SYRIZA’s fake tug-of-war with the IMF on labour reforms

Following is the transcript of my intervention in today’s News in Press TV (that was marred by connection problems):



Greece says it cannot comply with labor reforms demanded by the IMF as a condition for a third bailout.

Greek Labor Minister George Katrougalos said his government considers the IMF’s demand as a ban on the right of workers to negotiate wages and conditions on a collective basis. Katrougalos noted that a breakdown with the IMF on the issue could jeopardize its financing of the 96-billion dollar bailout and could undermine overall confidence in the deal. The labor Minister said however that Greece can no longer tolerate the deterioration of its workers’ state. Talks are set to be held on Wednesday between Greece and an EU-IMF mission over the country’s bailout future.









My comment:

This whole affair is a masquerade. It is a cheat game between IMF, EU and the SYRIZA government. The sad thing is that Greece and its people are paying the cost of this masquerade.

Let us decipher this cheat game.

The IMF, which primarily expresses the geopolitical and economic interests of the US, pressurizes

  • the EU for a new Greek debt haircut. This is vehemently rejected by the EU (and Germany in particular)
  • Greece for even more austerity and anti-popular reforms. Part of this new package is the more barbaric deregulation of labour relations (whose previous waves of deregulation have contributed to a dramatic increase in unemployment and an equally dramatic decrease in wages).

The IMF blackmails the other two that, unless its conditions are being met, it won’t participate in the third bailout and austerity programme for Greece that the SYRIZA government signed.

The EU wants a strict implementation of the austerity programme without a debt haircut. It considers only the case of an insubstantial debt reprofilling and that after the forthcoming German elections. It does not object in principle to more barbaric labour relations deregulation. But, on the other hand, it is more sensitive than the IMF to the possible disastrous political repercussions of such a move. Especially, it worries that such a bold move might rekindle social resistance – that is dormant after SYRIZA’s betrayal of the anti-austerity movement – and lead to uncontrolled political changes.

Finally, the terribly incompetent and untrustworthy SYRIZA government is the underdog in this cheat game. It simply tries to save its skin and cling as long as possible in power (given its already very low popularity). It might accept another wave of labour relations deregulation if it goes together with even an insubstantial debt reprofilling (that they think that they can ‘sell’ to the Greek public). Their problem is that they have no real power (either economic or in the form of popular support) to press their own objectives. So they are simply trying to find room to play between the positions of the two other big players. On top of that the SYRIZA government and particularly its Minister of Labour are habitual liars. A recent example of this is their public declarations that pensions will not be cut at the very same time that they literally ‘massacre’ them. So the minister’s supposedly intransigent declaration against the IMF’s demands does not hold much water.


Cheat Game: SYRIZA’s Fake Tug-of-War With the IMF on Labor Reforms


Cheat Game: SYRIZA’s Fake Tug-of-War With the IMF on Labor Reforms

The Political Economy of the EU: an imperialist project in crisis’, IIPPE 2016

This is the presentation of my paper in IIPPE‘s (International Initiative for Promoting Political Economy) 7th Annual Conference (ISEG, Lisbon) on the nature and the crisis of the European Union.


IIPPE’s 7th Annual Conference in Political Economy, Lisbon, Portugal 7-9 September

IIPPE International Initiative for Promoting Political Economy


IIPPE’s 7th Annual Conference in Political Economy is nearing. It will be held at the School of Economics & Management (Instituto Superior de Economia e Gestão, ISEG) in Lisbon, Portugal from the 7th till the 9th of September.

The broad theme of the 7th Conference is ‘Political Economy: International Trends and National Differences’. The economic crisis that has been unfolding since 2007 has had a severely asymmetric impact both within and between countries. The main schools of political economy have examined the crisis and its implications in detail. Those studies have offered valuable insights supporting further academic analyses and, most importantly, informing political action. The Seventh Annual Conference in Political Economy will review the development of political economy in response to the crisis, and the emergence and renewal of political economy in different countries and regions.

The Conference’s Venue is the School of Economics & Management (Instituto Superior de Economia e Gestão, ISEG) in Lisbon, Portugal. To see its exact location in Lisbon, just type ‘ISEG, Lisbon’ into Google Maps. The ISGE complex is essentially three connected buildings, and signs will indicate the registration room when you arrive.


There are a number of sessions and also several independent presentations that are of particular interest for Greece:


7th Sep, Program Committee stream, Session 2, 11:30 – 1:30, room 308

European Union

  • ‘The Political Economy of the EU: an imperialist project in crisis’, Stavros Mavroudeas
  • ‘The Depression in the Euro South: Comparing Greece and Portugal’, Nikos Stravelakis
  • ‘The Effect of Labour Share Divergence in the Eurozone’, Ricardo Molero-Simarro
  • ‘Power asymmetries behind Eurozone dynamics: the role of Germany’ Maria Gavris
  • ‘The Eurozone: a core-tailored suit or a comfortable straitjacket for all?’, Valentina Curcetti



8th Sep, Neoliberalism Working Group, Session 4, 9:00 – 11:00, Auditorium 3

Neoliberalism and the Crisis in Greece 1

  • The legacy of a fractured Eurozone: The Greek dra(ch)ma. John Hatgioannides
  • Neoliberal Eurozone framework – defeat of the Keynesian Syriza programme in Greece. Zoltan Pogatsa
  • Fictitious capital and the current crisis of Greek capitalism. Demophanes Papadatos



8th Sep, Neoliberalism Working Group, Session 5 11:30 – 1:30, Auditorium 3

Neoliberalism and the Crisis in Greece 2

  • ‘Real unemployment rate in Greece. Who to blame for?’, Alexis Ioannides
  • ‘An econometric approach of the alternative strategies for Greece’, Ioannis Vardalachakis
  • ‘Regional industrial mix, specialization & underemployment across Greek regions’, Stelios Gialis
  • ‘Unequal exchange or absolute advantage in the trade between Germany and Greece?’, Christina Paraskevopoulou



8th Sep, Financialization Working Group Session 6 2:30 – 4:30, Novo Banco

Greece: Aspects Of Financialization And Problems Of Development

  • ‘Capital controls in the Eurozone: first it’s Cyprus, then it’s Greece’, George Labrinidis
  • ‘Appropriating natural resources and conditions in the time of crisis: Greece’, Andriana Vlachou & Georgios Pandelias
  • ‘Capital, economic growth, and socio-ecological crisis: a critical perspective’, George Liodakis



7th Sept, Marxist Political Economy WG, Session 1, 9:00 – 11:00, Amphitheater 3

Rate of Profit and the Trajectories of the Economy

  • Aggregate output – the US, UK and Greece: a value theory approach. Victor Kasper
  • Panel data analysis of persistence of profit rate differentials: Turkish economy. Benan Eres
  • A class rate of profit for the US economy, 1948-2012. Simon Mohun



Η Ελλάδα ως μπανανία και ο κ.Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ







Η Ελλάδα ως μπανανία και ο κ.Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ


Σταύρος Μαυρουδέας


Οι πρόσφατες ιταμές δηλώσεις του κ.Γεωργίου (πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ) στους Financial Times είναι τυπικό δείγμα της κατάστασης μπανανίας στην οποία έχουν φέρει την Ελλάδα όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προηγουμένως και του ΣΥΡΙΖΑ τώρα).

Ο πολύς κ.Γεωργίου προσγειώθηκε στην ΕΛΣΤΑΤ ελέω Γ.Παπανδρέου και μετά από θητεία στο ΔΝΤ και «επιμελήθηκε» της αποκάλυψης των ‘greek statistics’ και της δραματικής αναθεώρησης του ελληνικού χρέους που χρησιμοποιήθηκε σαν δικαιολογία για την υπαγωγή της χώρας στους ζουρλομανδύες των Μνημονίων της ΕΕ.

Το εγχείρημα αυτό του κ.Γεωργίου έχει δικαίως επικριθεί ως «μασάζ» στατιστικών στοιχείων για να δικαιολογήσει την επιβολή των Μνημονίων. Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι πίσω το θέατρο των δήθεν ουδέτερων στατιστικών στοιχείων κρύβονται επιλογές όσον αφορά το πώς κατασκευάζονται οι σχετικοί δείκτες και ότι οι επιλογές αυτές κάθε άλλο παρά αδιαμφισβήτητες είναι. Επίσης η μέτρηση των δεικτών πότε σχεδόν δεν γίνεται μέχρι τελευταίας δεκάρας αλλά με βάση εκτιμήσεις που επίσης κάθε άλλο παρά αδιαμφισβήτητες είναι. Γι’ αυτό άλλωστε και είναι γνωστό ιδιαίτερα στους επαΐοντες ότι η στατιστική, παρά την χρησιμότητα της, είναι μία επιστήμη που άνετα μπορεί να κοροϊδεύει εφόσον υπάρχει η σχετική πολιτική βούληση. Γι’ αυτό άλλωστε και μετά το αρχικό θέατρο των ‘greek statistics’ σήμερα έχουμε πλημυρίσει από «μασαζαρισμένα» στοιχεία από πάμπολλες άλλες χώρες που υποτίθεται ότι διακατέχονται από τιμιότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη εκτίναξη κατά 26.3% (έναντι αρχικά υπολογισυέντος 7.8%) του ΑΕΠ της Ιρλανδίας μόνο με την εξαιρετικά αμφιλεγόμενη αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των στοιχείων παγίου κεφαλαίου.

