησης). Το πρόγραμμα αυτό, από την πλευρά των κομμουνιστών πρέπει ρητά να αναφέρει και να συγκροτεί την σοσιαλιστική προοπτική του χωρίς όμως η τελευταία να προϋποτίθεται σαν σημείο εκ προοιμίου συμφωνίας με ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις.

Ιδιαίτερα σήμερα, εμπρός στην επαπειλούμενη καταστροφή για τον κόσμο της εργασίας είναι άμεση η ανάγκη για την συγκρότηση του προγράμματος και του μετώπου αυτού. Αυτό απαιτεί την άμεση πρωτοβουλία όλων των πραγματικά κομμουνιστικών δυνάμεων και ταυτόχρονα θα ενισχύσει με την σειρά του το εγχείρημα της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.

Κανένας κομμουνιστής δεν πρέπει να λείψει από την τιτάνια προσπάθεια για την εκπλήρωση των καθηκόντων αυτών. Κλείνοντας θα ήθελα να χαιρετίσω την σημερινή εκδήλωση έχοντας την πεποίθηση ότι τόσο αυτή όσο και η συνολική δουλειά του συλλόγου «Γ.Κορδάτος» συμβάλλει αποφασιστικά στην προαναφερθείσα κατεύθυνση.

προσκληση ΜΕΤΩΠΟ

Μία καταστροφική (και καταστροφολογική) συνέντευξη της Α.Παπαρήγα

Μία καταστροφική (και καταστροφολογική) συνέντευξη της Α.Παπαρήγα

 Σε χθεσινή (30/5/2011) συνέντευξη της στον Κ.Παπαδάκη του ΑΝΤ1 η Αλέκα Παπαρήγα χαρακτήρισε ως καταστροφική την λύση έξω από το ευρώ και δραχμή υπό τις παρούσες συνθήκες, αν και, όπως δήλωσε το ΚΚΕ, είναι γενικά υπέρ της αποδέσμευσης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μάλιστα η δήλωση αυτή έρχεται όταν μερικές μέρες πιο πριν μία συγχορδία φερέφωνων της κυβέρνησης, του συστήματος και της ΕΕ επιχείρησαν για πολλοστή φορά να εκβιάσουν την ελληνική κοινή γνώμη αλλά και την πολιτική σκηνή με το δίλημμα: «ή με το ευρώ και το μνημόνιο ή με την έξοδο από το ευρώ και την καταστροφή». Δηλαδή όταν όλα τα βασικά συστημικά κέντρα επιδίωξαν, για άλλη μία φορά μετά τα ενορχηστρωμένα δημοσιεύματα περί «συνομωσίας της δραχμής», να χαράξουν μία απαγορευτική γραμμή για οποιονδήποτε διανοείται την έξοδο από την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της ΕΕ που οδηγεί σταθερά στην καταστροφή την χώρα μας και τον λαό της.

Αν η δήλωση αυτή προερχόταν από κάποιον από τους γνωστούς εκπροσώπους της ευρώδουλης συστημικής «αριστεράς» δεν θα προκαλούσε κανένα ενδιαφέρον. Προέρχεται όμως από την εκπρόσωπο ενός πολιτικού χώρου που σε δίσεκτους καιρούς επέμεινε στο ορθό αίτημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ. Φαίνεται ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Το αρχικό αίτημα περί αποδέσμευσης (σαν βήμα για το σοσιαλισμό), σιγά-σιγά μετεξελίχθηκε σε αντικαπιταλιστική αποδέσμευση επί τω αριστερίστικω (βλέπε αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία) για να καταλήξει στην αναγωγή σε κάποιες απροσδιόριστες σοσιαλιστικές καλένδες (βλέπε λαϊκή εξουσία με αποδέσμευση). Φυσικά τα δύο τελευταία είναι πολιτικές ανοησίες που ταιριάζουν στο γνωστό δίλημμα του αυγού του Κολόμβου. Όμως όλα αυτά είναι μία μακριά (και σημαντική) συζήτηση για την στρατηγική και την τακτική μίας αριστεράς που θέλει να είναι κομμουνιστική και ανατρεπτική.

