Tag Archives: μέτωπο

Ξανά για το κόμμα, το μέτωπο και το μαζικό κίνημα – ΠΡΙΝ 28-1-2018

 

Ξανά για το κόμμα, το μέτωπο και το μαζικό κίνημα

Σταύρος Μαυρουδέας

 

Η τρέχουσα τελματώδης κατάσταση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα επιβάλλει στους κομμουνιστές να υποβάλλουν στην αυστηρότερη κριτική τον εαυτό τους. Πως κατόρθωσαν ο ελληνικός καπιταλισμός (παρόλη την σημαντική υποχώρηση του μέσα στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική πυραμίδα και τους οξυμένους εσωτερικούς σκυλοκαβγάδες του) και οι ξένοι πάτρωνες του (παρά και τα δικά τους προβλήματα και ανταγωνισμούς) να ξεδοντιάσουν έτσι το λαϊκό κίνημα και να οδηγούν την χώρα ολοταχώς προς τα πίσω; Η απόδοση της ευθύνης στον ΣΥΡΙΖΑ (με τις πασίγνωστες ανεπάρκειες του πολιτικού του προσωπικού και την φαιδρή γείωση του στο κίνημα) είναι στρουθοκαμηλισμός. Αυτός ο οικτρός χώρος κατόρθωσε να αποκοιμίσει το μαζικό κίνημα, να καπηλευθεί και να εξευτελίζει χυδαία το όνομα της Αριστεράς επειδή κάποιοι άλλοι δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους.

Σήμερα πληρώνονται μακρόχρονες αδυναμίες της ελληνικής Κομμουνιστικής Αριστεράς. Εμπρός της είναι ένα βαρύ τριπλό πρόβλημα: (1) δημιουργίας ενός σύγχρονου και πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος (του αναγκαίου συλλογικού διανοούμενου και οργανωτή της εργατικής τάξης), (2) συγκρότησης ενός μάχιμου πολιτικού μετώπου των δυνάμεων της εργασίας και των μικρο-μεσαίων στρωμάτων (στη βάση ενός αριστερού προγράμματος αποδέσμευσης από την ΕΕ που θα προτείνει λύσεις στα άμεσα λαϊκά προβλήματα και ταυτόχρονα θα παραβιάζει αυτό τον κρίσιμο συστημικό κόμβο ώστε να ανοίξει ο δρόμος της σοσιαλιστικής προοπτικής) και (3) της ανασυγκρότησης του μαζικού και συνδικαλιστικού κινήματος (από την σημερινή κατάπτωση του και την παράδοση του σε εξωνημένες γραφειοκρατικές ηγεσίες). Και στα τρία αυτά πεδία οι αδυναμίες είναι τρομακτικές. Είναι επίσης προφανές για τους κομμουνιστές ότι αν είχαν γίνει αποφασιστικά βήματα τις προηγούμενες δεκαετίες στο κομματικό ζήτημα θα είμασταν σε καλύτερη κατάσταση σήμερα και στο πολιτικό και στο μαζικό πεδίο.

Τι μπορεί να γίνει σήμερα εμπρός σε αυτή την άσχημη κατάσταση; Με το ξέσπασμα της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού και την έκρηξη των λαϊκών αγώνων δόθηκε μία ιστορική ευκαιρία στις κομμουνιστικές δυνάμεις (που είναι άξιες του προσδιορισμού αυτού) να αλλάξουν την πορεία της χώρας. Αυτό απαιτούσε μία πραγματικά ανατρεπτική αριστερή πολιτική πρόταση και ένα αντίστοιχο λαϊκό μέτωπο (με κόμβο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ). Η ευκαιρία αυτή σήμερα έχει παρέλθει. Όμως γελιούνται άσχημα οι συστημικοί κονδυλοφόροι όλων των καθεστωτικών κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τα παρελκόμενα τους) αν νομίζουν ότι ο ελληνικός καπιταλισμός πέρασε από τις συμπληγάδες του. Όσα success stories και να κατασκευάσουν οι εκάστοτε κυβερνώντες και τα διάφορα επιχειρηματικά κέντρα, όσα φτιασιδώματα και να κάνουν οι ξένοι πάτρωνες (με τους δικούς τους ανταγωνισμούς) τα βαθύτερα αίτια και μηχανισμοί της κρίσης δεν έχουν επιλυθεί και αργά ή γρήγορα θα ξαναεμφανισθούν.