Σε κάθε στοιχειωδώς ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία θα πρέπει να είναι αυτονόητο ότι δεν υπάρχουν «βαθειά κέντρα» που εμφανίζονται ως δήθεν ουδέτερα – ενώ ιδιαίτερα στις περιπτώσεις τους το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει – και που δεν υπόκεινται σε δημόσιο έλεγχο. Επομένως μόνον ως ιταμή μπορεί να χαρακτηρισθεί η δήλωση Γεωργίου ότι όχι μόνον είναι ένας ουδέτερος τεχνοκράτης αλλά κυρίως ότι τυχόν έλεγχος του θα επιδεινώσει την θέση της χώρας έναντι των δανειστών της. Πρακτικά ο κ.Γεωργίου απαιτεί μία ορισμένη κατηγορία – στην οποία ανήκει ο υποφαινόμενος – να είναι στο απυρόβλητο άσχετα με το εάν έπραξε ορθά ή όχι αλλά γιατί οι ξένοι πάτρωνες θα θυμώσουν. Το ότι τολμείται να διατυπωθεί η άποψη αυτή και μάλιστα αναπαράγεται από συστημικά κέντρα και στόματα στο εξωτερικό δείχνει την κατάσταση μπανανίας στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα ελέω των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Το πολιτικό θέατρο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που ακολούθησε τις δηλώσεις Γεωργίου είναι εξίσου ενδεικτικό αυτής της θλιβερής κατάστασης. Οι μεν κυβερνητικοί εταίροι των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνησεων έσπευσαν να υποστηρίξουν τον κ.Γεωργίου (με κάποιους δυσκόλως υποκρυπτόμενους καυγάδες στο εσωτερικό τους για καθαρά πολιτικάντικους λόγους). Ο δε νεο-μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να φορέσει για λίγο την παλιά αντι-μνημονιακή λεοντή του μήπως και διασώσει κάτι από την καταρρέουσα δημοφιλία του.

Την ίδια ώρα, κατ΄ απαίτηση της τρόικας (συγγνώμη των «θεσμών» κατά τον βαρουφάκειο νεολογισμό), η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι πλέον στον στενό δημόσιο τομέα συνυπολογίζεται τα Ταμεία Εγγύησης Καταθέσεων και Παρακαταθηκών και Δανείων. Η κίνηση αυτή εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους όσον αφορά το ύψος του δημόσιου χρέους. Και φυσικά, ιδιαίτερα η ένταξη του πρώτου, είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη. Φαίνεται ότι η υπό διοίκηση ΣΥΡΙΖΑ ΕΛΣΤΑΤ περισσότερο ενδιαφέρεται να βγάζει παραπλανητικά γραμμένες ανακοινώσεις για το ΑΕΠ (όπως η πρόσφατη για τα αποτελέσματα του 2ου τρίμηνου του 2016 όπου για να καταλάβει κάποιος αδαής ότι πρόκειται σια συνεχιζόμενη ύφεση θα έπρεπε να ψάξει καλά) μήπως και κοροϊδευτεί η εσωτερική κοινή γνώμη παρά να αντισταθεί στις παράλογες απαιτήσεις των πατρώνων του ευρω-ιερατείου.

Απ’ ότι φαίνεται τον μεν Γεωργίου πολλοί κατακρίνουν αλλά την «δόξα» του συνεχίζουν ανερυθρίαστα. Η έκπτωση του συστημικού πολιτικού προσωπικού και της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας γίνεται ολοένα και πιο εξόφθαλμη οδηγώντας την χώρα στην καταστροφή. Είναι περισσότερο αναγκαίο παρά ποτέ οι ζωντανές δυνάμεις της μεγάλης εργαζόμενης πλειονότητας της κοινωνίας και η πραγματική Αριστερά να δώσουν ένα δρόμο διεξόδου από αυτή την κατάσταση ζόφου. Ο δρόμος αυτός αναγκαία περνά από την συνολική αποδέσμευση της χώρας από το αντιλαϊκό σφαγείο της ΕΕ.


* Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Αναδημοσιευμένο σε:

Η Ελλάδα ως μπανανία και ο κ. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ

Η Ελλάδα ως μπανανία και ο κ. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ


H έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ και η αντιπαράθεση των αστικών κέντρων γύρω από αυτήν: ένα υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας

H έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ και η αντιπαράθεση των αστικών κέντρων γύρω από αυτήν: ένα υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας


Σταύρος Μαυρουδέας

Τμήμα Οικονομικών

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας



Πρόσφατα το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολόγησης (IEO) του ΔΝΤ κατόρθωσε, μετά πολλών βασάνων, να εκπονήσει την έκθεση αξιολόγησης των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής (ΠΟΠ) που εφάρμοσε ή εφαρμόζει ακόμη (στην περίπτωση της Ελλάδας) η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σε χώρες της ευρωζώνης (ΕΖ).

Για την ακρίβεια, όσον αφορά την Ελλάδα, το ΙΕΟ εξετάζει μόνο το 1ο ΠΟΠ που επισήμως έχει θεωρηθεί ως αποτυχημένο, διακόπηκε πριν ολοκληρωθεί για να συνεχισθεί αμέσως με το 2ο ΠΟΠ και σήμερα με το 3ο που συνομολόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς αξιολογεί το περιεχόμενο και τις διαδικασίες εκπόνησης και εφαρμογής ενός προγράμματος που ρητά έπεσε έξω. Βέβαια, επί της ουσίας, το 2ο και το 3ο ΠΟΠ αποτελούν συνέχεια (με μη ουσιώδεις αναπροσαρμογές) της στρατηγικής και των μέτρων του 1ου. Και μόνον αυτό – δηλαδή να αξιολογείς ένα ρητά αποτυχημένο πρόγραμμα το οποίο συνεχίζεται μερικά τροποποιημένο και αφήνοντας στην άκρη την εξίσου αποτυχημένη εξέλιξη των διαδόχων του – αποτελεί καταφανή γελοιότητα.

Φυσικά αυτό προφανώς δεν διαφεύγει από τους έγκριτους αξιολογητές του ΙΕΟ ούτε από το ΔΝΤ που τους ανέθεσε το σχετικό πόνημα (επίσης προφανώς έναντι αδράς αμοιβής). Συνεπώς άλλος είναι ο στόχος του εν λόγω πονήματος και όχι η ουσιαστική συζήτηση για ένα πρόγραμμα που έχει καταστρέψει την χώρα μας και τον λαό της (και αντίστοιχα άλλες χώρες και λαούς).

H έκθεση του ΙΕΟ και η αντιπαράθεση των αστικών κέντρων στην χώρα μας και στο εξωτερικό γύρω από αυτήν αποτελούν ένα κραυγαλέο υπόδειγμα θεσμικής υποκρισίας. Στόχος της έκθεσης δεν είναι η εξέταση του προβλήματος αλλά η δικαίωση κάποιων επιλογών, η εκ των υστέρων κριτική σε κάποιες άλλες και κυρίως το κέρδισμα πόντων του μεγάλου αφεντικού του ΔΝΤ (των ΗΠΑ) στην αντιπαράθεση τους με την ΕΕ. Κατ’ αντιστοιχία τα κόμματα της ελληνικής ολιγαρχίας (τυπικοί εκπρόσωποι της λογικής της που τρέχει πίσω από ξένους πάτρωνες και ταυτόχρονα η μία συμμορία της σκυλοκαβγαδίζει με την άλλη) ακολουθούν ασθμαίνοντα την αντιπαράθεση αυτή ρίχνοντας το ένα στο άλλο τις κοινές ευθύνες τους και προσπαθώντας το καθένα να πλασαριστεί σαν πιστός υπηρέτης του ισχυρότερου αφεντικού.







Το ΔΝΤ, ο ρόλος του και οι ανταγωνισμοί στο εσωτερικό του


Για να κατανοηθεί καλύτερα η εν λόγω έκθεση και οι αντιπαραθέσεις γύρω από αυτήν χρειάζονται ορισμένες διευκρινήσεις όσον αφορά το ΔΝΤ.