Υπάρχει και ένα άμεσο επίδικο που είναι η διατύπωση μίας ρεαλιστικής πρότασης διεξόδου προς τον χειμαζόμενο λαό μας που να τον εμπνέει και να τον πείθει να αγωνιστεί σήμερα για καλύτερες μέρες ενάντια στην σημερινή βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου και της ΕΕ. Εκεί ο επαναστατικός χιλιασμός (η επίκληση μίας απώτερης σωτηρίας που όμως δεν είναι ορατή στην άμεση πραγματικότητα) αντί να κινητοποιεί οδηγεί στην παθητικότητα και την αποστράτευση. Τα φαινόμενα αυτά είναι εξόφθαλμα γύρω μας.

Τέλος, υπάρχει ακόμη κάτι πιο προβληματικό στην εν λόγω απάντηση. Κατ’ αρχήν φαίνεται ότι δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε εν τη ρύμη του λόγου, όσο και εάν η Α.Παπαρήγα είναι επιρρεπής σ’ αυτό και όσο και εάν η συγκεκριμένη απάντηση είναι επιεικώς ασύντακτη. Στην πολιτική κάποιος στοιχειωδώς έμπειρος γνωρίζει πότε κάτι του ξέφυγε (και μπορεί να το διορθώσει παρακάτω) όπως επίσης γνωρίζει ότι η χρήση συγκεκριμένων εκφράσεων (π.χ. «η έξοδος από το ευρώ είναι καταστροφική») που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από αντιπάλους και άλλες πολιτικές απόψεις έχει μία ιδιαίτερη βαρύτητα. Πόσο μάλλον όταν τουλάχιστον βάζει προβλήματα και έρχεται σε αντίφαση με παλιότερες δηλώσεις της Α.Παπαρήγα (π.χ. «δεν είναι ταμπού η έξοδος από το ευρώ»). Συνεπώς μάλλον η δήλωση δεν αποτελεί αστοχία. Όσο μάλιστα θα συνοδεύεται από άσχετες και από το πουθενά ανακοινώσεις (π.χ. του κομματικού γραφείου τύπου) περί αποδέσμευσης τόσο κάτι πράγματι θα είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Γι’ αυτό η δήλωση αυτή είναι πολλαπλά προβληματική. Έρχεται μάλιστα σε μία συγκυρία που πλέον ακόμη και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τείνει να γίνει πλειοψηφικό μέσα στην κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στα λαϊκά στρώματα το ρεύμα απόρριψης του ευρώ και της ΕΕ και όταν είναι γνωστό πόση ζημιά έκαναν οι ευρώδουλες ψευδαισθήσεις που συστηματικά καλλιέργησε στις λαϊκές μάζες το σύστημα εδώ και αρκετές δεκαετίες. Η δήλωση της Α.Παπαρήγα λειτουργεί σαν τροχοπέδη στις θετικές αυτές εξελίξεις. Δεν είναι περίεργο λοιπόν γιατί το σύνολο των συστημικών ΜΜΕ (και ιδιαίτερα διάφορα εγνωσμένου ρόλου) την προβάλλουν με περίπου στρατιωτική ομοιομορφία (του τύπου: «Αλ. Παπαρήγα: Καταστροφή η έξοδος από το ευρώ»). Όταν ο αντίπαλος σε προβάλλει με τον τρόπο αυτό τότε αξίζει να αναρωτηθείς μήπως έχεις γίνει τυφεκιοφόρος του εχθρού.

Ακολουθεί το επίμαχο απόσπασμα της συνέντευξης της Α.Παπαρήγα έτσι όπως δόθηκε στο www.kke.gr. Παρακάτω δίνονται οι σύνδεσμοι ολόκληρης της συνέντευξης καθώς και μερικά μόνο σχετικά δημοσιεύματα έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ.

Κ.Παπαδάκης: Σας άκουσα να λέτε ότι περίπτωση να επιστρέψουμε στη δραχμή δεν υπάρχει. Ή κάνω λάθος; Μου έκανε εντύπωση η άποψή σας. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε;

Α.Παπαρήγα: «Καταρχήν εμείς είμαστε γενικά υπέρ της αποδέσμευσης από την ΕΕ, η λύση έξω από το ευρώ και δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική. Αλλά εθελοντικά να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη και αυτή τη στιγμή να τη διώξουν από την ευρωζώνη δεν το βλέπουμε. Αυτό μπορεί να γίνει στο μέλλον, όταν η κρίση θα είναι ακόμη πιο βαθιά και αποφασίσουν οι ισχυρότεροι να μικρύνουν την ευρωζώνη και γενικότερα την ΕΕ. Αυτή τη στιγμή πιστεύουμε ότι θα γίνει μία ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της ευρωζώνης. Αν φτάσει η ΕΕ να διώχνει χώρες, σημαίνει ότι βρίσκεται σε σήψη και βαθιά κρίση αξεπέραστη, πολύ πιο πριν απ’ ότι εμείς περιμένουμε τουλάχιστον».