Είναι καθήκον των κομμουνιστών να μην είναι ξανά ανέτοιμοι. Η ιστορία δεν συγχωρεί αυτούς που δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς να παραγνωρίζεται η κεντρικότητα του μετώπου και της πολιτικής πρότασης (που παραμένουν κρίσιμα για να διατηρηθούν οι ρωγμές στο σύστημα και οι σπίθες της λαϊκής δυναμικής) είναι αναγκαίο να γίνουν βήματα στο κομματικό ζήτημα.

Τα βήματα αυτά δεν είναι απλά και έχουν να ξεπεράσουν συσσωρευμένα λάθη. Η υπόθεση της κομμουνιστικής πολιτικής συγκρότησης έχει αυστηρές απαιτήσεις για τις οποίες πρέπει να υπάρχει σαφής συνείδηση και συγκεκριμένες προτάσεις (μακριά από φλύαρες και χαοτικές διατριβές). Κατ’ αρχήν απαιτεί μία στοιχειώδη τουλάχιστον γείωση στην σύγχρονη εργατική τάξη, κάτι κάθε άλλο παρά δεδομένο. Επιπλέον απαιτεί (α) ιδεολογική, (β) προγραμματική και (γ) οργανωτική ενότητα.

Η ιδεολογική ενότητα σημαίνει όχι την αποπνικτική σιωπή αγράμματων γραφειοκρατικών ιερατείων αλλά την συνειδητή συμφωνία επάνω στις θεμελιακές αρχές του Μαρξισμού. Η συμφωνία αυτή, μακριά από μετα-μοντέρνους και μετα-μαρξιστικούς εκλεκτικισμούς αλλά και αποστεωμένες γραφειοκρατικές Βουλγάτες, πρέπει να αποτυπώνει τον επίκαιρο ρόλο του Μαρξισμού ως της μόνης ρεαλιστικής απελευθερωτικής θεωρίας για τον κόσμο της εργασίας και την ανθρωπότητα. Αυτός ο χαρακτήρας του Μαρξισμού κάνει περιττούς τους φλύαρους επιθετικούς προσδιορισμούς (π.χ. Επαναστατικός Μαρξισμός λες και υπάρχει και αντεπαναστατικός Μαρξισμός) αλλά και αντιμάχεται εκλεκτικιστικές αντιλήψεις περί του Μαρξισμού ως καλαθιού διαφόρων παραλλαγών του. Ταυτόχρονα η ιδεολογική ενότητα σημαίνει την πιο πλατιά και ζωντανή συζήτηση στο εσωτερικό της για την ανάπτυξη του Μαρξισμού.

Η προγραμματική ενότητα σημαίνει την συμφωνία σε ένα κομματικό (ευρύτερο από το μετωπικό) πρόγραμμα. Στόχος του είναι ο σχεδιασμός της δράσης των κομμουνιστών για την μετάβαση στο σοσιαλισμό (ο οποίος παραμένει πάντα ο πρώτος στόχος σε αντίθεση την απροσδιόριστη και παραπλανητική έννοια του αντι-καπιταλισμού αλλά και υπερ-αριστερες κομμουνιστικές βιασύνες). Κεντρικό στοιχείο του κομματικού προγράμματος είναι η εκτίμηση για το τρέχον ιστορικό στάδιο του καπιταλιστικού συστήματος και συνεπώς για τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μέτωπα της ταξικής πάλης. Είναι προφανές ότι ο καπιταλισμός – ένας εξαιρετικά δυναμικό σύστημα – εξελίσσεται και δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Οι κομμουνιστές πρέπει να μελετούν μεθοδικά και συστηματικά την εξέλιξη αυτή και να χαράζουν αντίστοιχα την στρατηγική και την τακτική τους. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να αποφεύγονται βιαστικές ονοματοδοσίες και αντιφατικές και πρόωρες θεωρήσεις (ιδιαίτερα όταν αυτές καταλήγουν σε εξωπραγματικές καταργήσεις των ενδο-ιμπεριαλιστικών και ενδο-καπιταλιστικών ανταγωνισμών, φλερτάρουν με λανθασμένες αντιλήψεις περί «παγκοσμιοποίησης» και ονειρεύονται παντού και πάντα μία αδιαμεσολάβητη και καθαρή εμφάνιση της αντίθεσης κεφαλαίου – εργασίας). Επιπλέον η προγραμματική ενότητα πρέπει να βασίζεται σε μία συγκροτημένη και ρεαλιστική ανάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Τέλος, πρέπει να καθορίζει την ανάλογη στρατηγική και τακτική των κομμουνιστών, με την πρώτη πάντα στο τιμόνι αλλά και την δεύτερη όχι σαν ένα παθητικό εξάρτημα.