Πρώτον, το ΔΝΤ είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός που εκφράζει τα συμφέροντα των κορυφών του ιμπεριαλιστικού συστήματος (μέσα από το οποίο οργανώνεται το διεθνές σύστημα του καπιταλισμού). Εδώ χρειάζεται μία υπόμνηση προς πολλούς «αριστερούς» κεϋνσιανούληδες και ιδιαίτερα προς αυτούς που αφενός καταγγέλλουν το σύστημα αυτό αλλά αφετέρου επαγγέλλονται την ανέφικτη μεταρρύθμιση του (και όπου όχι σπάνια το κάνουν με το οικονομικό και πολιτικό προσωπικό τους αζημίωτο). Το ΔΝΤ – έστω και χωρίς το bancor – ήταν έμπνευση του Κέυνς. Το πώς λειτούργησε και λειτουργεί – και που γι’ αυτό δικαιολογημένα έχει καταγραφεί στην δημόσια συζήτηση ως φόβητρο και αρχάγγελος καταστροφών – δεν είναι άσχετο με τις ιδέες του εμπνευστή του. Το ΔΝΤ λειτουργεί περίπου σαν εταιρεία όπου την διεύθυνση έχουν οι μεγάλοι μέτοχοι. Εν προκειμένω δηλαδή οι ΗΠΑ, δευτερευόντως η ΕΕ και ακολουθούν οι Νεο-αναδυόμενες Οικονομίες (ΝΑΟ). Μάλιστα, στην περίοδο της παγκόσμιας κρίσης του 2007-8 και της συνακόλουθης κρίσης της ΕΖ, οι τελευταίες αύξησαν την συμμετοχή τους και η ΕΕ καθυστερούσε θρασύτατα να τους παραχωρήσει τις θέσεις που τους αναλογούσαν (και αντίστοιχα να μειώσει τις δικές της). Αυτός είναι ένας – μεταξύ άλλων – λόγος για τον οποίο εκπρόσωποι των ΝΑΟ έχουν κατά καιρούς αντιδράσει οξύτατα στα πρόσφατα ευρωπαϊκά προγράμματα του ΔΝΤ. Μέσα σε αυτό τον «εταιρικό» ιμπεριαλιστικό οργανισμό – όπως και τον δίδυμο του, την Παγκόσμια Τράπεζα –διαγκωνίζονται για τα συμφέροντα, τους ανταγωνισμούς και τις μεταξύ τους ισορροπίες οι βασικοί παίκτες του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Και φυσικά όλο αυτό το παιχνίδι γίνεται στις πλάτες λαών και χωρών. Το παιχνίδι αυτό έχει βέβαια και κανόνες. Έτσι την θέση του διευθύνοντος συμβούλου παίρνει συνήθως ένας ευρωπαίος αλλά της επιλογής των ΗΠΑ – όπως το αντίστροφο γίνεται στην Παγκόσμια Τράπεζα (ξανά όμως με την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ). Αξίζει να επισημανθεί άλλο ένα στοιχείο της λειτουργίας του ΔΝΤ. Όπως στις εταιρείες, στο διοικητικό του συμβούλιο οι συζητήσεις είναι πιο «πολιτικές», εκφράζοντας πιο «πλουραλιστικά» τις πλευρές και τις απόψεις του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος. Με άλλα λόγια, οι «μικρομέτοχοι» έχουν κάποιο λόγο. Αντίθετα, στο επίπεδο του προσωπικού και της διεύθυνσης αποτυπώνονται πολύ πιο αυστηρά οι επιλογές των κυρίαρχων «μετόχων». Αυτό στην περίπτωση των πρόσφατων ευρωπαϊκών προγραμμάτων έχει μία ιδιαίτερη σημασία καθώς μία σειρά κρίσιμες επιλογές και τροποποιήσεις κανονισμών ουσιαστικά πέρασαν «κάτω από το τραπέζι» (μέσω επιλογών του προσωπικού και της διεύθυνσης και παρακάμπτοντας, είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία το διοικητικό συμβούλιο).

Δεύτερον, σε κάθε ιδιαίτερη ιστορική περίοδο το ΔΝΤ διαμορφώνει και εκφράζει την κυρίαρχη αστική προσέγγιση για την διεθνή οικονομία. Και φυσικά μέσα από αυτές αποτυπώνονται και οι ισορροπίες και οι συσχετισμού μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Έτσι στην τρέχουσα περίοδο ακολουθεί την λεγόμενη «Προσέγγιση της Ουάσιγκτον» και του διάδοχου της («μετα-Προσέγγιση της Ουάσιγκτον») [βλέπε «Μεταρρύθμιση, μεταρρύθμιση της μεταρρύθμισης ή αναπαλαίωση; Η Συναίνεση της Ουάσιγκτον και η κριτική της»]. Ουσιαστικά οι προσεγγίσεις αυτές – που επί της ουσίας δεν διαφέρουν – είναι ένα μίγμα ήπιου νεοφιλελευθερισμού (καθώς οι ιδεοληπτικές ακρότητες του τελευταίου είναι καλές για να στραβώνουν φοιτητές σε πανεπιστήμια και να τις παπαγαλίζουν πολιτικοί και αργυρώνητοι κονδυλοφόροι αλλά καταστροφικές σε επίπεδο πολιτικής) και του συντηρητικού Νέου Κεϋνσιανισμού (που καταλαβαίνει καλύτερα πότε το σύστημα πρέπει να βάλει και λίγο νερό στο κρασί του γιατί αλλιώς κινδυνεύει να ανατιναχθεί). Τόσο ο προηγούμενος (Ο.Μπλανσαρ) όσο και ο τωρινός (M.Ομπστφελντ) επιστημονικός διευθυντής του ΔΝΤ είναι τυπικοί εκπρόσωποι τους. Χονδρικά η προσέγγιση αυτή διευκολύνει την διεθνή οικονομική ισχύ και παρέμβαση των δυτικών ιμπεριαλισμών (και προνομιακά των ΗΠΑ) και εξαναγκάζει τις ατυχείς χώρες που πέφτουν στα δίχτυα του ΔΝΤ να αναπροσαρμοσθούν βιαίως ανάλογα. Τα πρόσφατα ευρωπαϊκά προγράμματα του ΔΝΤ ακολουθούν πιστά την λογική αυτή. Από την άλλη όμως, το ΔΝΤ όπως και τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν είναι ιδεολόγοι. Αυτά είναι για τους «παπάδες» του συστήματος και για την κοινή γνώμη. Είναι πρακτικά προσανατολισμένοι σε προβλήματα, πολιτικές και συσχετισμούς. Γι’ αυτό και ποτέ τα προγράμματα του ΔΝΤ δεν διατυπώνουν με σαφήνεια την θεωρία και την αναλυτική δομή που κρύβεται πίσω τους. Αυτό είναι πασίγνωστο (μάλιστα η ίδια η έκθεση του ΙΕΟ και τα συνοδευτικά της κείμενα το αναφέρουν) αλλά εξίσου παραγνωρισμένο. Ο λόγος που αποκρύπτεται η θεωρητική βάση και η αναλυτική δομή – ενώ υπάρχουν – είναι διπλός. Κατ’ αρχήν δεν χρειάζεται να μπαίνουν ενδεχομένως απωθητικές ιδεολογικές ταμπέλες. Επιπλέον, επειδή συχνά-πυκνά χρειάζεται να γίνουν μικρο-ρυθμίσεις που δεν είναι συνεπείς με την θεωρία και την ανάλυση, η ρητή θεωρητική προσήλωση δεν είναι βολική.

Τρίτον, υπάρχει μία συστηματική προσπάθεια του ΔΝ – μετά ιδιαίτερα την αποτυχία της Αργεντινής – να κάνει λιγότερο απεχθή την εικόνα του. Ξεκινώντας με τον πολυπράγμονα Ντ.Στρως-Καν (και συνυπολογίζοντας τις πολιτικές φιλοδοξίες του) και συνεχίζοντας με την Κ.Λαγκάρντ το ΔΝΤ προσπαθεί να δείξει ότι έχει αλλάξει και δεν είναι στυγνά νεοσυντηρητικό και αντιλαϊκό. Η κίνηση αυτή βέβαια αποτελεί μία κραυγαλέα υποκρισία. Το ΔΝΤ παραμένει ένας βαθύτατα αντιλαϊκός ιμπεριαλιστικός οργανισμός. Στην ουσία τίποτα δεν έχει αλλάξει στο πολιτικο-οικονομικό παράδειγμα που διαμορφώνει και επιβάλλει. Οι όποιες αλλαγές έχουν γίνει είναι είτε επειδή ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός είναι πρακτικά ατελέσφορος και συνεπώς πρέπει να μπολιασθεί με ελεγχόμενες δόσεις συντηρητικού Κεϋνσιανισμού (π.χ. η συζήτηση για αντι-κυκλικούς αυτόματους σταθεροποιητές της οικονομίας εφόσον η ύφεση που επιτείνουν τα προγράμματα του ΔΝΤ ξεφύγει από τον έλεγχο καθώς και η χρήση κεφαλαιακών περιορισμών [capital controls]) είτε είναι εντελώς διακοσμητικές και ανούσιες (π.χ. οι κλαυθμυρισμοί για τις εισοδηματικές ανισότητες και την ανάγκη πολιτικών κοινωνικής προστασίας).