  • Συνέντευξη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα στον Τ/Σ ΑΝΤΕΝΑ & το δημοσιογράφο Γ. Παπαδάκη

http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/synenteyksh_ths_gg_ths_ke_toy_kke_alekas_paparhga_ston_t/s_antena_to_dhmosiografo_g_papadakh?morf=1

  • ΒΗΜΑ, 31/5/2001: Αλ. Παπαρήγα: η λύση έξω από το ευρώ στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=403803

·         ΕΘΝΟΣ, 31/5/2011: Καταστροφή η έξοδος τώρα από το ευρώ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63107079

  • ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2001: Αποκλείει το ΚΚΕ έξοδο από το ευρώ

Δεν «βλέπει» επιστροφή στη δραχμή η Αλέκα Παπαρήγα, η οποία επανέλαβε χθες ότι το κόμμα της τάσσεται υπέρ της αποδέσμευσης από την Ε. Ε., στις παρούσες συνθήκες όμως η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική. Μιλώντας χθες στον ΑΝΤ1, η γ. γ. του ΚΚΕ εκτίμησε ότι ούτε η Ελλάδα πρόκειται να βγει εθελοντικά από την Eυρωζώνη ούτε οι άλλοι να την διώξουν και απέδωσε τη σχετική προειδοποίηση της Ελληνίδας επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη, σε μια προσπάθεια εκβιασμού του ελληνικού λαού ώστε να αποδεχθεί ακόμα σκληρότερα μέτρα. Η γ. γ. του ΚΚΕ δεν απέκλεισε, πάντως, να βρεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ όταν η κρίση γίνει βαθύτερη και οι ισχυροί αποφασίσουν να μικρύνουν την Eυρωζώνη και εξέφρασε την πεποίθηση ότι τότε θα γίνει μια ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της Eυρωζώνης. «Αν φτάσει η Ε. Ε. να διώχνει χώρες, σημαίνει ότι βρίσκεται σε σήψη, πολύ πιο πριν απ’ ό, τι εμείς περιμένουμε τουλάχιστον», είπε. Η κ. Παπαρήγα εκτίμησε ότι οι εκλογές θα γίνουν πρόωρα και ότι μετεκλογικά η συναίνεση θα είναι πιο εύκολη. Στην ίδια συνέντευξη αναφέρθηκε στους «Aγανακτισμένους», λέγοντας ότι έχουν πολιτικές αντιλήψεις. Επισήμανε, ωστόσο, ότι θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν ποια πολιτική θέλουν και θα πρέπει να έχουν εναλλακτικές επιλογές. «Καταργείται το Mνημόνιο. Εγώ σας λέω μόνο αυτό, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Πρέπει να βάλεις κάτι στη θέση αυτών που λες να καταργηθούν. Προς το παρόν, δεν ακούγεται αυτό το πράγμα», είπε η κ. Παπαρήγα, που έθεσε το ερώτημα αν είναι έτοιμο το κίνημα να αντέξει ισχυρούς εκβιασμούς εναντίον του.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_31/05/2011_444078

Αποστάσεις των κομμάτων της Αριστεράς από την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Η Αλέκα Παπαρήγα χαρακτήρισε καταστροφική την έξοδο της χώρας από το ευρώ, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας είπε πως ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει υπερασπιστεί την έξοδο από το ευρώ.

http://www.skai.gr/

·         ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Δευτέρα 30 Μαΐου 2011: Αλέκα Παπαρήγα: Καταστροφική η λύση «έξω από το ευρώ» τώρα

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=279877

  • ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 31/5/2011: Παπαρήγα: Η επιστροφή στη δραχμή είναι καταστροφική

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=111305275

·         ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, 31/5/2011: Αλ. Παπαρήγα: Καταστροφή η έξοδος από το ευρώ

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=95222

·         CAPITAL.GR, 31/5/2011: Αλέκα Παπαρήγα: Καταστροφική η λύση «έξω από το ευρώ» τώρα…

http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=1206442

·         Inews.gr, 31/5/2011: ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ Η ΛΥΣΗ «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ» ΤΩΡΑ

http://www.inews.gr/88/aleka-papariga-katastrofiki-i-lysi-exo-apo-to-efro-tora.htm