Τέλος, η οργανωτική ενότητα συνεπάγεται την συμφωνία για τον τρόπο δράσης των κομμουνιστών. Το κόμμα νέου τύπου (και όχι φυσικά τα γραφειοκρατικά κακέκτυπα του) παραμένει πάντα επίκαιρο. Βασικό του στοιχείο είναι η δημοκρατική ενότητα στη δράση, δηλαδή ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός (πάλι σε σαφή διάκριση από ψευδεπώνυμες παραμορφώσεις του). Η κομμουνιστική οργάνωση δεν είναι όμιλος «φυλάρχων» ούτε λέσχη συζητήσεων (παρόλη την ανάγκη της πιο ζωντανής και έντονης συζήτησης στο εσωτερικό της) αλλά μάχιμος οργανισμός.

Τα προαναφερθέντα προφανώς δεν αποτελούν κάποιες νέες σοφίες. Και όμως τις προηγούμενες δεκαετίες χάθηκαν μέσα σε κυκεώνες αυθορμητιστικών και εκλεκτικιστικών δοξασιών που μόνο ζημιά έκαναν. Θα είναι αυτή την φορά διαφορετικά;

 

 

 

Advertisement

Δήλωση στήριξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

logo

Δήλωση στήριξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ –
ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΕΕΚ & ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΥΣ/-ΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ/ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ

στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015

 

Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου διεξάγονται μετά έξι χρόνια Μνημονιακής βαρβαρότητας που έχει καταστρέψει την χώρα μας και φτωχοποιήσει την μεγάλη εργαζόμενη κοινωνική πλειονότητα και τα μικρομεσαία στρώματα. Η Μνημονιακή πολιτική επιβλήθηκε από την ελληνική ολιγαρχία και τους πάτρωνες της ΕΕ και εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους σε βάρος του λαού και του τόπου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε στις προηγούμενες εκλογές ευαγγελιζόμενος τον τερματισμό των Μνημονίων (αλλά μέσα στην ΕΕ και με την συναίνεση της) και καπηλευόμενος το όνομα της Αριστεράς. Πολύ σύντομα απέδειξε την βαθειά συστημική φύση του προδίδοντας ασύστολα τις προεκλογικές υποσχέσεις του και την περήφανη λαϊκή ανυπακοή στις ιταμές επιταγές της ΕΕ που εκφράσθηκε – με τις όποιες αντιφάσεις της – στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Σε αγαστή συνεργασία με όλο το συστημικό πολιτικό προσωπικό (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ κλπ.) οδήγησε την χώρα σε ένα τρίτο βάρβαρο και αντιλαϊκό Μνημόνιο. Με τον τρόπο αυτό σπέρνεται η ηττοπάθεια μέσα στο λαό («τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει»), καλλιεργείται η αποχή από τα κοινά («όλοι ίδιοι είναι») και διευκολύνονται τα σχέδια της ελληνικής ολιγαρχίας και των ευρωπαίων πατρώνων της.

Απέναντι σε αυτό το αποπνικτικό σκηνικό ο κόσμος της Αριστεράς και της εργασίας πρέπει να πάρει θέση. Πράγματι, αυτό που αποδείχθηκε περίτρανα είναι ότι μέσα στην Ευρωζώνη και την ΕΕ δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά αυτός των Μνημονίων, της λιτότητας, της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης. Όμως υπάρχει ένας άλλος δρόμος εκτός της ΕΕ που θα χρειαστεί τις προσπάθειες και τις θυσίες του λαού μας αλλά αυτή τη φορά προς όφελος δικό του και των παιδιών του. Για ένα φωτεινό και ελπιδοφόρο μέλλον σε αντίθεση με τον ευρω-Μνημονιακό ζόφο. Ο δρόμος αυτός μπορεί να ανοίξει σήμερα με την πλατειά συσπείρωση όλων των ζωντανών δυνάμεων της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας επάνω σε ένα μεταβατικό πρόγραμμα με κύριο στοιχείο την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ. Παρά το γεγονός ότι σημαντικά τμήματα του λαού και των εργαζομένων δεν είναι πεισμένα ακόμη για την ανάγκη της ρήξης με την ΕΕ, πιστεύουμε  ακράδαντα ότι η σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και η έξοδος από αυτήν, είναι ό μόνος δρόμος  τόσο για την απαλλαγή από τις καταστροφικές πολιτικές των μνημονίων όσο και για την σοσιαλιστική προοπτική της κοινωνίας.