Τέταρτον, στο ζήτημα της κρίσης της ΕΖ και της ΕΕ οι δύο βασικοί «μέτοχοι» του ΔΝΤ έχουν διαφορετικά και εν μέρει ανταγωνιστικά συμφέροντα. Το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης του 2007-8, καθώς στην αρχή εκδηλώθηκε στις ΗΠΑ, πυροδότησε τις φιλοδοξίες του ευρω-ιερατείου για παγκόσμια ηγεμονία. Αυτό βέβαια πολύ σύντομα αποδείχθηκε φρούδα ελπίδα καθώς η κρίση πτωτικής τάσης της κερδοφορίας εκδηλώθηκε και στην ΕΕ. Ακολούθως, και μέσα στη εσπευσμένη εγκατάλειψη των νεοφιλελεύθερων συνταγών και την χρησιμοποίηση δεξιών Κεϋνσιανών πολιτικών (δηλαδή αντικυκλικής χαλαρής νομισματικής και επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής) από όλους τους μεγάλους πόλους του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος (προεξαρχόντων των ΗΠΑ), η ΕΕ προσπάθησε να κάνει την «πονηρή» (βλέπε «ΕΕ και Ελλάδα: καπιταλιστική κρίση και ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί»). Χρησιμοποίησε τέτοιες πολιτικές πολύ λιγότερο και για μικρότερο χρονικό διάστημα από τους υπόλοιπους εκτιμώντας ότι οι αντικυκλικές πολιτικές δεν λύνουν την κρίση υπερσυσσώρευσης αλλά απλά την ετεροχρονίζουν και την κάνουν οξύτερη. Αυτό είναι ορθό αλλά υπολόγιζε χωρίς τους ανταγωνιστές της, που δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν την ΕΕ να «πάρει κεφάλι» σε βάρος τους. Συγκεκριμένα, η ΕΕ στόχευε να εκμεταλλευθεί τις «φούσκες» των ανταγωνιστών της (πουλώντας κυρίως τα γερμανικά προϊόντα) και ταυτόχρονα να αποφύγει η ίδια το επώδυνο σπάσιμο τους. Έτσι όταν θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου τότε η ΕΕ θα αναδεικνυόταν ως ο βασικός πυλώνας σταθερότητας του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος (και αντίστοιχα το ευρώ θα ενισχυόταν έναντι του δολαρίου στο ρόλο του ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα). Συμπληρωματικό στοιχείο της στρατηγικής αυτής είναι το «νοικοκύρεμα του οίκου» της, δηλαδή η ένταξη των ευάλωτων οικονομιών του ευρω-Νότου σε οικονομικούς ζουρλομανδύες. Απώτερη στόχευση της κίνησης αυτής είναι η μετατροπή της ευρω-περιφέρειας σε «τριτοκοσμική» ζώνη (δηλαδή οικονομίες φθηνών μισθών, περιουσιακών στοιχείων και χαμηλής τεχνολογικής εξειδίκευσης) που θα δίνει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στις πολυεθνικές εταιρείες της ΕΕ. Φυσικά τα ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν άφησαν την ΕΕ να παίξει το παιχνίδι αυτό και αντίθετα μάλιστα κατόρθωσαν η ΕΕ να είναι ο «μεγάλος ασθενής» της παγκόσμιας κρίσης (με σοβαρότατα δομικά προβλήματα, χαμηλότερο ρυθμό μεγέθυνσης, οξύτατα προβλήματα χρέους και μόχλευσης κλπ.). Κεντρικό στοιχείο ιδιαίτερα της αμερικανικής αντίδρασης είναι η επιβολή ανάλογων με τις δικές τους χαλαρών πολιτικών στην ΕΕ (κυρίως με την μορφή της διαγραφής χρεών και της ποσοτικής χαλάρωσης μέσω της ΕΚΤ). Φυσικά κάτι τέτοιο θάβει τελεσίδικα τις ηγεμονικές φιλοδοξίες της ΕΕ (βλέπε «Ευρωπαϊκή Ένωση: Ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση και κρίση»). Ιδιαίτερα στην περίπτωση των χωρών της ευρω-περιφέρειας και μάλιστα αυτών που μπήκαν σε ΠΟΠ οι ΗΠΑ πιέζουν συστηματικά για διαγραφή ή έστω αναδιάρθρωση του χρέους – φυσικά όχι από αλληλεγγύη στην ευρω-περιφέρεια αλλά για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Βέβαια, οι ΗΠΑ δεν έριξαν την πρόταση της διαγραφής ή αναδιάρθρωσης του χρέους από την αρχή στο τραπέζι – όπως επανειλημμένα επισημαίνεται και στην έκθεση και τα κείμενα του ΙΕΟ – καθώς τότε φοβόντουσαν τα προβλήματα που θα αντιμετώπιζαν και οι ίδιες. Από την στιγμή όμως που κυρίως το ελληνικό χρέος πέρασε σε κρατικά χέρια της ΕΕ και θεώρησαν ότι η δική τους οικονομία ανοσοποιήθηκε εντελώς σε ενδεχόμενες επιπτώσεις του, ξαφνικά ανακάλυψαν ότι χωρίς κάποιας μορφής αναδιάρθρωση του χρέους τα ΠΟΠ δεν είναι ρεαλιστικά.

Πέμπτον, αποτέλεσμα αυτών των ισορροπιών μεταξύ των «μεγαλομετόχων» του ΔΝΤ είναι η συμμετοχή του τελευταίου στα ΠΟΠ της ΕΖ. Συγκεκριμένα, η ΕΕ αποφάσισε ότι πρέπει να συμμετέχει τον ΔΝΤ για δύο λόγους. Ο βασικός λόγος είναι πολιτικός: εφόσον ούτως ή άλλως οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν στην Ευρώπη τότε είναι προτιμότερο να εμπλακούν και θεσμικά και να γίνουν συνυπεύθυνοι παρά να παίζουν ανεξέλεγκτα από έξω. Ιδιαίτερα η δέσμευση κεφαλαίων του ΔΝΤ – δηλαδή και δικών τους χρημάτων – θεωρήθηκε ότι θα τους δέσμευε περισσότερο. Ο δεύτερος λόγος είναι τεχνικός: η ΕΕ χρειαζόταν κατεπειγόντως την τεχνική εμπειρία του ΔΝΤ καθώς η ίδια δεν διέθετε και καθώς αν το ΔΝΤ δεν συμμετείχε με δάνεια αλλά ήταν απλά τεχνικός σύμβουλος θα ήταν πιο ανεξέλεγκτο παίκτης. Από την άλλη και οι ΗΠΑ αποφάσισαν να συμμετέχει το ΔΝΤ γιατί σε εκείνη την φάση δεν διακινδύνευαν να κάνουν ανεξέλεγκτες κινήσεις και επίσης προτιμούσαν να έχουν μία θεσμοποιημένη εμπλοκή στα ευρωπαϊκά πράγματα. Σήμερα όμως φαίνεται ότι πολλά από αυτά έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ νιώθουν πιο σίγουρες και ταυτόχρονα πιο πιεσμένες να εκβιάσουν την ΕΕ. Έτσι το χαρτί της αναδιάρθρωσης χρέους ξαφνικά ανασύρθηκε και πετιέται ολοένα και πιο πιεστικά στο τραπέζι.

Τελευταίο σημείο. Οι ΝΑΟ είναι οι γκρινιάρηδες κομπάρσοι αλλά και ενδεχομένως οι ριγμένοι «μικρομέτοχοι» του παιχνιδιού αυτού μέσα στο ΔΝΤ. Ενώ έχουν αυξήσει την συμμετοχή τους στα κεφάλαια του ΔΝΤ, υπέστησαν την προσβολή της μη απόδοσης των ανάλογων διοικητικών θέσεων και ταυτόχρονα βλέπουν τεράστια κεφάλαια του ΔΝΤ να διακινδυνεύονται στο μπορντέλο της ΕΕ. Γι’ αυτό σε διάφορες φάσεις εκπρόσωποι των χωρών αυτών άσκησαν οξύτατη κριτική στα ΠΟΠ αι στους χειρισμούς του ΔΝΤ. Γι’ αυτό και πολλές κρίσιμες διαδικαστικές τροποποιήσεις (όπως η απάλυνση του κριτηρίου της βιωσιμότητας του χρέους της δανειζόμενης χώρας και ο συνυπολογισμός των «ευρύτερων συστημικών κινδύνων») και επιλογές πέρασαν «κάτω από το τραπέζι». Δηλαδή δεν συζητήθηκαν σε επίπεδο διοικητικού συμβουλίου αλλά αποφασίσθηκαν σε επίπεδο διεύθυνσης (πράγμα για το οποίο η έκθεση του ΙΕΟ κλαυθμηρίζει λελογισμένα εκ των υστέρων).



Η έκθεση του ΙΕΟ και τα συμπαρομαρτούμενα της


Κατ’ αρχήν πρέπει να ξεκαθαρισθεί ότι το IEO είναι τόσο ανεξάρτητο όσο και ο πάπας της Ρώμης κινέζος. Όπως όλοι σχεδόν αυτοί οι δήθεν ανεξάρτητοι οργανισμοί αποτελεί ένα φύλλο συκής για τον οργανισμό τον οποίο αξιολογεί. Συνεπώς τα πονήματα του προσπαθούν να αποκρυσταλλώνουν προσεκτικά τους συσχετισμούς δύναμης. Τους αποτυπώνουν προσεκτικά γιατί, όπως κάθε γραφειοκρατικός οργανισμός, πρέπει να προφυλάσσει την συνέχεια και την εσωτερική συνοχή του. Συνεπώς οι ανταγωνισμοί μπορεί να φθάνουν μέχρι ανακτορικά προνουντσιαμέντα αλλά δεν μπορεί να παίρνουν την μορφή εμφύλιων συρράξεων (εκτός οριακών καταστάσεων). Αντίστοιχα οι αξιολογητές τέτοιων οργανισμών σπάνια προβαίνουν σε αιχμηρές θέσεις καθώς κάτι τέτοιο θα τους στερούσε προνομιούχες θέσεις. ¨όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται και στην επιστημονική ποιότητα των σχετικών κειμένων που είναι επιεικώς αμφίβολη.

Η συγκεκριμένη έκθεση πλαισιώνεται από αρκετά κείμενα υποδομής (background papers) που εξετάζουν επιμέρους θέματα χωρίς απαραίτητα να εντάσσονται εξ ολοκλήρου στην έκθεση. Παρουσιάσθηκε επίσης σε μία υψηλού επιπέδου συμβουλευτική επιτροπή (High Level Advisory Panel) που την έκανε κατά βάση αποδεκτή. Τέλος δόθηκε στην εσωτερική ιεραρχία του ΔΝΤ αλλά επέσυρε και τις αντιδράσεις της ΕΕ.

Επί της ουσίας τόσο η έκθεση όσο και τα κείμενα αυτά είναι τυπικά δείγματα βαθύτατα πληκτικής γραφειοκρατικής γραφής. Με εξαίρεση ελάχιστα κείμενα υποδομής – που παρεμπιπτόντως είναι υπερ-συντηρητικά – όλα χαρακτηρίζονται από την απουσία ενός στιβαρού επιχειρήματος και της συνακόλουθης τεκμηρίωσης της. Αντιθέτως, πλατειάζουν προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στα διαφορετικά συμφέροντα που υπάρχουν μέσα στο ΔΝΤ και να εκφράσουν κυρίως την κυρίαρχη άποψη (αυτή των ΗΠΑ) χωρίς όμως να θίξουν υπερβολικά τις άλλες πλευρές.

Πριν συζητήσουμε για την έκθεση αυτή καθ’ αυτή χρειάζεται να επισημανθεί ότι σε όλη την έκθεση και τα συμπαρομαρτούμενα της την τιμητική έχει το ελληνικό ΠΟΠ. Δικαιολογημένα άλλωστε καθώς αποτελεί την πιο κραυγαλέα αποτυχία της τρόικα.

Η έκθεση περισσότερο ασχολείται με μία σειρά διαδικαστικά ζητήματα (αν καλώς το ΔΝΤ ενεπλάκη στην κρίση της ΕΖ, αν τηρήθηκαν οι κανόνες του ΔΝΤ για τα προγράμματα, αν υπήρχε διαφάνεια στις διαδικασίες του ΔΝΤ, αν το ΔΝΤ ήταν ο «μικρός συνεταίρος» (junior partner) που σερνόταν πίσω από τις επιλογές της ΕΕ κλπ.) παρά με την ουσία του προγράμματος (αν είναι αποτελεσματικό). Πίσω από αυτή την ηθελημένα κοντόφθαλμη οπτική – που είχε προκαθορισθεί από την επιλογή να εξετασθεί μόνο το 1ο ΠΟΠ – κρύβεται η στόχευση της έκθεσης στο να παίξει ένα συγκρατημένο παιχνίδι θέσεων μέσα στους συσχετισμούς και τις ισορροπίες του ΔΝΤ αλλά και στους ανταγωνισμούς ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΟ (λελογισμένα προς όφελος των πρώτων).

Έτσι, στα διαδικαστικά ζητήματα η έκθεση κατ’ αρχήν γκρινιάζει για το ότι το ΙΕΟ δεν είχε πλήρη και ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία. Αυτό όμως είναι περισσότερο φύλλο συκής παρά κάτι ουσιαστικό. Ακολούθως, επισημαίνει ότι πολλές αποφάσεις ελήφθησαν σε επίπεδο διεύθυνσης και όχι διοικητικού συμβουλίου και καλεί σε μεγαλύτερη διαφάνεια και υποχρέωση λογοδοσίας για το μέλλον (ιδιαίτερα αναφέρεται στην απάλυνση του όρου για της βιωσιμότητα του χρέους και στην μετέπειτα σιωπηρή ελαστικοποίηση του). Αυτό είναι κυρίως για να διασκεδαστούν οι γκρίνιες των ΝΑΟ. Επίσης, ζητά λιγότερες πολιτικές επιρροές επάνω σε τεχνικές αποφάσεις για το μέλλον. Αυτό είναι ένα πάρθιο βέλος προς την ΕΕ καθώς έμμεσα δείχνεται, σε πολλά σημεία της έκθεσης και των συνοδευτικών κειμένων, ότι μία σειρά προβληματικές τεχνικές επιλογές (π.χ. καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους, πάρα πολλές δομικές μεταρρυθμίσεις) οφείλονται σε αυτή. Μάλιστα η σύνοψη των συμπερασμάτων της συμβουλευτικής Επιτροπής (High Level Advisory Panel) στην οποία παρουσιάσθηκε η έκθεση είναι ακόμη πιο επιθετική απέναντι στους Ευρωπαίους υποστηρίζοντας ότι η ισχυρή θέση τους μέσα στο ΔΝΤ επηρέασε πολιτικά τις επιλογές του τελευταίου στα ΠΟΠ. Ακόμη, γκρινιάζει για την αποτυχία του ΔΝΤ να προβλέψει την κρίση της ΕΖ. Φυσικά το κάνει μετριασμένα καθώς λέει ότι είχε μεν διαγνώσει τα αίτια αλλά δεν τα επεσήμανε δεόντως. Και βέβαια αποδίδει την «αβλεψία» αυτή σε κακό group thinking (που εμμέσως πλην σαφώς προέρχεται από την ΕΕ και την ιδέα ότι η ΕΖ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κρίσεις ισοζυγίου πληρωμών). Όμως, παρά τις γκρίνιες αυτές, η έκθεση εν τέλει αποφαίνεται ότι το ΔΝΤ δεν ήταν «μικρός» αλλά ισότιμος συνεταίρος της ΕΕ και επίσης ότι το ΔΝΤ αρίστευσε στην δράση του μέσα στα ΠΟΠ της ΕΖ (παρά κάποια μικροζητήματα). Συγκεφαλαιώνοντας, στα διαδικαστικά ζητήματα η έκθεση του ΙΕΟ χαϊδεύει ανούσια τους ΝΑΟ, ρίχνει κάμποσα πάρθια βέλη στην ΕΕ και παίζει το παιχνίδι των ΗΠΑ (που θέλουν τώρα να αυξήσουν την πίεση στην ΕΕ όσον αφορά το ζήτημα του χρέους και τη γενικότερη οικονομική πολιτική της τελευταίας).

Όσον αφορά τα ουσιαστικά ζητήματα των ΠΟΠ (δηλαδή την θεωρητική προσέγγιση, τον τεχνικό σχεδιασμό και τα αποτελέσματα τους) η έκθεση αφενός είναι βαθύτατα νεοσυντηρητική και αφετέρου επιδίδεται σε προσεγμένα μισόλογα (πάντα παίζοντας με ισορροπίες και συσχετισμούς).