Σε αυτό τον αναγκαίο δρόμο δεν βοηθά ούτε ο πολιτικός απομονωτισμός του ΚΚΕ στο όνομα της ιδεολογικής «καθαρότητας» (που προσφέρει εκ των πραγμάτων άριστες υπηρεσίες στο σύστημα) ούτε η ατολμία απέναντι στο ζήτημα της ΕΕ και η πρόταση ενός «συνεπούς ΣΥΡΙΖΑ» της ΛΑΕ.

Μόνο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο ευρύτερος χώρος της ανατρεπτικής Αριστεράς έχει δοκιμάσει να βαδίσει στον αναγκαίο δρόμο που προδιαγράφθηκε. Τις περισσότερες φορές με αντιφάσεις, ιδεοληψίες και αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και υπαναχωρήσεις. Όμως, παρόλα αυτά, με επιμονή και συνέπεια και μέσα στις λαϊκές μάζες, στους αγώνες και στις αγωνίες τους. Επίσης προβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά του αναγκαίου μεταβατικού προγράμματος με βασικούς άξονες την κατάργηση των μνημονίων, την μονομερή διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την σχεδιασμένη φιλολαϊκή παραγωγική αναδιάρθρωση με βάση την δημόσια ιδιοκτησία των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, την έξοδο από την ευρωζώνη και την ρήξη και αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους στηρίζουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015. Μόνο με την ενίσχυση της μπορούν να δυναμώσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα οι αγώνες για την ανατροπή της Μνημονιακής βαρβαρότητας και οι προσπάθειες για την συγκρότηση του παλλαϊκού μετώπου που θα ανατρέψει την σάπια κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων και θα ανοίξει τον δρόμο για να γίνει πραγματικά ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του.

 

Βλάχος Χριστόφορος (εκπαιδευτικός)

Ζαντιώτης Γιώργος (οικονομολόγος)

Κουντούρης Μάνος (πανεπιστημιακός)

Μαυρουδέας Σταύρος (πανεπιστημιακός)

Παπαδάτος Δημοφάνης (οικονομολόγος)

Παριανός Γιωργος (δικηγόρος)

Περακάκης Γιάννης (μηχανολόγος μηχανικός)

Στραβελάκης Νίκος (οικονομολόγος)

Τριανταφυλλόπουλος Τάκης (χημικός μηχανικός )

 

 

Ποιους νομίζει ότι κοροϊδεύει η ηγεσία του ΚΚΕ;

Ποιους νομίζει ότι κοροϊδεύει η ηγεσία του ΚΚΕ;

sinistra-socialista_414x290

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές η ηγεσία του ΚΚΕ χάνει κάθε ψυχραιμία και ντροπή. Επιτίθεται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ διαστρεβλώνοντας ξεδιάντροπα τις θέσεις της και προσπαθώντας να την ταυτίσει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιαίτερα διαστρεβλώνει τις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ σχετικά με την ΕΕ και την ΟΝΕ προσπαθώντας να κρύψει τις δικές της κωλοτούμπες.

Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα. Η Πολιτική Συνεργασία δυνάμεων και αγωνιστών που συγκρότησαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΜΑΡΣ προτείνει σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, τους ανένταχτους αριστερούς αλλά και σε όλες τις ζωντανές δυνάμεις του εργατικού κινήματος την συμπόρευση στους αγώνες αλλά και στην κεντρική πολιτική μέσα από ένα μέτωπο που θα παλεύει για την άμεση αποδέσμευση της χώρας τόσο από την ΟΝΕ όσο και από την ΕΕ. Μόνο ένα μέτωπο με αυτό το πρόγραμμα μπορεί να δώσει μία φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση. Τα βασικά οικονομικά σημεία της πρότασης αυτής είναι σαφέστατα:

  • Ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ της εργασίας
  • Μονομερής κατάργηση των μνημονίων
  • Στάση πληρωμών, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους
  • Έξοδος από το ευρώ, η ρήξη και έξοδος από την ΕΕ
  • Εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας χωρίς αποζημίωση, λειτουργία τους με εργατικό-λαϊκό έλεγχο και στα πλαίσια ενός δημόσιου σχεδιασμού

Το μεταβατικό αυτό πρόγραμμα δίνει λύσεις στα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων και ταυτόχρονα ανοίγει τον δρόμο για την μετάβαση στο σοσιαλισμό. Στη βάση αυτού του προγράμματος θα συνεργαστούμε με όποια δύναμη και αγωνιστή συμφωνεί ακόμη και εάν δεν είναι πεισμένος για την ανάγκη της σοσιαλιστικής προοπτικής. Θα αγωνιστούμε όμως να τον πείσουμε γι’ αυτό και θεωρούμε ότι αυτός τελικά είναι ο μόνος δρόμος.

Τι λέει απέναντι στην πρόταση αυτή η ηγεσία του ΚΚΕ; Υποστηρίζει (όπως σε πρόσφατη ομιλία Κουτσούμπα και αρθρογραφία του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ) ότι η αποδέσμευση από την ΟΝΕ/ΕΕ έχει νόημα μόνο όταν θα έχει ανατραπεί ο καπιταλισμός, διαφορετικά είναι τυχοδιωκτισμός! Μέχρι τότε – και εφόσον δεν ανατρέπεται ο άτιμος – το κίνημα θα κάνει μόνο διεκδικητικούς αγώνες για να υπερασπίσει δικαιώματα και ενδεχομένως να τα διευρύνει. Ουσιαστικά με την θέση αυτή διευκολύνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ερωτήματα κρίσιμα προς την ηγεσία του ΚΚΕ:

Πρώτον, ως δια μαγείας θα έρθει ο σοσιαλισμός; Πως ανοίγει ο δρόμος γι’ αυτόν;

Δεύτερον, πως μπορούν να υπάρξουν νικηφόροι αγώνες μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της ΕΕ; Αν δεν αποδεσμευθείς από αυτήν τότε τι κάνεις; Απλά κάνεις αγώνες που ξέρεις ότι δεν μπορούν να κερδίσουν για να διαπαιδαγωγήσεις τις μάζες;

Ας αφήσει το θέατρο η ηγεσία του ΚΚΕ. Δεν έχει, γιατί δεν θέλει να έχει, μία μάχιμη πρόταση φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση και σοσιαλιστικής προοπτικής. Ξέρει ότι αυτό είναι επικίνδυνο και κοστίζει στους καιρούς αυτούς. Όπως έλεγε ο Μαρξ, την εκκλησία της Αγγλίας δεν την ενοχλεί να αμφισβητείς όλα τα άρθρα πίστης της αλλά την εξαγριώνει να αμφισβητήσεις το ένα εκατοστό της περιουσίας της. Τα μεγάλα αντικαπιταλιστικά λόγια δεν κοστίζουν. Αυτό που κοστίζει είναι η μάχιμη αντιπαράθεση με το σύστημα.

Και στο σημείο αυτό η ηγεσία του ΚΚΕ είναι βαθύτατα ελλειμματική. Δεν συνέβαλε και αντίθετα διέσπασε κάθε μεγάλο μαζικό αγώνα. Παρακολούθησε εξ αποστάσεως και με παπαδίστικες κριτικές κάθε πρόσφατο μεγάλο αγωνιστικό ξέσπασμα του λαού μας. Σε κρίσιμες στιγμές συνέβαλε καθοριστικά στην υπονόμευση του φρονήματος του και στην τροφοδότηση αντιδραστικών επιχειρημάτων. Ποιος ξεχνά την κατάπτυστη δήλωση Παπαρήγα (Μάης 2012) «ότι θα ήταν καταστροφή μία έξοδος από το ευρώ»;

Τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια. Η πρόκληση είναι σαφής τόσο προς την ηγεσία του ΚΚΕ όσο όμως και κυρίως προς την λαϊκή βάση του που αποτελείται από αγωνιστές που πονούν για αυτό τον λαό και αυτό τον τόπο: σήμερα να συμφωνήσουμε σε αυτό το πρόγραμμα πάλης ενάντια στην ΕΕ είτε κεντρικά είτε ακόμη και μέσα στους μαζικούς χώρους. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

 

Ρούσης Γιώργος

Μαυρουδέας Σταύρος

Καραχάλιος Γιάννης