Κατ’ αρχήν επαναλαμβάνει τις γνωστές ανούσιες νεοσυντηρητικές διαγνώσεις της κρίσης (για την ελληνική περίπτωση βλέπε «Η ελληνική τραγωδία: ανταγωνιστικές ερμηνείες της ελληνικής κρίσης»). Η μόνη – ήδη γνωστή – πινελιά οικονομικής ετεροδοξίας που προσθέτει είναι ότι η εσφαλμένη αντίληψη ότι δεν μπορούσαν να υπάρξουν κρίσεις ισοζυγίου πληρωμών στην ΕΖ (λόγω απότομων διακοπών (sudden stops) στην χρηματοδότηση από τις διεθνείς αγορές) προέρχεται  από την προσκόλληση στη νεοκλασσική ποσοτική θεωρία του χρήματος (που κρυπτογραφικά παρουσιάζεται με το υπόδειγμα Meade για το πως αυτή υποτίθεται ότι λειτουργεί μέσα σε μία νομισματική ένωση). Αυτή η πινελιά συμπληρώνεται με αναφορές στην παραγνώριση του δεσμού μεταξύ κινδύνου χρεωκοπίας τραπεζών και χωρών, του κατακερματισμού του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος ανά κράτη και στην ελλειπή γνώση του TARGET (δηλαδή του συστήματος πληρωμών της ΕΖ).

Κατά τα άλλα η ελληνική κρίση, τυπικά, αποδίδεται σε δημοσιονομικές υπερβάσεις και μάλιστα λόγω υπερβολικής αύξησης των μισθών. Φυσικά, αυτό που έπεται από αυτήν την νεοσυντηρητική ενσυνείδητη ανοησία είναι ότι η γενική κατεύθυνση των ΠΟΠ (δηλαδή η λιτότητα) είναι ορθή. Αυτό που κλαυθμηρίζεται είναι ότι αυτή έπρεπε να είχε γίνει πριν την κρίση (όταν τα οικονομικά δεδομένα ήταν καλύτερα και οι ρυθμοί μεγέθυνσης καλύτεροι). Βέβαια στην ελληνική περίπτωση – και όχι μόνον – αυτό είναι μία καταφανής ηλιθιότητα γιατί αν δεν υπήρχε η δημοσιονομική υπερεπέκταση της περιόδου εκείνης – που μπούκωσε με υπερκέρδη τον ιδιωτικό τομέα (βλέπε για παράδειγμα Ολυμπιάδα 2004) – τότε δεν θα υπήρχαν και αυτοί οι ρυθμοί μεγέθυνσης. Και φυσικά το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση Καραμανλή και την πρώτη φάση της κρίσης.

Μία άλλη απαλή πινελιά που προστίθεται είναι ότι όταν η κρίση – στην ελληνική περίπτωση που έχει την τιμητική της – ξέφυγε δεν ενεργοποιήθηκαν αυτόματοι σταθεροποιητές (δηλαδή χαλαρότερη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική). Θα άξιζε να μας πουν οι εμβριθείς μελετητές του ΙΕΟ πως μπορεί αυτό να γίνει σε ένα προ-κυκλικό και εξαιρετικά εμπροσθοβαρές πρόγραμμα και με μία νομισματική πολιτική που καθορίζεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο από την ΕΚΤ.

Από εκεί και πέρα η έκθεση επιδίδεται σε ατελείωτες κουτοπονηριές για το ζήτημα του κουρέματος του ελληνικού χρέους. Ενώ αναγνωρίζει ότι χωρίς αυτό το ΠΟΠ γινόταν εξαιρετικά μη-ρεαλιστικό από την άλλη – και ενώ ρίχνει έμμεσα ευθύνες στην ΕΕ που ρητά δεν το ήθελε – εν τέλει αναγνωρίζει ότι όλοι (και οι ΗΠΑ) συμφώνησαν στο να μην υπάρξει. Επίσης δεν λέει λέξη για την γελοιότητα της αναδιάρθρωσης (PSI) που ενώ ξελάσπωσε ουσιαστικά τους ιδιώτες δανειστές (μεταφέροντας τα δάνεια στα κράτη της ΕΕ) ταυτόχρονα γονάτισε την ελληνική οικονομία (ξεπατώνοντας τα ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες αλλά και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα) με μηδαμινό καθαρό αποτέλεσμα από το κούρεμα αυτό καθ’ αυτό (όπως καταγράφηκε στον αμέσως επακολουθήσαντα προϋπολογισμό). Το μόνο που μηρυκάζει η έκθεση είναι ότι το ΔΝΤ, εφόσον συμφώνησε αρχικά να μην γίνει αναδιάρθρωση χρέους, θα έπρεπε να πιέσει αργότερα για να γίνει ενωρίτερα από ότι τελικά έγινε. Και μόνη η διατύπωση δηλώνει την υποκρισία του επιχειρήματος. Πίσω από αυτές τις κουτοπονηριές η έκθεση παίζει το παιχνίδι των ΗΠΑ που τώρα – αλλά όχι τότε – θέλουν να εκβιάσουν την ΕΕ στο ζήτημα του χρέους.

Η έκθεση είναι πιο διεξοδική στο ότι ιδιαίτερα το ελληνικό ΠΟΠ είναι υπεραισιόδοξες προβλέψεις και ήταν αρκετά ανελαστικό. Χαρακτηριστικά αναφέρεται το ζήτημα της υποτίμησης των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών καθώς και της καθυστερημένης αναθεώρησης των στόχων (μόνο στην 5η αξιολόγηση το 2011). Το ερώτημα είναι οι ειδήμονες του ΔΝΤ (την τεχνική επάρκεια των οποίων η έκθεση επαινεί σε πάμπολλα σημεία) δεν έβλεπαν ενωρίτερα αυτό που ήταν καταφανές; Προφανώς ναι, αλλά οι πολιτικές επιλογές (και του ΔΝΤ) ήταν διαφορετικές τότε. Γι’ αυτό και ακόμη και στην έκθεση λέγεται ότι η αρχική εκκίνηση του ΠΟΠ ήταν εντυπωσιακά επιτυχής αλλά στην συνέχεια – για όχι ιδιαίτερα ευκρινείς λόγους – κόλλησε στην λάσπη. Και εδώ αρχίζει το πέταγμα της ευθύνης στην ΕΕ και στο ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα που δεν ήταν επαρκώς αιμοβόρο στην εφαρμογή του προγράμματος (αυτό κατ΄ ευφημισμόν λέγεται «ιδιοκτησία του προγράμματος»).

Η έκθεση, μεταξύ άλλων, έχει μία ενδιαφέρουσα γκρίνια του ΔΝΤ ότι η ΕΕ είναι αυτή που επέβαλλε μία πολύ μεγάλη, πολύ λεπτομερή και μη-ρεαλιστική λίστα προαπαιτούμενων στην Ελλάδα και ότι το ΔΝΤ θα προτιμούσε κάτι πιο λιτό και ταυτόχρονα πιο λειτουργικό (καθώς υποστηρίζεται ότι ο μεγάλος αριθμός μέτρων μπέρδευε). Μάλλον πρόκειται για άλλο ένα φύλλο συκής του ΔΝΤ. Από την μία γκρινιάζει για «ανεπαρκή ιδιοκτησία» του προγράμματος (που πως αλλιώς θα αντιμετωπισθεί αν όχι με λεπτομερή δέσμευση και εποπτεία) και ρίχνει ευθύνες στην ελληνική ολιγαρχία. Αφετέρου το ΔΝΤ – στα πλαίσια της πρόσφατης προσπάθειας ανακαίνισης της εικόνας του -δοκιμάζει να βγάλει από επάνω του το άγος των αντιλαϊκών πολιτικών και της προ-κυκλικότητας (που ως γνωστόν περνούν κατ’ εξοχήν μέσω των προαπαιτουμένων [conditionality] των προγραμμάτων του).

Εν παρόδω – για να ευλογήσει τα γένια του ΔΝΤ αλλά ταυτόχρονα επιτείνοντας το ερώτημα του γιατί δεν έκανε κάτι στα επόμενα ελληνικά ΠΟΠ – η έκθεση επικαλείται ότι ήδη από το 2013 σχετική εμπιστευτική εσωτερική αξιολόγηση του ΔΝΤ είχε αναγνωρίσει τα περισσότερα από τα προαναφερθέντα προβλήματα (και ότι η ΕΕ είχε αντιδράσει άκομψα).

Τελικά, η έκθεση ενώ βγάζει ως επιτυχημένα τα ΠΟΠ της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας αποφαίνεται σεμνά και βιαστικά ότι «δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο» για το ελληνικό πρόγραμμα. Κοινώς η έκθεση ώδινεν όρος και έτεκεν μυν.








Ο σκυλοκαβγάς της ελληνικής ολιγαρχίας και των κομμάτων της


Αν η έκθεση του ΙΕΟ αποτελεί ένα υπόδειγμα υποκρισίας και ίντριγκας μέσα σε ένα από τα βασικά ανάκτορα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, η διαχείριση της από την ελληνική αστική τάξη και τα κόμματα της δεν υπολείπεται σε υποκρισία. Μόνο που πρόκειται για την υποκρισία και τους σκυλοκαβγάδες των παρακατιανών των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κέντρων που τσακώνονται για κάποιο κόκκαλο που θα παραπέσει από το τραπέζι των αφεντικών.

Πρακτικά η ελληνική αστική τάξη είναι σε ένα από τα χειρότερα σημεία της ιστορίας της. Από την στιγμή που η ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» της που θα την αναβάθμιζε μέσα στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα μετατράπηκε σε καταστροφή για την χώρα (όπως και οι προηγούμενες «μεγάλες ιδέες» της), προσπαθεί να σώσει το τομάρι της θυσιάζοντας τον λαό αυτής της χώρας. Συναίνεσε στα ΠΟΠ θεωρώντας ότι μπορεί να έχασε την ευκαιρία της αναβάθμισης (και να μετατράπηκε σε καπιταλισμό υπό εποπτεία, δηλαδή να υποβαθμίζεται στον διεθνή καταμερισμό εργασίας) αλλά τουλάχιστον θα σώσει τον εαυτό της θυσιάζοντας τους εργαζόμενους της Ελλάδας. Όμως, καθώς τα ΠΟΠ καρκινοβατούν, οι ξένοι πάτρωνες (που βλέπουν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα να κινδυνεύουν) απαιτούν να συμμετάσχει πλέον στα κόστη και η ελληνική ολιγαρχία. Έτσι, έχει χάσει πλέον την κορωνίδα της (τις τράπεζες). Έχει επίσης η ίδια, ήδη από πριν την κρίση (λόγω λαιμαργίας, εθισμού στις σίγουρες «αρπαχτές» και απαρέσκειες σε επίφοβες δεσμεύσεις), αδυνατίσει την μεταποίηση και τον πρωτογενή τομέα. Αργά αλλά σταθερά χάνει έδαφος και στην υποτιθέμενη «νέα βαριά βιομηχανία», τον τουρισμό (και την ελπίδα της να γίνουμε μία χώρα γεμάτη ξενοδοχεία με έλληνες ξενοδόχους που τρέφονται από ενισχύσεις του δημοσίου και της ΕΕ, ξένους τουρίστες και του έλληνες εργαζόμενους σαν «ευλύγιστα», κακοπληρωμένα και ανασφάλιστα γκαρσόνια). Ακόμη και το ιερό δισκοπότηρο της, η χρυσοπληρωμένη και μονίμως φοροδιαφεύγουσα ναυτιλία (με τα βασικά της πόδια και χρήματα στο εξωτερικό και χρησιμοποιούσα την Ελλάδα κυρίως σαν πολιτικό απάγκιο), καλείται να κάνει το αδιανόητο για τους «καπετάνιους» της: να περάσει από το ταμείο.

Μέσα σ’ αυτή την ζοφερή κατάσταση η ελληνική αστική τάξη προσπαθεί να διασώσει το τομάρι της γλύφοντας τους ξένους πάτρωνες και αλληλοσπαρασσόμενη στο εσωτερικό της. Και πάντα βέβαια επιδιώκοντας να φορτώσει την ζημιά στους εργαζόμενους. Γνωρίζει πολύ καλά ότι το πρόγραμμα προσαρμογής είναι εξαιρετικά μη-ρεαλιστικό. Ταυτόχρονα όμως δεν διανοείται να πάει κόντρα στις επιλογές των ξένων πατρώνων. Προτιμά να παίζει σε κάποιες από τις μεταξύ τους αντιθέσεις (πάντα σεμνά μήπως και της θυμώσουν). Έτσι στον εντεινόμενο ανταγωνισμό ΗΠΑ και ΕΕ κοιτάζει δίβουλη μία από την μία και μία από την άλλη προσπαθώντας να διασώσει τα συμφέροντα της. Θα ήθελε μία χαλάρωση των φιλόδοξων στόχων του προγράμματος και μία αναδιάρθρωση του χρέους καθώς αυτά θα απάλυναν την πίεση να πληρώσει και αυτή για την κρίση. Ταυτόχρονα όμως φοβάται να εκφρασθεί ανοικτά υπέρ της αμερικανικής πλευράς καθώς κάτι τέτοιο θα θύμωνε την Γερμανία. Από την άλλη τρέμει αρκετές από τις δομικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί το ΔΝΤ. Φυσικά όχι αυτές που φορτώνουν βάρη στις πλάτες της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων στρωμάτων, αλλά εκείνες που σπάνε θεσμικά προνόμια της και ιδιαίτερα το σύστημα της διαπλοκής (κράτος – τράπεζες – επιχειρήσεις) που οχύρωνε και ευνοούσε τους έλληνες καπιταλιστές έναντι των ξένων ανταγωνιστών τους.

Μέσα σ’ αυτό το ασαφές πλαίσιο κινούνται και οι πολιτικοί υπάλληλοι της ελληνικής ολιγαρχίας.

Ο νεο-μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ χοροπηδά ότι η νεοφιλελεύθερη και άκρως αντιλαϊκή έκθεση του Γραφείου τον δικαιώνει και ότι τώρα πρέπει να υπάρξει κάποια ελεημοσύνη στο ζήτημα του χρέους, υπονοώντας ότι για χάρη της μπορεί να περάσει το νέο κύμα αντιλαϊκών αλλαγών που απαιτεί η τρόικα. Επίσης δοκιμάζει να ξαναφορέσει λίγο την αντι-μνημονιακή λεοντή καταγγέλλοντας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για τυφλή αποδοχή των ΠΟΠ. Φυσικά κρύβοντας ότι ο ίδιος έχει υπογράψει τα προγράμματα αυτά και αποδεικνύεται σε έναν από τους πιο πειθήνιους και βολικούς διαχειριστές τους. Επίσης ξεχνώντας ότι η έκθεση και το ΔΝΤ επιμένουν περισσότερο απ’ όλους σε βάρβαρες – ιδιαίτερα για τα λαϊκά στρώματα – δομικές μεταρρυθμίσεις. Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ δοκιμάζει να χρησιμοποιήσει την έκθεση του ΙΕΟ σαν δική του αντι-μνημονιακή λεοντή στο εσωτερικό αν και η έκθεση είναι μνημονιακή με την βαθύτερη έννοια του όρου. Επίσης, γνέφει φιλικά προς τις ΗΠΑ – από τις οποίες εξαρτάται με πολυποίκιλους δεσμούς – ελπίζοντας σε κάποια βοήθεια στο ζήτημα του χρέους και στην αμφίβολη δική του πολιτική επιβίωση. Δεν κάνει όμως την έκθεση και σημαία στα όργανα της ΕΕ γιατί κάτι τέτοιο θα θύμωνε την τελευταία.

Από την άλλη η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ (και ανάλογα οι λοιποί συνοδοιπόροι του ευρω-νενεκισμού) ποιούν τη νήσσα καθώς η έκθεση δείχνει ότι οι κυβερνήσεις τους σύρθηκαν πειθήνια στα κελεύσματα των ξένων πατρώνων χωρίς να διαπραγματεύονται ούτε αμελητέα ζητήματα. Και αντίθετα φωνασκούν για τις υπαρκτές ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ (με τους τυχοδιωκτισμούς του) στην επιδείνωση της οικονομίας και για το 3ο ΠΟΠ. Ιδιαίτερα η ΝΔ προσπαθεί να αναδείξει τον εαυτό της σαν τον πιο συνεπή και αξιόπιστο διαχειριστή των όποιων επιλογών κάνουν οι ξένοι πάτρωνες.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει να κερδίσει τίποτα από όλους αυτούς τους σκυλοκαβγάδες τόσο των ξένων πατρώνων όσο και της ελληνικής ολιγαρχίας. Ο μόνος δρόμος φιλολαϊκής διεξόδου περνά μέσα από την αποδέσμευση από την ΕΕ.


(1) στο site του Μ.Ιγνατίου:

H έκθεση του Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας

(2) στην

H έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ -Ένα υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας

H έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ -Ένα υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας


Ένα υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας

4) στην ιστοσελίδα της ΠΕΝΕΝ

H έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ -Ένα υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας

A short presentation of ‘The Great Financial Meltdown’ by M.Roberts


The Great Financial Meltdown

The Great Financial Meltdown: systemic, conjunctural or policy created? edited by Turan Subasat.

This book started from a seminar on the causes of crises hosted by the University of Izmir, Turkey back in October 2014.  Many of the top radical and Marxist economists were present.

At that seminar, distinguished Marxist, David Harvey delivered a paper criticising those Marxist economists who support the view that Marx’s law of the tendency of the rate of profit to fall (LTRPF) is the underlying or main cause of crises in the capitalist mode of production.  In particular, Harvey singled out my work to attack.  I replied to his critique on my blog and he kindly posted that reply on his popular website.  After that, there was a further exchange of views, including a strong intervention by Andrew Kliman in support of Marx’s law.

Turan Subasat has superbly brought together all the papers submitted by leading Marxist and radical scholars at that seminar nearly two years ago in this book.  He kindly invited me to present my reply to Harvey which now also appears in the book.  But there are many other interesting and relevant papers in the book by leading Marxist economists (contributors: E. Bakir, R. Bellofiore, A. Campbell, R. Desai, B. Fine, D. Fouskas, A. Freeman, D. Harvey, A. Kaltenbrunner, E. Karacimen, D. Kotz, S. Mavroudeas, S. Mohun, O. Orhangazi, M. Roberts, T. Subasat, J. Toporowski, J. Weeks.)

Unfortunately, the book is very expensive, as is the wont of academic publishers, so that only the rich and those able to get a good library will be able to read it, so I thought I would give a flavour of the ideas presented in the book by various authors, of course, through my own particular taste buds.

Turan provides an excellent introduction and summary of the combined views of these top Marxist scholars.  He argues that the causes of crises under capitalism and, in particular, the recent global financial crash and subsequent Great Recession, can be considered from three angles: is there a systemic underlying cause of crises (the falling rate of profit or underconsumption); or is it conjunctural (each crisis has a different cause); or is it the result of policy decisions (eg the neoliberal agenda, financial deregulation etc)?

On the first theme, apart from my own paper, Alan Freeman, a longstanding supporter of the LTRPF, offers a “vigorous defence” (Subasat) of Marx’s law.  Like me, Freeman reckons that we must separate the underlying cause of crises (falling profitability) from the immediate causes (financial crash).  Some conjunctural phenomena like ‘financialisation’ in the last 30 years or neoliberal policy regimes may seem to be the cause of crises but they are not alternative causes but are “themselves explained by the LTRPF.”

In contrast, John Weeks, in his paper, reckons that the LTRPF “fails to get out to the starting gate as a candidate for generating cross-country crises”.  Weeks reckons that the organic composition of capital (OCC), argued by Marx as the main driver of the tendency of the rate of profit to fall, has not risen to critical levels to justify the LTRPF as the main cause and, anyway, falling profitability does not lead to crises but just to a slowdown in the rate of accumulation (investment).

Now I have looked at Week’s arguments before.  But actually Marx himself dealt with that argument.  For him, the fall in the rate of profit eventually leads to a fall in the mass of profit.  At that point, capitalist investment will not just slow, it will start to contract sharply, leading to job losses and income falls and the start of a slump.  The causal connection between the falling rate of profit, the mass of profit and investment has been outlined and investigated empirically by several authors, including G Carchedi, Jose Tapia and Peter Jones.

In his paper, Weeks argues that there is no precise separation by Marxist economists between mild downturns in economic growth and full-blown crises under capitalism.  For him, there have been only three crises under capitalism: in the late 19th century, the 1930s and now.  Now I agree that there is an important difference between regular and recurrent recessions every 8-10 years under capitalism and what I have called ‘depressions’ that last longer and go deeper.  Indeed, that has been the main theme of my new book, The Long Depression, now belatedly available to readers.

It’s true that many financial crises are not accompanied by a slump or economic recession, as in the stock market crash of 1987, cited by Weeks as an example. But in that case, profitability in the major economies including the US was on the rise. So the crash was short-lived and quickly reversed. But that was not the case in 1974-5, the first worldwide simultaneous slump, triggered by the oil price jump, but after a decade or more of a profitability slide; or in 1980-2, again triggered by energy prices, but again after another decline in profitability.

In another paper, Simon Mohun argues that when profits are measured properly according to ‘class’ i.e. profits from ownership of capital, and not by official measures, then profitability, at least in the US, did not fall until just before the Great Recession, and so the LTRPF cannot be the cause.  Again I have looked Mohun’s thesis of several occasions and I found that, even on Mohun’s own measures, corporate profitability peaked in the late 1990s and then fell.  .

Both Weeks and Mohun look for other explanations than the LTRPF.  Weeks argues that it was the breakdown in the circuit of capital and the realisation of money that was the problem and had nothing to do with the accumulation of value in the production process, as advocated by the ‘falling rate of profit’ theorists.  Similarly, Mohun in his paper concentrates on the financial aspects of the crisis, arguing that crises are the result of breakdowns in the money circuit.

Other authors in the book also downplay the role of the LTRPF because they see a rise in profitability and little or no rise in the organic composition of capital due to the devaluation effects of technical innovation in the 1990s during the neoliberal period and, in the case of Ricardo Bellofiore, argue that we should instead look for crises in the private sector explosion of debt (‘privatised Keynesianism’), similar to the position of post-Keynesian economist, Steve Keen.

Radhika Desai, in her paper, goes even further and argues that the current crisis (and all crises) is really the result of chronic underconsumption, Keynesian style.  See John Weeks for a formidable refutation of that view (

Both Subasat and Desai seem to move towards the post-Keynesian view that cause of crises is to be found in the distribution of wages and profits, Ricardo-style, and not in the production for profit, Marxist style.  Similarly, Mohun concludes that reducing the inequality of incomes and the grotesque levels of top incomes would begin to solve recurrent crises: “unless the issue of soaring top incomes is addressed, the neoliberal financial system remains crisis prone”.

As for financialisation, however defined, that was a response to the falling rate of profit in the major economies in the 1970s; a counteracting factor, as Al Campbell and Erdogan Bakir show in their paper, and also expanded on by Freeman in his. Campbell and Bakir argue that the Great Recession was not caused by Marx’s law of profitability but was caused by the collapse of the neoliberal response to the profitability crisis of the 1970s. The policies of the ruling class in the major economies to hold down wages, allow deregulation, promote privatisation and introduce financialisation, eventually turned profitability round, but only at the expense of opening up a new underconsumption or financial crisis with a falling wage share in income and reckless credit-fuelled bubbles in housing that eventually burst.  This approach is similar to the paper by David Kotz. 

In another paper, Turan Subasat himself is keen to emphasise that the actual policies adopted under the neoliberal era were an important factor in creating the financial crash of 2008 – in effect the third strand of possible causes beyond the systemic and conjunctural.  So we have alternative explanations of the Great Recession offered in the book:  from financial deregulation (Toporowski), financialisation (Orhangazi) and overaccumulation of financial assets, to neoliberal policies (Subasat, Ben Fine).

Yet, also in the book, we have the case study of Greece, the biggest victim of the current capitalist crisis.  And here Stavros Mavroudeas, convincingly in my view, shows how the LTRPF is the best explanation of the Greek tragedy. Mavroudeas: “First, it is argued that 2007-8 economic crisis is a crisis a-laM arx (i.e. stemming from the tendency of the profit rate to fall – TRPF) and not a primarily financial crisis and this represents the ‘internal’ cause of the Greek crisis. Second, it is shown that there is also an ‘external’ cause. This comes from the relations of imperialist exploitation (i.e. unequal exchange) that exist within the EU and which divide it between North (euro-core) and South (euro-periphery) economies.”

John Weeks sums up the papers in the book.  He makes the point that, while there are substantial differences about the causes and the nature of the current crisis among the authors (the LTRPF versus poor demand or low wages; neoliberal policies; instability of finance), the most common factor among the papers was an attempt to analyse theory with empirical evidence and not just quote Marx etc.

It is interesting to compare the collection of radical economic explanations of the current crisis in this book with the explanations on the causes of the Great Recession offered by leading mainstream economists at an IMF conference more or less at the same time.

Back in 2013, at the IMF conference on the crisis, Christine Romer, head of Obama’s economic council, concluded that I think the right conclusion to draw is that financial shocks are likely to be both frequent and hard to predict – not just in their timing but in their form.”  Very little empirical evidence at the IMF conference was presented to explain the global financial crash and the subsequent slump.  It apparently remained a mystery.

Later this year, G Carchedi and I will publish a book (The World in Crisis) similar to Subasat’s, a collection of papers by young Marxist economists internationally, that will provide more comprehensive evidence to back the view that Marx’s LTRPF remains, as Alan Freeman says, “the only credible competitor left in the contest to explain what is going wrong with capitalism”.

Short comment in SputnikNews Radio on EU’s sanctions on Spain and Portugal for failing to conform to its directives, 8-7-06






Short comment in SputnikNews Radio on EU’s sanctions on Spain and Portugal for failing to conform to its directives, 8-7-06